Max Daniel te gast bij Pauw & Witteman

Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van de Taskforce Aanpak Georganiseerde Hennepteelt, de club waarvan Max Daniel jarenlang het uithangbord was. De vraag is of de journalisten die zo gretig jarenlang Daniels fabeltjes hebben opgeschreven en uitgezonden, nu verhaal gaan halen bij deze Hollandse Harry J. Anslinger. Daar geeft het rapport namelijk alle reden toe. Wietkwekers worden niet gedwongen, gebruiken of ondervinden geen geweld, hebben meestal gewoon een baan en geen strafblad.

Op het vandaag gepubliceerde onderzoeksrapport prijkt als publicatiedatum september 2011. Waarom het vijf maanden achter gehouden is, is een vraag die hopelijk door de Tweede Kamer aan minister Opstelten van veiligheid en justitie wordt gesteld. Sowieso bieden de bevindingen stof voor een groot aantal kritische Kamervragen aan de minister. De belangrijkste: wanneer gaat de regering nu eindelijk werk maken van regulering van de cannabisteelt in Nederland? Alle inspanningen van politie en justitie zijn volmaakt zinloos. Zoals de onderzoekers schrijven: ‘voor iedere opgerolde kwekerij komt er minstens weer één in de plaats’.

Hieronder vind je de belangrijkste conclusies van het onderzoek.
Voor een PDF van het volledige onderzoeksrapport: klik hier.

Geldbomen op zolder

Thuiskwekers van hennep in beeld

Tilburg, september 2011

Dr.mr. M. Siesling (IVA)
Drs. B.F.C. Smeets (Arrondissementsparket ’s-Hertogenbosch)
m.m.v. prof.dr. A.C.M. Spapens (UvT, Politieacademie)

IVA beleidsonderzoek en advies
.

Pagina 30:
Op basis van de dossierstudie, de analyse van de gegevens van de Belastingdienst en de observatie van de onderzoeken ter terechtzitting, kunnen we het volgende constateren over de thuiskweker van hennep. Het gaat om iemand die meestal werkt in loondienst, maar die weinig verdient en vaak een openstaande schuld heeft van ongeveer vijfduizend euro. Het thuiskweken van hennep levert een vaste of een tijdelijke bijverdienste op. In het onderzoek zijn weinig aanwijzingen te vinden voor de aanname dat kwekers (kunnen) pronken met bezittingen die zijn betaald met de illegaal verworven inkomsten. Als dat het geval is, dan lijken zij er in elk geval voor te waken dat de Belastingdienst daar lucht van krijgt.

De hennep wordt meestal gekweekt in het eigen huis van de kweker, of in de directe nabijheid daarvan, in een schuurtje of caravan op het erf. De experts constateren een verschuiving van kwekerijen van huur- naar koopwoningen, mogelijk als een gevolg van het feit dat woningbouwcorporaties in de afgelopen jaren streng zijn gaan optreden tegen thuiskweek van hennep en kwekers hun woning zijn uitgezet. Uit de dossierstudie blijkt die trend overigens niet.

Er is een kleine subpopulatie kwekers die zich hoe dan ook bezighoudt met (vermogens)criminaliteit. Voor hen is een thuiskwekerij een inkomstenbron naast andere (illegale) inkomstenbronnen. Daarmee kan het recidivepercentage van deze groep hoog zijn. Er is daarnaast een veel grotere subpopulatie kwekers die niet eerder met politie en justitie in aanraking is geweest voor wietteelt, en die ook in algemene zin een laag recidivepercentage vertoont. Zij zijn de first offenders die we tegenkomen in de dossierstudie en die ook in de literatuur benoemd worden. Zij beschikken naast de hennepkweek meestal ook over legale middelen van bestaan.

Pagina 41:
De kweker gaat redelijk zelfstandig te werk. Hij of zij koopt de benodigdheden bij de growshop, of op internet. Hij of zij kan het ‘wiethok’ zelfstandig in elkaar zetten, met behulp van instructies van de growshop, of aan de hand van informatie die op internet te vinden is.

Pagina 42:
Van ‘verticale’ intimidatie, dwang en geweldgebruik tegen thuistelers van hennep lijkt op basis van het onderhavige onderzoek geen sprake te zijn. Deze constatering is opzettelijk voorzichtig geformuleerd omdat aanknopingspunten voor geweld moeilijk te vinden zijn. In de bestudeerde strafdossiers wordt door van thuisteelt verdachte personen nauwelijks tot geen melding gemaakt van geweld of dwang.
(…)
De geïnterviewde experts stellen dat er geen sprake is van verticaal geweld tegen thuiskwekers van hennep. Geweld zou wel voorkomen in de criminele organisatie op de achtergrond van de thuiskweek van hennep.67 Mocht de thuiskweker van hennep betrapt worden, dan is het criminele organisatie-element mogelijk bruikbaar in de rechtszaal, omdat de verdachte handig gebruik kan maken van de gewelddadige reputatie die de thuisteelt van hennep inmiddels heeft.

Pagina 55:
De repressieve, integrale aanpak op basis van publiekprivate samenwerking kan worden aangevuld met een maatschappelijk ‘beschavingsoffensief’: het beïnvloeden van de publieke opinie om de romantische connotatie van het thuis kweken van hennep tegen te gaan. Een dergelijke strategie wordt natuurlijk wel gehinderd door het feit dat het gebruik van cannabis op zichzelf niet meer (of nog altijd niet) op grote maatschappelijke tegenstand stuit, en de verkoop bovendien wordt gedoogd. Hennepkwekers worden met andere woorden niet beschouwd als ‘echte boeven’. Waarom van het kweken zo’n probleem moet worden gemaakt terwijl de verkoop dat kennelijk niet is, valt moeilijk uit te leggen. Een publieke campagne die is gebaseerd op de gevaarzetting (brandgevaar) of de mogelijke overlast (waterschade, stank) die met het thuiskweken van hennep gepaard kan gaan, heeft mogelijk meer effect.

Pagina 57:
In de onderzoeksbevindingen zijn vrijwel geen aanwijzingen aangetroffen voor het vaststellen van dwang, intimidatie of geweldgebruik bij het starten van een kwekerij. Slechts in 5% (15 stuks) van het totaal aantal bestudeerde dossiers (295) is een bepaalde mate van zelfverklaard slachtofferschap aangetroffen. Uit een nadere analyse van de betreffende vijftien dossiers blijkt dat geen sprake is van direct geweld of van directe dwang: de kweker is in geen van de gevallen gedwongen te starten met een hennepkwekerij.

Pagina 58:
Uit het dossieronderzoek blijkt dat meer dan vier op de vijf betrapte kwekers niet eerder is veroordeeld voor een strafbaar feit. Minder dan een op de vijf verdachten heeft dus wél een strafblad, waarop zeer uiteenlopende zaken prijken: verkeersovertredingen, verstoring van openbare orde, diefstal, mishandeling en wapenbezit.
(…)
Er worden tussen first offenders en recidivisten vrijwel geen verschillen gevonden in sociale kenmerken: er is geen verschil in leeftijd, etniciteit, gebruik van verdovende middelen, gezinssituatie, arbeidssituatie, woonsituatie en sociaaleconomische positie. Evenmin is er verschil in de organisatie van de hennepkweek: first offenders hebben een zelfde soort netwerk en dezelfde oogstafnemers als recidivisten.

Pagina 60:
De onderzoeksresultaten lijken wat de aard van het kweken betreft, te wijzen in de richting van vrijwillig daderschap. De meeste telers gaan naar eigen zeggen redelijk zelfstandig te werk, in alle fasen van de bedrijfsvoering van een kwekerij. Geen van de verdachten definieert zichzelf ter zitting als slachtoffer, kortom geen van de verdachten/ daders geeft te kennen onder dwang te hebben moeten kweken.

Pagina 61:
Het merendeel van de betrapte thuiskwekers van hennep heeft een betaalde baan en een koop- of huurwoning. Het gaat dan evenwel om laagbetaald werk en om koopwoningen in het goedkopere segment van de woningmarkt. De gemiddelde commerciële thuiskweker van hennep heeft niet veel te besteden en een deel van deze groep beschouwt de thuisteelt als een mogelijkheid om het besteedbare inkomen (fors) aan te vullen.

Pagina 62:
De interventie blijft veelal beperkt tot het ontmantelen van de kwekerij. Maar aangezien het aanbod van thuiskwekers nog altijd groot genoeg lijkt te zijn, worden de ‘inkooporganisaties’ amper geraakt door deze wijze van aanpak: voor iedere opgerolde kwekerij komt er minstens weer één in de plaats.
(…)
Uit de dossierstudie en de geobserveerde zittingen blijkt, zoals hiervoor al werd beschreven, vrijwel niet van dwang of geweld tegen de thuiskweker van hennep, hetgeen een indicatie is dat er (nog) vrijwilligers genoeg zijn om een kwekerij op te zetten of toe te laten in de woning.

Pagina 64:
Tot slot is mogelijk de beste optie om de afzetmarkt voor Nederwiet te verkleinen. Immers, wanneer kwekers hun oogsten niet meer kwijtraken, of er beduidend lagere prijzen voor ontvangen, neemt vanzelf ook de motivatie om te telen af. De in te voeren wietpas is, althans in theorie, één mogelijkheid om dit effect te bereiken. Het grote aantal buitenlandse drugstoeristen brengt immers een forse vraag met zich mee. Wanneer de wietpas echter slechts beperkt – alleen in grensgemeenten – wordt ingevoerd, zullen voorshands verschuivingseffecten het gevolg zijn. Gereguleerde teelt van wiet ten behoeve van de coffeeshops zou de markt voor illegaal gekweekte wiet ook inperken. Dat dit in het huidige politieke krachtenveld, ook in de Europese verhoudingen, op enige termijn haalbare kaart is, mag echter niet worden verwacht.
—————————————————————————————————————————————————-

KLIK HIER voor het artikel “Internationaal en Europees Perspectief” van Ybo Buruma, over de mogelijkheden voor regulering van cannabis binnen de internationale verplichtingen.

Omslag van het THC-model (juli 2011)

De Taskforce Handhaving Cannabis is een werkgroep met vertegenwoordigers van de Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod en de coffeeshopbranche. In 2011 publiceerde de werkgroep de brochure ‘Van gedogen naar handhaven: model voor een transparant en rationeel cannabisbeleid‘. De noten, inclusief links, staan onderaan de tekst. Klik hier om het hele THC-model te lezen of de PDF te downloaden.

Kanttekeningen bij het afstandscriterium

Het afstandscriterium is een schoolvoorbeeld van contraproductieve symboolpolitiek. Ten eerste omdat minderjarigen nu al niet in coffeeshops mogen komen. In 2009 bedroeg het aantal geregistreerde overtredingen van het zogenaamde J-criterium (toegangsverbod jeugdigen) in alle Nederlandse coffeeshops samen zes [10]. Ten tweede is het zeer de vraag of cannabisgebruik onder jongeren samenhangt met de nabijheid van een coffeeshop. Uit onderzoek in Rotterdam blijkt dat sinds invoering van het 250 meter afstandscriterium in 2009 het cannabisgebruik noch het normbesef onder minderjarigen is veranderd [11].

Logo Taskforce Handhaving Cannabis

Het cannabisgebruik onder Nederlandse jongeren ligt al jaren lager dan in andere EU-landen, waar geen coffeeshops bestaan. Van alle Nederlanders tussen 15 en 24 jaar heeft 11,4 procent in het laatste jaar cannabis gebruikt, in Frankrijk is dat 21,7 procent [12]. Daar komt bij dat slechts 23 procent van de Nederlandse gemeenten coffeeshops heeft, de overige 77 procent dus niet. Toch verschilt het cannabisgebruik van jongeren in gemeenten met en zonder coffeeshops nauwelijks. Een afstandscriterium is dus onnodig en zal meer kwaad dan goed doen. Een coffeeshop in de buurt van een school zal eerder voor meer controle (scooterdealers bij scholen worden weggehouden) zorgen.

Harde handhaving van een afstandscriterium van 350 meter betekent sluiting van zeker de helft van het huidige aantal coffeeshops [13]. Daarmee zullen de resterende shops alleen maar vaker worden bezocht en wordt grootschaligheid bevorderd, precies het tegenovergestelde van wat het kabinet beoogt.

Kanttekeningen bij de ‘wietpas’

De langverwachte uitspraak van de Raad van State van 29 juni jl. heeft niet de duidelijkheid gebracht waarop was gehoopt. De Raad van State gedoogt het discrimineren van niet-ingezetenen alleen als er aantoonbare overlast is door drugstoerisme, voor de duur van die overlast en alleen als die overlast met andere, minder zware maatregelen niet te bestrijden is. Duidelijk is in ieder geval dat dit vonnis geen juridische vrijbrief is voor landelijke invoering van een wietpas.

Beeld: VOC

Een verplicht pasjessysteem zal voor de meeste coffeeshopbezoekers een onacceptabele drempel betekenen [14]. Zij vragen zich terecht af waarom zij zich voor de aankoop van cannabis moeten registreren, terwijl alcohol en tabak -middelen die veel hoger scoren op de wetenschappelijke rangschikking naar schadelijkheid [15]- vrijelijk verkrijgbaar zijn. Permanente registratie zal veel consumenten het gevoel geven dat zij geen consumenten zijn, maar patiënten of delinquenten.

Verwacht mag worden dat een aanzienlijk deel van de huidige coffeeshopbezoekers zal kiezen voor het illegale circuit om het pasjessysteem te omzeilen. Dat circuit zal dus groeien, met alle gevolgen van dien: ongecontroleerde productie, overlast van drugsrunners, scooter- en huisdealers, vermenging van de markten voor hard en soft drugs, ruimere beschikbaarheid van drugs voor jongeren etc.

Met de gecombineerde invoering van een ruimer afstandscriterium en een wietpas speelt de overheid criminelen in de kaart. De gewone burger betaalt de prijs: meer overlast in de buurt, meer criminaliteit, grotere risico’s voor de volksgezondheid en honderden miljoenen belastinggeld voor de falende handhaving van het onnodige en onhoudbare cannabisverbod.

(© Gonzo media)

Kanttekeningen bij de beeldvorming rond cannabis en coffeeshops

De vermeende risico’s van een hoog THC-gehalte in Nederlandse wiet hebben de laatste jaren ruime aandacht gekregen. De beeldvorming als zou dit THC-gehalte leiden tot schooluitval, onhandelbaar gedrag van jongeren en psychische problemen bij gebruikers, heeft geleid tot een ronduit vijandig klimaat jegens coffeeshops en cannabis. Sommige politici pleiten inmiddels voor afschaffing van het wettelijk onderscheid tussen soft en hard drugs en daarmee liquidatie van het coffeeshopbeleid. De uitdrukking ‘het kind met het badwater weggooien’ is hier van toepassing.

Het is ronduit voorbarig om cannabis of THC aan te duiden als oorzaak van psychische problemen bij jongeren, bijvoorbeeld gezien de recente wetenschappelijke inzichten over de rol van cannabidiol (CBD) bij het effect van cannabis. CBD, een van de ruim zestig verschillende cannabinoïden die de plant naast THC bevat, blijkt de ontwikkeling van psychoses juist af te remmen [16]. Helaas lijkt elke nuance te zijn verdwenen uit de discussie over de gezondheidsrisico’s van cannabis en het maatschappelijke nut van coffeeshops. Feiten spelen een ondergeschikte rol in het cannabisdebat dat -zowel in de media als in de politiek- wordt beheerst door emotie en niet onderbouwde aannames.

De repressieve zero tolerance koers van het kabinet is des te opmerkelijker nu de internationale steun voor decriminalisering van cannabis en beëindiging van de war on drugs  groter is dan ooit tevoren. In een essay in het Nederlands Juristen Blad [17] schreef criminoloog en drugsdeskundige Tim Boekhout van Solinge over deze paradox:

“Welbeschouwd is het gek dat uitgerekend Nederland met zijn coffeeshops de juridische mogelijkheden tot minder illegale wietteelt niet bestudeert. Dit kan worden verklaard door de wet van de remmende voorsprong. Nederland liep voorop met zijn niet-punitieve drugsbeleid maar is daar na buitenlandse kritiek en conservatieve politiek van teruggekrabbeld, met als gevolg dat het nauwelijks nog nadenkt over hoe het beleid verder en beter kan.
(…)
De politieke onwil om pragmatisch -en dus niet ideologisch- na te denken over de wijze waarop de overheid kan interveniëren in deze vooralsnog volledige illegale markt, al dan niet via een regulering van het cannabisaanbod, is de belangrijkste reden dat er nog zo veel cannabiscriminaliteit is. Het standpunt drugs te verbieden ter bescherming van volk en vooral jeugd is in feite criminogeen. Het voedt criminaliteit en houdt georganiseerde misdaad in stand.”

Noten:

10] ‘Coffeeshops in Nederland 2009′, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, oktober 2010.

11] ‘Monitor Coffeeshopbeleid Rotterdam’, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, september 2010.

12] Jaarverslag 2009 Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving, Tabel GPS-8.

13] Ward Wijndelts: ‘Zo verdwijnen de meeste coffeeshops’, NRC/Handelsblad, 4 januari 2011. Uit eigen onderzoek van de krant bleek dat in Amsterdam 187 van de 223 coffeeshops zouden moeten sluiten bij invoering van een afstandscriterium van 350 meter. Landelijk zou 57,9 % van alle coffeeshops dicht moeten.

14] Op 22 juni 2011 verscheen een onderzoek over de wietpas i.o.v. de gemeente Amsterdam, waarvoor 1214 coffeeshopbezoekers en 66 exploitanten werden geïnterviewd. Slechts 30 procent van de geïnterviewden bleek van plan een wietpas aan te schaffen; een kwart gaat zelf kweken of kopen bij een kweker, een kwart kiest voor dealers of thuisbezorging. www.amsterdam.nl/gemeente/college/burgemeester/persberichten/resultaten/

15] Van Amsterdam, Opperhuizen, Koeter, Van Aerts en Van den Brink: ‘Ranking van drugs. Een vergelijking van de schadelijkheid van drugs’, RIVM, 2009. In deze ranking staat alcohol op de derde plaats, tabak op de vierde en cannabis op plaats elf.

16] Zie bijvoorbeeld: Morgan, Gráinne Schafer, Freeman, Curran: ‘Impact of cannabidiol on the acute memory and psychotomimetic effects of smoked cannabis: naturalistic study’, British Journal of Psychiatry (2010) 197: 285-290.

17] Tim Boekhout van Solinge: ‘Het Nederlands drugsbeleid en de wet van de remmende voorsprong’, Nederlands Juristen Blad nummer 40, 22 november 2010.

Zie ook: Cannabis: feit & fictie

Bron: http://groningen.dichtbij.nl/opinie/wiet-gebruiken-zelf-weten

Rick's Coffeeshop, Amsterdam (© Gonzo media)

Wiet gebruiken? Zelf weten

Coffeeshops sluiten helpt eigenlijk nergens tegen en het is niet vaak zo in de politiek maar de feiten staven het: Nederland heeft een laag cannabis gebruik vergeleken met andere Westerse landen, slechts 6,1% van de Nederlanders gebruikt met enige regelmaat cannabis. In de VS is dat 12,6% en in bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk is dat 10,8%.

Coffeeshops gedogen helpt dus tegen cannabis gebruik, en tegenstanders willen het vast niet verbieden om het gebruik aan te moedigen. Een raar standpunt dus eigenlijk. Ik denk geen onderzoek nodig te hebben om geloofwaardig te beweren dat de maatschappelijke schade van alcohol vele malen groter is dan van wietgebruik.

Qua schadelijkheid voor de gezondheid zijn alcohol en cannabisgebruik vergelijkbaar volgens wetenschappers. Van alcohol vinden alle politieke partijen dat we de keuze tot gebruik aan mensen zelf over kunnen laten. De PvdA vindt dit ook voor wietgebruik. Het gros van de mensen gebruikt het verantwoordelijk en wij vinden dat zij de vrijheid hebben dat te doen als ze dat willen. Als we alle dingen verbieden die we zelf niet leuk vinden blijft dit geen leuke stad. Eurosonic geeft ook vast een beetje geluidsoverlast.

100% legaal

Qua overlast blijkt dat deze vooral bestaat uit verkeersoverlast van klanten van coffeeshops en vervuiling op straat. (Interval Rapport, ‘Lokaal Balanceren’, 2011) Waar groepjes coffeeshops zitten zoals in de Steentilstraat is wel veel overlast. Die kan bestreden worden zonder ze allemaal te sluiten, daarom vindt de PvdA dat minder kluitjes aan coffeeshops in de binnenstad moeten zijn.

Geïsoleerde wietwinkels blijken veel minder overlast te geven. Het type overlast dat coffeeshops wel veroorzaken zou natuurlijk gewoon verdwijnen als je het bij iedere benzinepomp en supermarkt kon kopen, maar een legalisering en dus normalisering van coffeeshops wordt al jaren tegen gehouden door conservatieve partijen als het CDA.

Randy Martens
Raadslid PvdA Groningen

KLIK HIER OM DE PETITIE STOP DE WIETPAS DIGITAAL TE ONDERTEKENEN

Beeld: VOC

Met de nieuwe Aanwijzing wordt de coffeeshop zoals we die nu kennen afgeschaft. Minister Opstelten van veiligheid en justitie schoffeert de Tweede Kamer door nog voordat er een debat over het drugsbeleid heeft plaats gevonden dat beleid drastisch om te gooien. Ook de felle en goed onderbouwde kritiek van lokale overheden en gemeenteraden slaat hij in de wind: Zuid-Nederland wordt de proeftuin voor het nieuwe coffeeshopbeleid, dat in de rest van het land pas per 1 januari 2013 gaat gelden.
Klik hier voor de volledige tekst van de Aanwijzing

De meest omstreden maatregelen, de verplichte omvorming van coffeeshops tot besloten clubs en het uitsluiten van niet-ingezetenen worden als volgt geformuleerd, op pagina 6 van de Aanwijzing:

Voor coffeeshops in de provincies Limburg, Noord-Brabant en Zeeland gelden per 1 januari 2012 tevens de volgende criteria:

B: een besloten club: dit houdt in dat uitsluitend toegang kan worden verleend en verkocht mag worden aan leden van de coffeeshop, waarbij bepaald is dat de coffeeshop in één kalenderjaar maximaal tweeduizend lidmaatschappen mag uitgeven en dit documenteert in de vorm van een controleerbare ledenlijst. Een coffeeshop heeft maximaal 2000 leden. Het lidmaatschap is beperkt tot één coffeeshop;

I: geen lidmaatschap voor de coffeeshop voor anderen dan ingezetenen van Nederland van achttien jaar of ouder.

Deze criteria gelden per 1 januari 2013 in heel Nederland.

Gemeenten kunnen aanvullende voorschriften opnemen. Gemeenten in andere delen van Nederland dan de drie zuidelijke provincies kunnen in afstemming met de driehoek tussentijds de nieuwe criteria voorschrijven.

Een opmerkelijke nieuwe aanscherping vinden we op pagina 7. De gedoogde hoeveelheid cannabis voor eigen gebruik wordt verlaagd van 30 naar 5 gram:

4. Een hoeveelheid minder dan 30 gram van de middelen op lijst II, zijnde hennepproducten

De grens van wat gedoogd wordt bij de verkoop van hennepproducten door de coffeeshops is gesteld op maximaal 5 gram. Het ligt in de rede eenzelfde grens te hanteren voor het aanwezig hebben van hennepproducten. In beginsel wordt niet strafrechtelijk opgetreden tegen het aanwezig hebben van hoeveelheden tot en met 5 gram, de geringe hoeveelheid voor eigen gebruik. Bij hoeveelheden tussen de 5 en de 30 gram volgt bij ontdekking een strafrechtelijke reactie.

De politie zal het druk krijgen vanaf 1 januari: iedereen met meer dan vijf gram cannabis in huis of op zak moet immers een strafrechtelijke reactie krijgen. Ook aan de kleinschalige teler zal de politie nog meer tijd en geld kwijt zijn dan nu al het geval is. Ook met minder dan vijf planten kan je voortaan strafrechtelijk vervolgd worden, als de politie vindt dat er ’sprake is van beroeps- of bedrijfsmatige teelt’. De formulering in de Aanwijzing, op pagina 5:

3.2.1. Teelt van hennep ( of de cannabis plant)

Deze aanwijzing gaat uit van twee situaties: er is sprake van ofwel beroeps- of bedrijfsmatige teelt, ofwel geen beroeps- of bedrijfsmatige teelt.

Niet bedrijfsmatige teelt van een geringe hoeveelheid voor eigen gebruik heeft, indien de verdachte volwassen is, geen prioriteit. Teelt door minderjarigen behoort steeds te leiden tot een strafrechtelijke reactie.

Prioriteit ligt bij de beroeps- of bedrijfsmatige teelt. Bij de vaststelling van hetgeen beroeps- of bedrijfsmatige teelt is, spelen de volgende factoren een rol:

– De schaalgrootte van de teelt: de hoeveelheid planten;

Bij een hoeveelheid van 5 planten of minder wordt in beginsel aangenomen dat er geen sprake is van beroeps- of bedrijfsmatig handelen. Deze situatie wordt gelijk behandeld als de situatie waarin wordt geconstateerd dat sprake is van een geringe hoeveelheid, bestemd voor eigen gebruik. Er volgt dan bij ontdekking politiesepot met afstand.

– De mate van professionaliteit, afgemeten aan het soort perceel waarop geteeld wordt, belichting, verwarming, bevloeiing, etc. (opgenomen in bijlage 1);

Indien, ongeacht de hoeveelheid planten, wordt voldaan aan twee of meer punten, genoemd in de lijst indicatoren met betrekking tot de mate van professionaliteit, zoals opgenomen in bijlage 1, wordt aangenomen dat er sprake is van beroeps- of bedrijfsmatig handelen.

– Het doel van de teelt.

Indien er sprake is van het telen van hennep om geldelijk gewin te verkrijgen, wordt, ongeacht de hoeveelheid planten, aangenomen dat er sprake is van beroeps- of bedrijfsmatig handelen.

De lijst met indicatoren voor “professionaliteit” staat hieronder. Eén lamp en gebruik van verrijkte aarde, potgrond of steenwol is dus voortaan voldoende om als professionele, bedrijfsmatige kweker vervolgd te worden.

De Hollandse Hennepoorlog gaat een nieuwe fase in: er zal nog meer belastinggeld worden verspild, criminelen zullen nog hogere winsten maken en nog meer prima functionerende en belasting betalende burgers zullen vervolgd worden wegens hun voorkeur voor de plant cannabis. Nu al doen straat- en huisdealers en “wiet-taxi’s” goede zaken, maar hun toekomst is dankzij dit kabinet rooskleuriger dan ooit tevoren.

Klik hier om de petitie STOP DE WIETPAS digitaal te ondertekenen

Beeld: VOC

In plaats van met een pas moeten coffeeshopbezoekers zich in de toekomst legitimeren met een paspoort of rijbewijs. De coffeeshopondernemer moet zelf een ledenlijst opstellen. Citaat uit het artikel in BN/De Stem: “Binnen eigen land kunnen Nederlanders in principe lid worden van elke coffeeshop. Het ministerie verwacht in de praktijk niet dat iemand uit Den Haag een Bredase coffeeshop uitkiest en andersom. De meeste Nederlanders blijven binnen de lokale markt.”

Gisteren citeerde het Eindhovens Dagblad een niet met name genoemde woordvoerder van minister Opstelten in een kort voorpagina-bericht onder de kop ‘Opstelten laat wietpas stille dood sterven’. Citaat: “Het maakt handhaving eenvoudiger. Lidmaatschap van een club blijft verplicht, maar identificatie kan met een paspoort of ID-kaart.”
Op de regiopagina’s verscheen een uitgebreide reportage over de wietpas, waarin burgemeester Rob van Gijzel een aantal opmerkelijke uitspraken doet. Van het artikel, geschreven door Max Steenberghe, verscheen slechts een korte samenvatting op internet. Hieronder staan een aantal lange fragmenten.

Van Gijzel vreest tekort coffeeshops

De Maastrichtse burgemeester is in alle staten over het coffeeshopplan van minister Ivo Opstelten. Breda en Venlo volgen hem. Eindhoven bleef stil. Tot nu.

Vooral de laatste weken is er veel gekrakeel over de wietpas. Dat pasje zelf is al van de baan, de regelgeving blijft. Maar of het helpt is voor burgemeester Rob van Gijzel nog steeds een vraag.

Rob van Gijzel, burgemeester van Eindhoven (foto © Gonzo media)

Regelgeving kan mooi zijn, beaamt de burgemeester. Maar soms hebben regels ongewenste effecten. “Ik ben bang dat deze regels illegale wiethandel de straat opjaagt, terwijl we onze straten redelijk schoon hadden. Vraag is wat we er mee opschieten.” Het is niet de enige vraag die de Eindhovense burgemeester Rob van Gijzel heeft bij de haast wekelijks veranderende plannen rondom de coffeeshops. Sinds minister Opstelten het zuiden aanwees als proeftuin, wordt diens deur platgelopen door burgemeesters. Van Gijzel, één van de aanjagers van de discussie rondom de coffeeshops, bleef opvallend stil. “Het gaat Maastricht en Venlo vooral om overlast door buitenlanders, en in de wijken. Maar dat speelt hier niet zo, eerlijk is eerlijk: onze shops hebben wat dat betreft hun zaken redelijk goed voor elkaar.”

Van Gijzel maakt zich wel ernstig zorgen om wat in Den Haag het beslotenheidscriterium heet: de shops moeten clubs worden met, over enige tijd, maximaal tweeduizend leden. “Dat gaat dus niet lukken”, zegt hij eenvoudig. “We hebben nu vijftien shops. Een paar zullen nog verdwijnen omdat ze te dicht bij scholen staan. Maar ze bedienen zo’n veertigduizend gebruikers. Straks, als ze met die tweeduizend leden zitten, vist dus bijna de helft van die gebruikers achter het net. Het ware me liever als ze zouden stoppen, maar dat zal het niet worden.”

Coffeeshop Eurogarden, Eindhoven (© Gonzo media)

Meer shops is voor Eindhoven echter geen optie. Hij loopt naar een kaart van de stad. “Vanaf 2014 moeten ze minimaal 350 meter van middelbare scholen afliggen. Trek hier cirkels om al die scholen en er is geen enkel plekje over. Ja: Landgoed De Wielewaal.”

De enige mogelijkheid ligt buiten zijn macht: shops in de regio. Daar wordt inmiddels over gesproken. Van Gijzel: “Dat zou ook vanuit gezondheidskundig oogpunt mooi zijn. Bijna alle Eindhovense gebruikers, 95 procent, kopen hun spul in de shops. In de regio is dat maar de helft. De rest koopt het dus op straat, in de illegaliteit. Er is aangetoond dat daar ook pillen en cocaïne worden aangeboden. Zorgwekkend.”

Waar hij zich vooral zorgen over blijft maken, is de achterkant van de shops. (…) Zelf heeft hij voorzetten gedaan om de teelt te reguleren, shops toe te staan vijf plantjes per klant te telen. Dat is afgeschoten door Den Haag. “Maar daarmee kreeg ik de achterdeur wel goeddeels dicht. Die blijft nu open staan.” (…)

Van Gijzel heeft meer zorgen. Straks moet er gecontroleerd worden of bezoekers van een shop op de ledenlijst staan. “De minister heeft met zijn hand op zijn hart beloofd dat op te lossen en daar vertrouw ik dan maar op.” Dan zijn er nog vele privacyvragen, bijvoorbeeld: als een gemeente een shop moet sluiten omdat hij te dicht bij een school ligt, moet ze dat bedrijf een alternatief bieden. Anders kan de shophouder schade claimen. Maar als een gemeente meewerkt aan verplaatsing faciliteert ze als overheid mogelijke criminaliteit en dat mag niet. Ook ernstig: gemeenten hebben nu een belangrijk wapen in handen met de wet Bibob, maar die is niet van toepassing op besloten clubs. “De minister heeft nog werk genoeg”, concludeert de burgemeester.

Zie ook: Wietpas ‘niet nodig’ voor nieuw beleid shops, BN/De Stem, 22 december 2011

Zie ook: Van Gijzel ziet tekort coffeeshops, Eindhovens Dagblad, 21 december 2011

Klik hier om de petitie STOP DE WIETPAS te tekenen

.

Achmea gaat medicinale cannabis volgend jaar vergoeden als patiënten van te voren een machtiging aanvragen bij de verzekeraar. Zo’n machtiging krijgen ze als hen cannabis is voorgeschreven door hun specialist. Cannabis heeft een heilzame en verlichtende werking bij een groot aantal ziekten en aandoeningen, waaronder multiple sclerose, HIV/AIDS, kanker, neuropathische pijn, Gilles de la Tourette, ADHD, glaucoom, epilepsie, reuma, colitis ulcerosa, Alzheimer, anorexia, de ziekte van Crohn, ME/chronische vermoeidheid, slaapstoornissen, eczeem, migraine en fibromyalgie.

Achmea-woordvoerster Christine Rompa zegt in het Dagblad van het Noorden: “Er is niets anders dat mensen in deze fase kan helpen. Verschillende verzekeraars van Achmea, zoals Agis en Zilveren Kruis, vergoedden het al soms, op verschillende manieren. Nu hebben we het voor heel Achmea gelijk getrokken.”

Zie ook: Achmea vergoedt mediwiet in basispakket, Dagblad van het Noorden, 21 december 2011

Klik hier om de petitie STOP DE WIETPAS te tekenen

.

In  de brief (klik hier voor PDF), staat dat het maximum ledenaantal van 2000 voor coffeeshops pas op 1 januari 2013 ingaat. De volledige tekst van de brief staat hieronder.

Datum 15 december
Betreft: Aanscherping gedoogcriteria coffeeshops

Bij brieven van 27 mei 2011 en 26 oktober 2011 (Kamerstukken II 2010/11 24 077, nr. 259 en 2011/12, 24 077, nr. 265) heeft het kabinet de voorgenomen aanscherping van het drugsbeleid uiteengezet. Het kabinet staat voor een daadkrachtige aanpak van drugsgerelateerde overlast en (georganiseerde) criminaliteit. Er zal een einde worden gemaakt aan het huidige “open-deurbeleid”. Coffeeshops moeten kleiner en meer beheersbaar worden gemaakt. De aantrekkingskracht van het Nederlandse drugsbeleid op gebruikers uit het buitenland moet worden teruggedrongen. Middelengebruik van minderjarigen wordt sterk tegengegaan en met name kwetsbare jongeren worden beschermd tegen drugsgebruik.

In deze brief stel ik u op de hoogte van de nadere uitwerking en invoering van dit beleid. Deze
brief is tot stand gekomen mede op basis van constructief overleg met de burgemeesters van de
coffeeshopgemeenten in de zuidelijke provincies over de uitvoering van het beleid.

I Aanpassing gedoogcriteria
De basis van het nieuwe beleid wordt gevormd door de aangepaste gedoogcriteria in de Aanwijzing Opiumwet van het Openbaar Ministerie. De Aanwijzing Opiumwet wordt per 1 januari 2012 aangepast. Aan de bestaande AHOJG-criteria worden op dat moment het Besloten-clubcriterium (B-criterium) en het Ingezetenencriterium (I-criterium) toegevoegd. Per 1 januari 2014 wordt ook het Afstandscriterium toegevoegd.

Het Besloten-clubcriterium houdt in dat uitsluitend toegang kan worden verleend en verkocht mag worden aan leden van de coffeeshop, waarbij bepaald is dat de coffeeshop in één kalenderjaar maximaal tweeduizend lidmaatschappen mag uitgeven en dit documenteert in de vorm van een controleerbare ledenlijst. De coffeeshop mag ten allen tijde maximaal 2000 leden hebben.

Legitimatie geschiedt met een geldig paspoort, een geldige  identiteitskaart en/of verblijfsdocument. De ledenlijst is controleerbaar en bevat de naam, postcode of woonplaats en geboortedatum van een lid. De ledenlijst bevat tevens een aanvangsdatum en eventueel een vervaldatum van het lidmaatschap. De ledenlijst moet een verschijningsvorm hebben zodat deze kan worden ingezien of fysiek kan worden overhandigd ter controle. De coffeeshophouder is zelf verantwoordelijk voor de juistheid van de ledenlijst.”

Het Ingezetenencriterium houdt in dat lidmaatschap voor de coffeeshop uitsluitend toegankelijk is voor ingezetenen van Nederland van achttien jaar of ouder. Onder ingezetene wordt verstaan een persoon die zijn adres heeft in een gemeente van Nederland. Het ingezetenschap wordt aangetoond middels een uittreksel van de Gemeentelijke Basisadministratie van de woonplaats dat bij het aangaan van het lidmaatschap niet ouder is dan vier weken.

II Gefaseerde invoering
De handhaving van het aangescherpte beleid zal gefaseerd van kracht worden. De data worden bepaald door de noodzakelijkheid om gemeenten en coffeeshopexploitanten in staat te stellen zich voor te bereiden.

1. Per 1 mei 2012 zullen in de gemeenten van de provincies Limburg, Noord-Brabant en Zeeland het Besloten-club- en het Ingezetenencriterium worden ingevoerd, met uitzondering van het maximumaantal leden van 2000. Het staat de gemeenten in de andere provincies vrij deze criteria ook al toe te passen.
2. Per 1 januari 2013 wordt het maximumaantal van 2000 leden van kracht.
3. Per 1 januari 2013 zullen het B- en I-criterium volledig in het hele land gelden.
4. Per 1 januari 2014 wordt het Afstandscriterium van kracht.

III Handhaving
De burgemeester handhaaft het nieuwe drugsbeleid in overleg met het Openbaar Ministerie en de politie, met inachtneming van de lokale prioriteiten. De burgemeester en het Openbaar Ministerie voeren het coffeeshopbeleid beide vanuit hun eigen, bestaande verantwoordelijkheid uit. Negatieve neveneffecten, zoals het ontstaan van illegale markten, worden direct aangepakt. Lokale driehoeken zorgen voor een lokaal operationeel plan, waarin nadrukkelijk de benodigde handhavingscapaciteit wordt opgenomen. Indien aanvullende capaciteit noodzakelijk blijkt, zorg ik dat deze tijdig beschikbaar is.

IV Communicatie
De communicatie over het nieuwe beleid naar binnen- en buitenland is een essentieel onderdeel van een succesvolle invoering. Hier wordt door het rijk en de gemeenten gezamenlijk in opgetreden en wordt uiteraard gebruik gemaakt van de benodigde communicatiemiddelen om de doelgroep in binnen- en buitenland te bereiken.

De Minister van Veiligheid en Justitie
I.W. Opstelten

Klik hier om de petitie Stop de Wietpas digitaal te ondertekenen

Zie ook: Gefaseerde invoer wietpas, De Limburger, 15 december 2011

Beeld: Mr. Link's Hideout

In een persbericht stelt de PvdA Venlo dat de petitie de landelijke politiek op andere gedachten moet brengen. “Binnen twee weken zullen er 10.000 flyers worden verspreid. Ook zal er een spotje te zien zijn op Omroep Venlo en zal de PvdA mensen oproepen om een petitie te ondertekenen tegen de invoering van de wietpas. De actie duurt nog tot 20 februari 2012: de internationale Dag van de Sociale Rechtvaardigheid. Hierna zal de petitie in Den Haag worden aangeboden aan Tweede Kamerleden. Ondertekenaars van de petitie worden tegen die tijd benaderd met de vraag om daarbij aanwezig te zijn.”

De Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod ondersteunt de actie van harte. Bij de VOC postercampagne tegen de wietpas die binnenkort in Zeeland start, zal worden verwezen naar de campagne en de bijbehorende website www.stopdewietpas.nl.

De VOC deelt de zorgen die de PvdA Venlo heeft over de wietpas. De analyse in het persbericht is glashelder: “De PvdA vreest dat er door de invoering van de wietpas een enorme markt ontstaat voor illegale drugshandel, omdat dan alleen Nederlanders nog welkom zijn in de gedoogde coffeeshops. Ruim 60 procent van de 90.000 regelmatige softdrugconsumenten is echter afkomstig uit het buitenland. Door deze bezoekers resoluut de toegang te weigeren verdwijnt de vraag naar softdrugs niet. Criminelen zullen in het gat in de markt springen. De voltallige gemeenteraad van Venlo heeft daarom, op initiatief van de PvdA-fractie, onlangs een motie aangenomen om de invoering van de wietpas te voorkomen. De PvdA wil nu ook inwoners een stem geven en roept daarom iedereen op om het signaal van de gemeenteraad kracht bij te zetten door de petitie te ondertekenen. Alleen op die manier denkt de partij de invoering nog te kunnen voorkomen.”

De campagne is inmiddels overgenomen door de PvdA in Tilburg en Eindhoven. Naar verwachting zullen nog meer gemeenten volgen: op lokaal niveau is er nauwelijks steun voor de wietpas. De meeste gemeenteraden hebben zich met een duidelijke meerderheid uitgesproken tegen invoering.

Klik hier om direct naar de petitie te gaan en deze te ondertekenen

Thom de Graaf (Foto: Gemeente Nijmegen)

Het artikel verscheen op 2 december 2011 op de opiniepagina’s van NRC/Handelsblad. Wie het stuk leest begrijpt waarom minister Opstelten een volledige mediastilte in acht neemt over zijn plannen voor coffeeshops; hij heeft simpelweg geen antwoord op alle vragen en kritiek die de laatste weken op hem zijn afgevuurd. Het afdwingen van de maatregelen rond de wietpas, de besloten club en het verruimde afstandscriterium voor coffeeshops is geen optie, zo blijkt uit de vlekkeloze analyse van de Nijmeegse burgemeester.

Burgemeester is geen hulpsheriff van OM

De nieuwe aanpak van coffeeshops zal niet werken. Erger nog is dat minister Opstelten de burgemeesters ziet als ambtenaren die zijn beleid uitvoeren. Dat maken wij zelf wel uit, zegt Thom de Graaf.

Het kabinet-Rutte neemt het drugsbeleid op de schop. Afgelopen jaar kondigde minister Opstelten (Veiligheid en Justitie, VVD) maatregelen aan die de vrijheid van gemeenten om naar eigen inzicht met coffeeshops om te gaan, drastisch beperken. Deze maatregelen helpen weinig en voeden de twijfel of het kabinet nog wel vertrouwen heeft in het lokaal bestuur.

Wat zijn de maatregelen van Opstelten? Kort samengevat: de coffeeshops worden besloten clubs, waartoe alleen ingezetenen met een ‘wietpas’ toegang krijgen. De minister stelt een maximum aan het aantal leden. De coffeeshops mogen niet zijn gevestigd binnen een straal van 350 meter van middelbare scholen en regionale opleidingencentra.

Dit beleid wordt geconcretiseerd door de ‘gedoogcriteria’, die het Openbaar Ministerie op grond van de Aanwijzing Opiumwet hanteert, aan te vullen. Houden coffeeshops zich verder aan de gedoogcriteria (geen alcohol, geen harddrugs, geen overlast, geen verkoop aan jeugdigen en een beperking van de handelsvoorraad en de hoeveelheid per koper), dan vindt geen vervolging plaats. Cannabis blijft immers nog steeds bij wet verboden. (Overigens brengt het kabinet cannabis met een hoog THC-gehalte onder lijst I van de Opiumwet, waardoor zware wiet nu een harddrug wordt, waarop het gedoogbeleid niet van toepassing is.)

Het is een oude discussie of aanscherping van het drugsbeleid de overlast en het cannabisgebruik vermindert. Het omgekeerde lijkt eerder waar: de nadelen van een strenger beleid zijn groter dan de voordelen. In de grenssteden zal de verkoop aan drugstoeristen niet stoppen. Hij gaat ondergronds. Dit is niet in het belang van de bevolking, maar van dealers die graag ook coke, speed en andere harddrugs aanbieden. Een wietpas is bovendien gemakkelijk te vervalsen en moeilijk te controleren.

Een maximum door de minister vast te stellen aantal coffeeshopleden is een typische Haags bedenksel dat geen rekening houdt met de grote verschillen in omvang en functie van coffeeshops in den lande. Een grote ‘afhaalshop’ aan de rand van de stad kan, uit oogpunt van openbare orde, aanmerkelijk beter uitpakken dan een veelvoud aan kleine etablissementen in het centrum. Een afstandscriterium ten opzichte van scholen miskent niet alleen dat de shops toch al niet mogen verkopen aan jeugdigen, maar ook dat een jongere die wil experimenteren zich niet zal laten afschrikken door een paar honderd meter lopen of fietsen.

Het nieuwe drugsbeleid is, kortom, vooral nieuwe stoerheid. Stevig optreden tegen drugscriminaliteit is nodig, maar deze maatregelen vormen geen zinvolle bijdrage. Alleen de aanpak van de doorgeschoten veredeling van cannabis met grote risico’s voor de volksgezondheid snijdt enig hout. In de praktijk is dit verbod helaas onuitvoerbaar. Het Trimbosinstituut, dat jaarlijks het THC-gehalte van cannabis monitort, laat tests uitvoeren door de laboratoria van DSM. Het is niet waarschijnlijk dat coffeeshophouders aan de achterdeur zo’n laboratorium hebben staan en ook niet dat de Voedsel- en Warenautoriteit en de politie in staat zijn de coffeeshops hierop adequaat te controleren.

Wat vooral verbaast, is dat het kabinet de gemeenten beschouwt als willoze werktuigen van zijn beleid. Minister Opstelten gaat er, in weerwil van de verantwoordelijkheid van het Openbaar Ministerie, vanuit dat het aan de burgemeester is om de gedoogcriteria te handhaven, omdat de burgemeester op grond van de Opiumwet de bevoegdheid heeft om coffeeshops en drugspanden te sluiten. De minister maakt op deze manier van burgemeesters rijksambtenaren. Dit kan niet de bedoeling zijn.

Art. 13b van de Opiumwet betreft geen verplichting, maar een discretionaire bevoegdheid, die de burgemeester zelfstandig hanteert. Hij zal zich laten adviseren en afstemming zoeken met de politie en met de officier van justitie, maar de burgemeester beslist zelf of hij van de bevoegdheid gebruik maakt en op grond van welke beleidsafwegingen. Niemand kan de burgemeester hiertoe verplichten, zelfs minister Opstelten niet. Wil minister Opstelten dit wel, dan moet hij niet alleen de Opiumwet wijzigen, maar ook de functie van burgemeester.

Het lijkt erop dat deze minister die weg op wil gaan. Zo heeft hij bij de behandeling van zijn begroting in de Tweede Kamer laten weten dat de hoofdofficier van justitie verhaal komt halen bij de burgemeester als deze te weinig handhaaft. De burgemeester als een hulpsheriff onder toezicht van het Openbaar Ministerie – het moet niet veel gekker worden.

De burgemeesters doen er goed aan de minister duidelijk te maken dat zij zelfstandig beschikken over hun wettelijke bevoegdheden en dat niet de minister, maar hun verantwoordelijkheid voor de lokale orde en veiligheid hierbij leidend is. De minister kan naar hartelust aanwijzingen geven aan het Openbaar Ministerie over de vervolging, maar niet aan burgemeesters over de bestuurlijke handhaving. Dat is niet alleen rechtsstatelijk onwenselijk, maar draagt ook niet bij aan een verstandig drugsbeleid dat gebaat is bij zorgvuldige, lokale afwegingen. De voormalige burgemeester van Rotterdam zou dat toch moeten weten.

Thom de Graaf is burgemeester van Nijmegen en lid van de Eerste Kamer voor D66. Hij was van 2003- 2005 minister van Bestuurlijke Vernieuwing.

Bron: NRC/Handelsblad, 2 december 2011

Hans van Duijn, Cannabis Tribunaal 2010, Den Haag (© Gonzo media)

Hans van Duijn nam in mei 2008 afscheid als voorzitter van de Nederlandse Politiebond. Sindsdien ijvert hij voor een wettelijke regulering van de markt voor cannabis en andere drugs in Nederland, o.a. met de website Lesscrime.nl en als vertegenwoordiger van de Amerikaanse organisatie Law Enforcement Against Prohibition (LEAP). Hans is actief binnen de VOC en trad als getuige-deskundige op tijdens de Cannabis Tribunalen 2008 en 2010.

NRC/Handelsblad 26 november 2011 (Opinie & Debat):

Politieman: laat die drugs toch zitten

Het drugsbeleid van dit kabinet helpt slechts criminelen aan nieuwe klanten. Richt liever méér coffeeshops op en verspreid deze beter over het land, schrijft ex-politievoorman Hans van Duijn.

Wie wordt er beter van als het voorgenomen kabinetsbeleid inzake aanscherping van het drugsbeleid wordt uitgevoerd? De ouders en de kinderen? Kinderen die 100 meter verder moeten fietsen om een coffeeshop te kunnen zien en er dan niet in mogen? We weten uit Rotterdams onderzoek dat het zien van een coffeeshop geen effect heeft op de drugsmoraal. Buitenlandse consumenten die geen wietpas kunnen krijgen omdat ze niet in Nederland wonen en aangewezen zijn op de criminele illegale handel? De buurtbewoners rondom een coffeeshop? Zij zullen weliswaar geen buitenlanders meer de coffeeshop in zien gaan, maar krijgen te maken met meer criminele handelaren die de buurt onveilig maken om hun klandizie te behouden of te vergroten.

Hans van Duijn in gesprek met Henk Poncin (Cannabis College, VOC), Rotterdam, 11 november 2011 (© Gonzo media)

De in Nederland wonende wietgebruikers dan? Zij kunnen geen wietpas krijgen, omdat ze niet in een verzorgingsgebied wonen. Ze hebben straks geen andere keus dan stoppen met wiet of het illegale circuit in.

Misschien dan de volksgezondheid, omdat een THC-gehalte lager dan 15 procent beter zou zijn dan 15 procent of hoger? Welk onafhankelijk instituut controleert dat voor de coffeeshophouder? Welk instituut is daartoe gerechtigd of begeeft zich daarmee op een pad dat ook voor dat instituut problemen zal geven? Of laten we de coffeeshophouder als een slager zijn eigen vlees keuren? En wie zal hem dan geloven?

(© Gonzo media)

Waarom is minder dan 15 procent THC echt veiliger dan meer dan 15 procent THC? Als je nu verhoudingsgewijs meer THC gebruikt in de categorie ‘lager dan 15 procent’ of minder verhoudingsgewijs minder gebruikt van de ‘hoger dan 15 procent’, wat is dan beter of verstandiger? Kortom gaat het niet veel meer om de vraag hoe je met die stoffen omgaat, in plaats van de vraag of het in lijst 1 of 2 staat?

Als deze maatregelen elk afzonderlijk en in relatie met elkaar Nederland in alle opzichten minder veilig maken, waarom doet dit kabinet dit dan? Het gaat toch niet om de vraag of je voor of tegen het gebruik van drugs bent omdat zoiets schadelijk is of kan zijn voor je gezondheid? Het gaat toch om de vraag of beleid helpt het drugsgebruik te verminderen en bijdraagt aan een veiliger samenleving?

En helaas, we weten dat deze maatregelen dit doel niet dichterbij brengen: criminelen zullen feest vieren omdat zij in de illegale handel een sterkere economische positie gaan krijgen. Heeft het kabinet het rapport van de Global Commission niet gelezen, samengesteld door Kofi Annan, voormalig secretaris-generaal van de VN? Heeft dit kabinet geen kennis genomen van het rapport Reuter-Trautmann? Heeft dit kabinet geen kennisgenomen van de uitspraken van Carel Edwards, voormalig hoofd van de Drugscoördinatie Unit van de Europese Commissie, die stelt dat een repressief drugsbeleid niet werkt?

Hoe zou het toch komen dat men in andere landen de richting op gaat van liberalisering en in Nederland precies andersom? Heeft dat te maken met de ‘mislukking van het gedoogbeleid’? En zo ja, wat is er dan mislukt? Wietgebruikers stappen sinds het gedoogbeleid niet of nauwelijks over naar heroïne of cocaïne. Ze geven ook weinig overlast. Ze vallen niet in de categorie maatschappelijk disfunctionerende verslaafden. Overlast rond coffeeshops heeft vaak niets te maken met het gebruik van wiet, maar met de infrastructuur. Dat los je niet op door een coffeeshop te sluiten, maar door deze te verplaatsen.

© Jason Love

Met dit kabinetsbeleid worden criminelen aan nieuwe klanten geholpen, terwijl het veel verstandiger zou zijn om meer coffeeshops te genereren, beter verdeeld over het land en beter rekening houdend met omwonenden. Waarom laat Nederland zich keer op keer door politici angst aanjagen over illegale drugs, terwijl de problemen met legale drugs als alcohol en tabak, zeker zo groot zijn?

Achtereenvolgende kabinetten doen net of internationale verdragen verhinderen dat het gedoogbeleid wordt gecontinueerd. We weten toch dat je een verdrag kunt aangaan, maar ook kunt stoppen? Dat doet Bolivia toch per 1 januari 2012? Om gelijk daarna dat verdrag opnieuw te willen ondertekenen met bijbehorende uitzonderingsbepalingen om zodoende de veiligheid van de bevolking beter te kunnen dienen.

Er zijn veel vragen te stellen bij het drugsbeleid van dit kabinet. Voor degenen die zich met een open mind in het onderwerp verdiepen, zijn de antwoorden makkelijk te vinden.

Hans van Duijn is expert op het gebied van drugsbeleid en oud-voorzitter van de Nederlandse Politiebond.