Max Daniel te gast bij Pauw & Witteman

Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van de Taskforce Aanpak Georganiseerde Hennepteelt, de club waarvan Max Daniel jarenlang het uithangbord was. De vraag is of de journalisten die zo gretig jarenlang Daniels fabeltjes hebben opgeschreven en uitgezonden, nu verhaal gaan halen bij deze Hollandse Harry J. Anslinger. Daar geeft het rapport namelijk alle reden toe. Wietkwekers worden niet gedwongen, gebruiken of ondervinden geen geweld, hebben meestal gewoon een baan en geen strafblad.

Op het vandaag gepubliceerde onderzoeksrapport prijkt als publicatiedatum september 2011. Waarom het vijf maanden achter gehouden is, is een vraag die hopelijk door de Tweede Kamer aan minister Opstelten van veiligheid en justitie wordt gesteld. Sowieso bieden de bevindingen stof voor een groot aantal kritische Kamervragen aan de minister. De belangrijkste: wanneer gaat de regering nu eindelijk werk maken van regulering van de cannabisteelt in Nederland? Alle inspanningen van politie en justitie zijn volmaakt zinloos. Zoals de onderzoekers schrijven: ‘voor iedere opgerolde kwekerij komt er minstens weer één in de plaats’.

Hieronder vind je de belangrijkste conclusies van het onderzoek.
Voor een PDF van het volledige onderzoeksrapport: klik hier.

Geldbomen op zolder

Thuiskwekers van hennep in beeld

Tilburg, september 2011

Dr.mr. M. Siesling (IVA)
Drs. B.F.C. Smeets (Arrondissementsparket ’s-Hertogenbosch)
m.m.v. prof.dr. A.C.M. Spapens (UvT, Politieacademie)

IVA beleidsonderzoek en advies
.

Pagina 30:
Op basis van de dossierstudie, de analyse van de gegevens van de Belastingdienst en de observatie van de onderzoeken ter terechtzitting, kunnen we het volgende constateren over de thuiskweker van hennep. Het gaat om iemand die meestal werkt in loondienst, maar die weinig verdient en vaak een openstaande schuld heeft van ongeveer vijfduizend euro. Het thuiskweken van hennep levert een vaste of een tijdelijke bijverdienste op. In het onderzoek zijn weinig aanwijzingen te vinden voor de aanname dat kwekers (kunnen) pronken met bezittingen die zijn betaald met de illegaal verworven inkomsten. Als dat het geval is, dan lijken zij er in elk geval voor te waken dat de Belastingdienst daar lucht van krijgt.

De hennep wordt meestal gekweekt in het eigen huis van de kweker, of in de directe nabijheid daarvan, in een schuurtje of caravan op het erf. De experts constateren een verschuiving van kwekerijen van huur- naar koopwoningen, mogelijk als een gevolg van het feit dat woningbouwcorporaties in de afgelopen jaren streng zijn gaan optreden tegen thuiskweek van hennep en kwekers hun woning zijn uitgezet. Uit de dossierstudie blijkt die trend overigens niet.

Er is een kleine subpopulatie kwekers die zich hoe dan ook bezighoudt met (vermogens)criminaliteit. Voor hen is een thuiskwekerij een inkomstenbron naast andere (illegale) inkomstenbronnen. Daarmee kan het recidivepercentage van deze groep hoog zijn. Er is daarnaast een veel grotere subpopulatie kwekers die niet eerder met politie en justitie in aanraking is geweest voor wietteelt, en die ook in algemene zin een laag recidivepercentage vertoont. Zij zijn de first offenders die we tegenkomen in de dossierstudie en die ook in de literatuur benoemd worden. Zij beschikken naast de hennepkweek meestal ook over legale middelen van bestaan.

Pagina 41:
De kweker gaat redelijk zelfstandig te werk. Hij of zij koopt de benodigdheden bij de growshop, of op internet. Hij of zij kan het ‘wiethok’ zelfstandig in elkaar zetten, met behulp van instructies van de growshop, of aan de hand van informatie die op internet te vinden is.

Pagina 42:
Van ‘verticale’ intimidatie, dwang en geweldgebruik tegen thuistelers van hennep lijkt op basis van het onderhavige onderzoek geen sprake te zijn. Deze constatering is opzettelijk voorzichtig geformuleerd omdat aanknopingspunten voor geweld moeilijk te vinden zijn. In de bestudeerde strafdossiers wordt door van thuisteelt verdachte personen nauwelijks tot geen melding gemaakt van geweld of dwang.
(…)
De geïnterviewde experts stellen dat er geen sprake is van verticaal geweld tegen thuiskwekers van hennep. Geweld zou wel voorkomen in de criminele organisatie op de achtergrond van de thuiskweek van hennep.67 Mocht de thuiskweker van hennep betrapt worden, dan is het criminele organisatie-element mogelijk bruikbaar in de rechtszaal, omdat de verdachte handig gebruik kan maken van de gewelddadige reputatie die de thuisteelt van hennep inmiddels heeft.

Pagina 55:
De repressieve, integrale aanpak op basis van publiekprivate samenwerking kan worden aangevuld met een maatschappelijk ‘beschavingsoffensief’: het beïnvloeden van de publieke opinie om de romantische connotatie van het thuis kweken van hennep tegen te gaan. Een dergelijke strategie wordt natuurlijk wel gehinderd door het feit dat het gebruik van cannabis op zichzelf niet meer (of nog altijd niet) op grote maatschappelijke tegenstand stuit, en de verkoop bovendien wordt gedoogd. Hennepkwekers worden met andere woorden niet beschouwd als ‘echte boeven’. Waarom van het kweken zo’n probleem moet worden gemaakt terwijl de verkoop dat kennelijk niet is, valt moeilijk uit te leggen. Een publieke campagne die is gebaseerd op de gevaarzetting (brandgevaar) of de mogelijke overlast (waterschade, stank) die met het thuiskweken van hennep gepaard kan gaan, heeft mogelijk meer effect.

Pagina 57:
In de onderzoeksbevindingen zijn vrijwel geen aanwijzingen aangetroffen voor het vaststellen van dwang, intimidatie of geweldgebruik bij het starten van een kwekerij. Slechts in 5% (15 stuks) van het totaal aantal bestudeerde dossiers (295) is een bepaalde mate van zelfverklaard slachtofferschap aangetroffen. Uit een nadere analyse van de betreffende vijftien dossiers blijkt dat geen sprake is van direct geweld of van directe dwang: de kweker is in geen van de gevallen gedwongen te starten met een hennepkwekerij.

Pagina 58:
Uit het dossieronderzoek blijkt dat meer dan vier op de vijf betrapte kwekers niet eerder is veroordeeld voor een strafbaar feit. Minder dan een op de vijf verdachten heeft dus wél een strafblad, waarop zeer uiteenlopende zaken prijken: verkeersovertredingen, verstoring van openbare orde, diefstal, mishandeling en wapenbezit.
(…)
Er worden tussen first offenders en recidivisten vrijwel geen verschillen gevonden in sociale kenmerken: er is geen verschil in leeftijd, etniciteit, gebruik van verdovende middelen, gezinssituatie, arbeidssituatie, woonsituatie en sociaaleconomische positie. Evenmin is er verschil in de organisatie van de hennepkweek: first offenders hebben een zelfde soort netwerk en dezelfde oogstafnemers als recidivisten.

Pagina 60:
De onderzoeksresultaten lijken wat de aard van het kweken betreft, te wijzen in de richting van vrijwillig daderschap. De meeste telers gaan naar eigen zeggen redelijk zelfstandig te werk, in alle fasen van de bedrijfsvoering van een kwekerij. Geen van de verdachten definieert zichzelf ter zitting als slachtoffer, kortom geen van de verdachten/ daders geeft te kennen onder dwang te hebben moeten kweken.

Pagina 61:
Het merendeel van de betrapte thuiskwekers van hennep heeft een betaalde baan en een koop- of huurwoning. Het gaat dan evenwel om laagbetaald werk en om koopwoningen in het goedkopere segment van de woningmarkt. De gemiddelde commerciële thuiskweker van hennep heeft niet veel te besteden en een deel van deze groep beschouwt de thuisteelt als een mogelijkheid om het besteedbare inkomen (fors) aan te vullen.

Pagina 62:
De interventie blijft veelal beperkt tot het ontmantelen van de kwekerij. Maar aangezien het aanbod van thuiskwekers nog altijd groot genoeg lijkt te zijn, worden de ‘inkooporganisaties’ amper geraakt door deze wijze van aanpak: voor iedere opgerolde kwekerij komt er minstens weer één in de plaats.
(…)
Uit de dossierstudie en de geobserveerde zittingen blijkt, zoals hiervoor al werd beschreven, vrijwel niet van dwang of geweld tegen de thuiskweker van hennep, hetgeen een indicatie is dat er (nog) vrijwilligers genoeg zijn om een kwekerij op te zetten of toe te laten in de woning.

Pagina 64:
Tot slot is mogelijk de beste optie om de afzetmarkt voor Nederwiet te verkleinen. Immers, wanneer kwekers hun oogsten niet meer kwijtraken, of er beduidend lagere prijzen voor ontvangen, neemt vanzelf ook de motivatie om te telen af. De in te voeren wietpas is, althans in theorie, één mogelijkheid om dit effect te bereiken. Het grote aantal buitenlandse drugstoeristen brengt immers een forse vraag met zich mee. Wanneer de wietpas echter slechts beperkt – alleen in grensgemeenten – wordt ingevoerd, zullen voorshands verschuivingseffecten het gevolg zijn. Gereguleerde teelt van wiet ten behoeve van de coffeeshops zou de markt voor illegaal gekweekte wiet ook inperken. Dat dit in het huidige politieke krachtenveld, ook in de Europese verhoudingen, op enige termijn haalbare kaart is, mag echter niet worden verwacht.
—————————————————————————————————————————————————-

KLIK HIER voor het artikel “Internationaal en Europees Perspectief” van Ybo Buruma, over de mogelijkheden voor regulering van cannabis binnen de internationale verplichtingen.

Coffeeshop Checkpoint Terneuzen (© G0NZ0 Media)

Met dit vonnis maakt het Hof gehakt van de omstreden redenering dat de personeelsleden van de coffeeshop lid waren van een criminele organisatie met als doel export van cannabis naar het buitenland. Volgens deze redenering is elk personeelslid van elke coffeeshop die wel eens een zakje aan een niet-Nederlander verkoopt lid van een criminele organisatie. De Telegraaf van vandaag meldt: ‘Volgens het hof waren de gemeente Terneuzen en het OM er al jaren van op de hoogte dat Checkpoint een grotere hoeveelheid softdrugs in voorraad had dan gedoogd werd. Al die jaren hebben ze niet ingegrepen.’

De Provinciaal Zeeuwse Courant schrijft: ‘Het OM heeft het vertrouwensbeginsel geschonden, oordeelt het gerechtshof. Justitie had van tevoren tegen Checkpoint moeten zeggen dat het zou stoppen met gedogen en zou overgaan tot vervolging. Dat heeft het OM niet gedaan. De leveranciers van Checkpoint zijn wel veroordeeld. Het Hof liet zich ook heel kritisch uit over het softdrugsbeleid, dat ‘innerlijk tegenstrijdig’ is.’

Onder de video op deze pagina vind je een aantal cruciale citaten uit het vonnis.
Voor het volledige vonnis: klik hier.

Zie ook: Hof: politie en justitie gedoogden Checkpoint, Omroep Zeeland, 2 februari 2012

Zie ook: Verdachten zaak Checkpoint onterecht vervolgd, PZC, 2 februari 2012

Zie ook: Verdachten in zaak Checkpoint vrijuit, De Telegraaf, 2 februari 2012

Zie ook: Hoofdrolspelers doen boekje open over Checkpoint zaak, VOC Blog, 23 juli 2010

Omroep Zeeland, 2 februari 2012:

Citaten uit het vonnis van het hof Den Haag:

Uit de hier weergegeven, vaststaande en door niemand betwiste feiten – kenbaar voor alle betrokkenen – trekt het hof de conclusie, dat feitelijk jarenlang is gedoogd dat de gedoogvoorwaarden, zoals gesteld door de gemeente (in overleg en met instemming van het openbaar ministerie in een gedoogverklaring opgesteld), werden overtreden. Bijkomende omstandigheden – zoals rondleidingen van buitenlandse gasten in de coffeeshop en het meebetalen aan drugspreventieprojecten door [coffeeshop X] – ondersteunen die kwalificatie. Er blijkt uit, dat de lokale overheid zelf de grenzen van wat wel en niet door de beugel kon sterk had verlegd en zich ook niet zag als deelnemer aan strafbare feiten. Dat moet wel betekenen dat men niet alleen van het expliciete gedoogkader uitging, maar ook van een feitelijk veel ruimer gedogen. Dat was kenbaar, ook voor de verdachte.
(…)
Niet alleen was in samenspraak tussen gemeente en justitie een gedoogverklaring opgesteld, ook het overig beleid en de aanpak van coffeeshops was een aangelegenheid die de driehoek direct aanging. De betrokken bestuursorganen, dat wil zeggen: openbaar ministerie en burgemeester, en in hun kielzog de politie, trokken samen op inzake het coffeeshopbeleid en de aanpak van problemen met betrekking tot de coffeeshops.
(…)
Vast staat wel, dat het in elk geval de bedoeling was beleid af te stemmen in de driehoek en zo werd het ook naar buiten gebracht, bijvoorbeeld in het door de gemeente gevoerde ‘Damoclesbeleid’. Vanuit het gezichtspunt van burgers – zeker van burgers die zich op dit punt informeerden, zoals de verdachte – was die pretentie kenbaar. Daarom mocht de verdachte dan ook aannemen, dat hetgeen hij met de gemeente besprak ten aanzien van zijn coffeeshop, ook het openbaar ministerie bereikte (of op zijn minst ter ore kwam). Het jarenlang gemeenschappelijk optrekken in de driehoek, dat werd voortgezet ook na 1 juni 2007, is een belangrijk gegeven.
(…)
Het openbaar ministerie heeft gesteld, dat op het vertrouwensbeginsel in elk geval geen beroep meer kan worden gedaan voor wat betreft de periode na 1 juni 2007. Toen is immers een inval gedaan in de coffeeshop en in de woning van de verdachte en is een aanzienlijke hoeveelheid softdrugs in beslag genomen. Dat was een stevige waarschuwing aan het adres van de wetsovertreders. Die gedachte ligt voor de hand als men uitgaat van een plotse confrontatie van verdachten met het strafrecht. Het hof komt, uitgaande van de bijzonderheden van dit geval, echter tot een ander oordeel.

Ten eerste was kenmerkend voor de al meer dan een decennium bestaande situatie het gegeven dat er – hoe dan ook – strafbare feiten werden gepleegd samenhangend met de achterdeurproblematiek en dat die tot op grote hoogte ook werden gedoogd. Het landelijk beleid – als gezegd, door de Algemene Rekenkamer gekwalificeerd als ‘inconsistent en niet handhaafbaar’ – bood weinig concrete aanknopingspunten voor de lokale bestuurders, maar dat gold evenzeer voor de lokale coffeeshophouder, die van begin af aan heeft moeten opereren in de ’schaduw van het strafrecht’. Wat dit betreft was er, ook na de inval, niets nieuws onder de zon.

Ten tweede heeft de verdachte, zich wel bewust van de nieuwe wind die er ook landelijk woei ten aanzien van het gedogen van softdrugs en de problematiek van het drugstoerisme, zelf zijn zaken goed willen regelen (zoals het een ondernemer betaamt: vooruitziend met oog op de belangen van hemzelf en een winstoogmerk, maar ook met oog voor de werknemersbelangen en de overlastproblematiek en gespitst op damage control). Hij heeft voor, maar ook na de inval contact gezocht met vertegenwoordigers van de overheid. Burgemeester noch officier van justitie hebben echter in dat kader kenbaar gemaakt dat er nieuwe inzichten waren of dat er beleidswijzigingen waren ten aanzien van hetgeen feitelijk werd gedoogd. Het belangrijkste punt van zorg was dat [coffeeshop X] te groot was geworden. Dat was echter geen nieuw punt en verandert weinig aan de situatie ná 1 juni 2007.

In feite was het zo, dat [coffeeshop X] direct na de inval weer open mocht en nog een jaar heeft gedraaid in een feitelijke gedoogsituatie. De verdachte werd op 4 juni 2007 uit de bewaring geschorst; het schorsingsverzoek bevatte als grond het bedrijfsbelang dat speelde en is (kennelijk daarom) ingewilligd door de rechter-commissaris. De verdachte heeft getracht tegemoet te komen aan hetgeen – naar zijn beste inschatting – vanuit de overheid gewenst werd, namelijk het terugdringen van de (grote) bezoekersaantallen en heeft daar ook in geïnvesteerd.
(…)
Gelet op alles wat hierboven is gesteld, mocht de verdachte er, ook na 1 juni 2007, op vertrouwen dat de officier van justitie bij de afweging om al dan niet te vervolgen zijn concrete belangen op redelijke en billijke wijze zou meewegen en mocht hij hopen, dat de officier van justitie zou kiezen voor terughoudendheid teneinde ruimte te scheppen voor de bestuursrechtelijke handhaving (op grond van artikel 13b van de Opiumwet).
(…)
Nu uit het dossier en het verhandelde ter zitting in eerste aanleg en in hoger beroep niet blijkt dat op kenbare wijze is gemotiveerd op welke wijze het openbaar ministerie is gekomen tot een behoorlijk afgewogen vervolgingsbeslissing, moet het ervoor worden gehouden dat die beslissing tot stand is gekomen met enkel een strafvorderlijk doel voor ogen: de strafrechtelijke handhaving van de Opiumwet.
Het vertrouwen van de verdachte, dat zijn concrete belangen bij het nemen van de vervolgingsbeslissing op redelijke en billijke wijze zouden worden meegewogen, is geschonden.

Slotconclusie
Toetsend aan het vertrouwensbeginsel en het beginsel van de redelijke en billijke afweging komt het hof, gelet op al het hierboven overwogene, tot het oordeel dat die beginselen zijn geschonden op zodanige wijze dat geconcludeerd moet worden tot een niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de vervolging ter zake van de aan de verdachte ten laste gelegde feiten.
(…)
BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht.

Verklaart het openbaar ministerie ter zake van het onder 1, 2, 3 primair en subsidiair, 4, 5 primair en subsidiair, 6, 7, 8 en 9 ten laste gelegde niet-ontvankelijk in de strafvervolging.

Gelast de teruggave aan de verdachte van de in beslag genomen voorwerpen als vermeld onder de nummers 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 en 19 op de in kopie aan dit arrest gehechte lijst van in beslag genomen voorwerpen.

Dit arrest is gewezen door S.K. Welbedacht,
mr. T.E. van der Spoel en mr. H.C. Wiersinga, in bijzijn van de griffier mr. G. Schmidt-Fries.
Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 2 februari 2012.

Het Logboek VOC verschijnt elke maand in de tijdschriften EssensiE en Highlife. Klik hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen afleveringen.

Logboek VOC februari 2012

Een aangekondigd fiasco

Logboek VOC februari 2012 (EssensiE)

ONDANKS BREED VERZET HOUDT HET KABINET HALSSTARRIG VAST AAN DE VERPLICHTE OMVORMING VAN COFFEESHOPS TOT BESLOTEN CLUBS. DE ENIGE PARTIJ DIE ZAL PROFITEREN VAN DIT PLAN IS HET ILLEGALE CIRCUIT. DE VOLKSGEZONDHEID, DE VEILIGHEID EN DE BELASTINGBETALER ZIJN DE GROOTSTE VERLIEZERS..

Het is maar een kort zinnetje in het regeerakkoord: ‘Coffeeshops worden besloten clubs die alleen voor meerderjarige inwoners van Nederland toegankelijk zijn op vertoon van een clubpas.’ Per 1 januari 2012 is de Aanwijzing Opiumwet veranderd om deze omvorming af te dwingen. Het is opmerkelijk dat de Aanwijzing nog voor het langverwachte drugsdebat in de Tweede Kamer is aangepast. De publicatie in de Staatscourant van 27 december 2011 kreeg geen enkele aandacht in de media. Toch gaat het hier om de feitelijke afschaffing van een wereldberoemd Nederlands fenomeen: de openlijk toegankelijke coffeeshop, die de markten voor cannabis en andere drugs van elkaar gescheiden houdt.

Beeld: VOC

Het kabinet is Oost-Indisch doof gebleken voor het brede verzet tegen haar plannen. In 2011 nam de ene na de andere gemeenteraad moties aan tegen de wietpas en de besloten club. Ook die van Maastricht, waar het “buitenlanderverbod” ooit is bedacht. Gemeenteraden, burgemeesters, wetenschappers en hulpverleners hebben dezelfde angst: een explosie van het illegale circuit. Dat circuit is nu al vrij groot, vooral in gemeenten zonder coffeeshops. Op lokaal niveau weet men al een tijdje dat niet de coffeeshops het probleem zijn, maar de illegale verkoop en het uitblijven van gereguleerde teelt. Vergeleken met cafés veroorzaken coffeeshops nauwelijks overlast. Ook in grenssteden is hooguit sprake van parkeer-problemen. Die zijn eenvoudig oplosbaar door spreiding van coffeeshops, zoals in Venlo.

Maastricht heeft inmiddels enige ervaring met het weigeren van niet-Nederlanders. Op eigen initiatief laten de coffeeshops sinds 1 oktober 2011 alleen ingezetenen van Nederland, België en Duitsland toe. Binnen een maand klaagden negen buurtplatforms over de sterk gestegen overlast door straatverkoop.

Beeld: PvdA Venlo

De ellende van een verbod voor alle niet-ingezetenen zal uiteraard nog veel groter zijn. Behalve buitenlanders worden ook grote aantallen Nederlandse consumenten de straat op gestuurd: omdat het maximale ledenaantal is bereikt of omdat zij hun persoonsgegevens niet willen laten registreren. Onderzoek van het Bonger Instituut in Amsterdam laat zien dat slechts 32 procent van de Nederlandse coffeeshopbezoekers bereid is tot registratie. De rest kiest voor het illegale circuit of thuisteelt. Met het doordrukken van het clubplan creëert het kabinet dus een gigantisch gat in de markt voor illegale dealers en stimuleert zo overlast en criminaliteit.

Beeld: VOC

Ondertussen is het zeer twijfelachtig of het College Bescherming Persoonsgegevens de vereiste registratie van gegevens toestaat. Zeker als coffeeshops hun bestanden koppelen om lidmaatschap van meerdere clubs uit te sluiten, schenden zij de privacy regels. Een “controleerbaar ledenbestand” is verplicht, maar onduidelijk is wie mag controleren en hoe misbruik wordt voorkomen. Ook hier schoffeert het kabinet de Tweede Kamer, die eind november verzocht om het CBP advies te vragen. Dat advies is er nog niet, maar de Aanwijzing Opiumwet is alvast gewijzigd. Het kabinet voert dus ingrijpende maatregelen door zonder parlementair debat en zonder deugdelijke juridische onderbouwing, maar legt de verantwoordelijkheid voor de uitvoering bij de gemeenten. Zij draaien dus ook op voor eventuele schadeclaims van coffeeshops die de maatregelen juridisch laten toetsen.

Beeld: UniMuenster

Interessante vraag voor zo’n proefproces: kan de overheid een ondernemer verplichten een club te beginnen voor mensen die structureel de wet overtreden? Verkoop en bezit van cannabis zijn immers nog steeds formeel verboden, net als elke vorm van teelt. En daar zit het échte probleem van het coffeeshopbeleid. Als het kabinet de veiligheid en volksgezondheid wil bevorderen en de criminaliteit bestrijden, moet zij de teelt fatsoenlijk reguleren. Het ontbreken van een degelijke regeling voor de aanvoer van de coffeeshop is de olifant in de kamer waar het kabinet omheen blijft draaien, te midden van een rookgordijn vol overbodige, onuitvoerbare en contraproductieve regels. In plaats van criminelen de pas af te snijden door de cannabisteelt te reguleren en belasten, stimuleert het kabinet criminaliteit en verspilt belastinggeld aan een zinloze “oorlog tegen cannabis”. De besloten club is een aangekondigd fiasco.

Het is nog niet te laat om deze waanzin te stoppen. In Spanje, Tsjechië, België, Portugal en de VS zijn sinds 2000 stevige stappen gezet richting decriminalisering en regulering van cannabis. Nederland was met de invoering van het coffeeshopmodel ooit gidsland in het drugsbeleid. Door nu afscheid te nemen van dit model maken we ons onsterfelijk belachelijk. Het cannabisverbod is zo ineffectief en heeft zoveel negatieve effecten dat afschaffing op termijn onvermijdelijk is. Niet de plant is het probleem, maar het verbod.

Alle VOC Logboeken in PDF: KLIK HIER

Dubbel-klik & print!

Nederland telt naar schatting tussen de 600.000 en één miljoen mensen die weleens cannabis gebruiken. Slechts een miniem deel van hen heeft de digitale petitie tegen de wietpas en de besloten club ondertekend. Met nog drie weken te gaan is het hoog tijd voor een eindsprint.

Print daarom onze simpelste flyer ooit uit, met de url van de petitie en een QR-code, te gebruiken met elke smartphone. Hang op in je coffeeshop of nog beter: leg een stapeltje neer, zodat mensen er eentje mee kunnen nemen.

Klik hier voor PDF

.

Instructies:

1. print de PDF

2. knip of scheur door midden

3. hang op / leg neer in shop

Of gebruik onderstaande VOC poster:

Beeld: VOC

Omslag van het THC-model (juli 2011)

De Taskforce Handhaving Cannabis is een werkgroep met vertegenwoordigers van de Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod en de coffeeshopbranche. In 2011 publiceerde de werkgroep de brochure ‘Van gedogen naar handhaven: model voor een transparant en rationeel cannabisbeleid‘. De noten, inclusief links, staan onderaan de tekst. Klik hier om het hele THC-model te lezen of de PDF te downloaden.

Kanttekeningen bij het afstandscriterium

Het afstandscriterium is een schoolvoorbeeld van contraproductieve symboolpolitiek. Ten eerste omdat minderjarigen nu al niet in coffeeshops mogen komen. In 2009 bedroeg het aantal geregistreerde overtredingen van het zogenaamde J-criterium (toegangsverbod jeugdigen) in alle Nederlandse coffeeshops samen zes [10]. Ten tweede is het zeer de vraag of cannabisgebruik onder jongeren samenhangt met de nabijheid van een coffeeshop. Uit onderzoek in Rotterdam blijkt dat sinds invoering van het 250 meter afstandscriterium in 2009 het cannabisgebruik noch het normbesef onder minderjarigen is veranderd [11].

Logo Taskforce Handhaving Cannabis

Het cannabisgebruik onder Nederlandse jongeren ligt al jaren lager dan in andere EU-landen, waar geen coffeeshops bestaan. Van alle Nederlanders tussen 15 en 24 jaar heeft 11,4 procent in het laatste jaar cannabis gebruikt, in Frankrijk is dat 21,7 procent [12]. Daar komt bij dat slechts 23 procent van de Nederlandse gemeenten coffeeshops heeft, de overige 77 procent dus niet. Toch verschilt het cannabisgebruik van jongeren in gemeenten met en zonder coffeeshops nauwelijks. Een afstandscriterium is dus onnodig en zal meer kwaad dan goed doen. Een coffeeshop in de buurt van een school zal eerder voor meer controle (scooterdealers bij scholen worden weggehouden) zorgen.

Harde handhaving van een afstandscriterium van 350 meter betekent sluiting van zeker de helft van het huidige aantal coffeeshops [13]. Daarmee zullen de resterende shops alleen maar vaker worden bezocht en wordt grootschaligheid bevorderd, precies het tegenovergestelde van wat het kabinet beoogt.

Kanttekeningen bij de ‘wietpas’

De langverwachte uitspraak van de Raad van State van 29 juni jl. heeft niet de duidelijkheid gebracht waarop was gehoopt. De Raad van State gedoogt het discrimineren van niet-ingezetenen alleen als er aantoonbare overlast is door drugstoerisme, voor de duur van die overlast en alleen als die overlast met andere, minder zware maatregelen niet te bestrijden is. Duidelijk is in ieder geval dat dit vonnis geen juridische vrijbrief is voor landelijke invoering van een wietpas.

Beeld: VOC

Een verplicht pasjessysteem zal voor de meeste coffeeshopbezoekers een onacceptabele drempel betekenen [14]. Zij vragen zich terecht af waarom zij zich voor de aankoop van cannabis moeten registreren, terwijl alcohol en tabak -middelen die veel hoger scoren op de wetenschappelijke rangschikking naar schadelijkheid [15]- vrijelijk verkrijgbaar zijn. Permanente registratie zal veel consumenten het gevoel geven dat zij geen consumenten zijn, maar patiënten of delinquenten.

Verwacht mag worden dat een aanzienlijk deel van de huidige coffeeshopbezoekers zal kiezen voor het illegale circuit om het pasjessysteem te omzeilen. Dat circuit zal dus groeien, met alle gevolgen van dien: ongecontroleerde productie, overlast van drugsrunners, scooter- en huisdealers, vermenging van de markten voor hard en soft drugs, ruimere beschikbaarheid van drugs voor jongeren etc.

Met de gecombineerde invoering van een ruimer afstandscriterium en een wietpas speelt de overheid criminelen in de kaart. De gewone burger betaalt de prijs: meer overlast in de buurt, meer criminaliteit, grotere risico’s voor de volksgezondheid en honderden miljoenen belastinggeld voor de falende handhaving van het onnodige en onhoudbare cannabisverbod.

(© Gonzo media)

Kanttekeningen bij de beeldvorming rond cannabis en coffeeshops

De vermeende risico’s van een hoog THC-gehalte in Nederlandse wiet hebben de laatste jaren ruime aandacht gekregen. De beeldvorming als zou dit THC-gehalte leiden tot schooluitval, onhandelbaar gedrag van jongeren en psychische problemen bij gebruikers, heeft geleid tot een ronduit vijandig klimaat jegens coffeeshops en cannabis. Sommige politici pleiten inmiddels voor afschaffing van het wettelijk onderscheid tussen soft en hard drugs en daarmee liquidatie van het coffeeshopbeleid. De uitdrukking ‘het kind met het badwater weggooien’ is hier van toepassing.

Het is ronduit voorbarig om cannabis of THC aan te duiden als oorzaak van psychische problemen bij jongeren, bijvoorbeeld gezien de recente wetenschappelijke inzichten over de rol van cannabidiol (CBD) bij het effect van cannabis. CBD, een van de ruim zestig verschillende cannabinoïden die de plant naast THC bevat, blijkt de ontwikkeling van psychoses juist af te remmen [16]. Helaas lijkt elke nuance te zijn verdwenen uit de discussie over de gezondheidsrisico’s van cannabis en het maatschappelijke nut van coffeeshops. Feiten spelen een ondergeschikte rol in het cannabisdebat dat -zowel in de media als in de politiek- wordt beheerst door emotie en niet onderbouwde aannames.

De repressieve zero tolerance koers van het kabinet is des te opmerkelijker nu de internationale steun voor decriminalisering van cannabis en beëindiging van de war on drugs  groter is dan ooit tevoren. In een essay in het Nederlands Juristen Blad [17] schreef criminoloog en drugsdeskundige Tim Boekhout van Solinge over deze paradox:

“Welbeschouwd is het gek dat uitgerekend Nederland met zijn coffeeshops de juridische mogelijkheden tot minder illegale wietteelt niet bestudeert. Dit kan worden verklaard door de wet van de remmende voorsprong. Nederland liep voorop met zijn niet-punitieve drugsbeleid maar is daar na buitenlandse kritiek en conservatieve politiek van teruggekrabbeld, met als gevolg dat het nauwelijks nog nadenkt over hoe het beleid verder en beter kan.
(…)
De politieke onwil om pragmatisch -en dus niet ideologisch- na te denken over de wijze waarop de overheid kan interveniëren in deze vooralsnog volledige illegale markt, al dan niet via een regulering van het cannabisaanbod, is de belangrijkste reden dat er nog zo veel cannabiscriminaliteit is. Het standpunt drugs te verbieden ter bescherming van volk en vooral jeugd is in feite criminogeen. Het voedt criminaliteit en houdt georganiseerde misdaad in stand.”

Noten:

10] ‘Coffeeshops in Nederland 2009′, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, oktober 2010.

11] ‘Monitor Coffeeshopbeleid Rotterdam’, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, september 2010.

12] Jaarverslag 2009 Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving, Tabel GPS-8.

13] Ward Wijndelts: ‘Zo verdwijnen de meeste coffeeshops’, NRC/Handelsblad, 4 januari 2011. Uit eigen onderzoek van de krant bleek dat in Amsterdam 187 van de 223 coffeeshops zouden moeten sluiten bij invoering van een afstandscriterium van 350 meter. Landelijk zou 57,9 % van alle coffeeshops dicht moeten.

14] Op 22 juni 2011 verscheen een onderzoek over de wietpas i.o.v. de gemeente Amsterdam, waarvoor 1214 coffeeshopbezoekers en 66 exploitanten werden geïnterviewd. Slechts 30 procent van de geïnterviewden bleek van plan een wietpas aan te schaffen; een kwart gaat zelf kweken of kopen bij een kweker, een kwart kiest voor dealers of thuisbezorging. www.amsterdam.nl/gemeente/college/burgemeester/persberichten/resultaten/

15] Van Amsterdam, Opperhuizen, Koeter, Van Aerts en Van den Brink: ‘Ranking van drugs. Een vergelijking van de schadelijkheid van drugs’, RIVM, 2009. In deze ranking staat alcohol op de derde plaats, tabak op de vierde en cannabis op plaats elf.

16] Zie bijvoorbeeld: Morgan, Gráinne Schafer, Freeman, Curran: ‘Impact of cannabidiol on the acute memory and psychotomimetic effects of smoked cannabis: naturalistic study’, British Journal of Psychiatry (2010) 197: 285-290.

17] Tim Boekhout van Solinge: ‘Het Nederlands drugsbeleid en de wet van de remmende voorsprong’, Nederlands Juristen Blad nummer 40, 22 november 2010.

Zie ook: Cannabis: feit & fictie

Bron: http://groningen.dichtbij.nl/opinie/wiet-gebruiken-zelf-weten

Rick's Coffeeshop, Amsterdam (© Gonzo media)

Wiet gebruiken? Zelf weten

Coffeeshops sluiten helpt eigenlijk nergens tegen en het is niet vaak zo in de politiek maar de feiten staven het: Nederland heeft een laag cannabis gebruik vergeleken met andere Westerse landen, slechts 6,1% van de Nederlanders gebruikt met enige regelmaat cannabis. In de VS is dat 12,6% en in bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk is dat 10,8%.

Coffeeshops gedogen helpt dus tegen cannabis gebruik, en tegenstanders willen het vast niet verbieden om het gebruik aan te moedigen. Een raar standpunt dus eigenlijk. Ik denk geen onderzoek nodig te hebben om geloofwaardig te beweren dat de maatschappelijke schade van alcohol vele malen groter is dan van wietgebruik.

Qua schadelijkheid voor de gezondheid zijn alcohol en cannabisgebruik vergelijkbaar volgens wetenschappers. Van alcohol vinden alle politieke partijen dat we de keuze tot gebruik aan mensen zelf over kunnen laten. De PvdA vindt dit ook voor wietgebruik. Het gros van de mensen gebruikt het verantwoordelijk en wij vinden dat zij de vrijheid hebben dat te doen als ze dat willen. Als we alle dingen verbieden die we zelf niet leuk vinden blijft dit geen leuke stad. Eurosonic geeft ook vast een beetje geluidsoverlast.

100% legaal

Qua overlast blijkt dat deze vooral bestaat uit verkeersoverlast van klanten van coffeeshops en vervuiling op straat. (Interval Rapport, ‘Lokaal Balanceren’, 2011) Waar groepjes coffeeshops zitten zoals in de Steentilstraat is wel veel overlast. Die kan bestreden worden zonder ze allemaal te sluiten, daarom vindt de PvdA dat minder kluitjes aan coffeeshops in de binnenstad moeten zijn.

Geïsoleerde wietwinkels blijken veel minder overlast te geven. Het type overlast dat coffeeshops wel veroorzaken zou natuurlijk gewoon verdwijnen als je het bij iedere benzinepomp en supermarkt kon kopen, maar een legalisering en dus normalisering van coffeeshops wordt al jaren tegen gehouden door conservatieve partijen als het CDA.

Randy Martens
Raadslid PvdA Groningen

KLIK HIER OM DE PETITIE STOP DE WIETPAS DIGITAAL TE ONDERTEKENEN

Het Logboek VOC, over het reilen en zeilen van de Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod, verschijnt elke maand in EssensiE en Highlife. Op de VOC-site zijn alle afleveringen in PDF-formaat beschikbaar. Hieronder vind je de tekst van het VOC Logboek van deze maand.
Klik hier voor alle Logboeken

Logboek VOC januari 2012

Jaar van de waarheid

(klik voor grotere versie)

‘Het is tijd’ luidde de slogan waarmee de Servische protestbeweging Otpor haar succesvolle actie startte tegen de frauduleuze herverkiezing van Milosevic in 2000. Hetzelfde geldt nu voor acties om de coffeeshops en onze cannabiscultuur te redden. 2012 wordt het jaar van de waarheid.

In de brief die minister Opstelten op 15 december vorig jaar aan de Tweede Kamer stuurde, stelt hij dat de wietpas in de drie Zuidelijke provincies op 1 januari wordt ingevoerd, maar pas vanaf 1 mei zal worden gehandhaafd. De VOC reageerde dezelfde dag met een persbericht waarin woordvoerder Joep Oomen de brief als juridisch lapwerk karakteriseert. Oomen: ‘De brief behelst geen enkel concreet antwoord op de vele vragen die de afgelopen maanden gesteld zijn door ambtenaren van de Zuid-Nederlandse gemeenten, die het eerst met de wietpas te maken zullen krijgen. De minister heeft juridisch lapwerk geleverd; zo worden in de brief twee verschillende data genoemd waarop de maatregel zou worden ingevoerd: 1 januari en 1 mei 2012.’

Beeld: PvdA Venlo

Protestactie
In plaats van met antwoorden op vragen over uitvoerbaarheid en juridische haalbaarheid van al zijn plannen, creëert Opstelten met zijn brief nog meer onduidelijkheid. Joep Oomen: ‘De wietpas is vooral bedoeld als een stokpaardje van deze minister, die zich hardnekkig vastklampt aan de illusie dat hij daarmee overlast en criminaliteit kan  terugdringen. Het tegendeel is waar, en daar raken ook steeds meer gemeenteambtenaren van overtuigd. Voor het echte probleem, de nog altijd volledig illegale en ongecontroleerde aanvoer van de coffeeshops, bieden de plannen nog niet het begin van een oplossing. Voor dealers is de wietpas een geschenk uit de hemel; zij laten vandaag de champagnekurken knallen.’ Een paar dagen voor de brief van Opstelten startte de PvdA Venlo de campagne ‘Stop de wietpas’, inclusief een digitale petitie. De VOC ondersteunt deze actie van harte. Als jij nog niet getekend hebt, doe dat dan vandaag nog: http://petities.nl/petitie/stop-de-wietpas.

Lobby
De lobby-werkgroep van de VOC, bestaande uit coffeeshopondernemers Myranda Bruin en Marc Josemans en VOC-ers Derrick Bergman en Joep Oomen, is sinds oktober druk bezig landelijke en lokale politici duidelijk te maken hoe desastreus de maatregelen van Opstelten uit zullen pakken. Voor de korte termijn is het lobbydoel deze maatregelen zo lang mogelijk uit te stellen; de datum van 1 mei is in dat verband een klein succesje. Op langere termijn wil de VOC aantonen dat de geplande maatregelen onnodig en contraproductief zijn; de enige oplossing voor problemen die nu bestaan rond cannabis is regulering van de teelt en verdere normalisering. Dat besef dringt internationaal steeds breder door. Het recente besluit van de Baskische regering om de teelt voor Cannabis Social Clubs volledig te legaliseren is daar een mooi voorbeeld van. Ook hoopgevend is de beslissing van het stadsbestuur van Kopenhagen om cannabisconsumptie te legaliseren en de handel te reguleren via een netwerk van winkels en cafés.

Stuiptrekkingen
Dit kabinet vecht een oorlog uit het verleden, maar zoals vaker zijn de laatste stuiptrekkingen van het ancien régime het heftigst. Als Opstelten zijn zin krijgt is het binnen een jaar afgelopen met de coffeeshop. Goed nieuws voor dealers en misschien ook voor growshops en zadenhandelaren, maar slecht nieuws voor de cannabisconsument. Daarom moet die consument nu in beweging komen. Laat je niet langer lijdzaam discrimineren en in een hoekje drukken door de politiek. Teken de petitie tegen de wietpas, schrijf brieven naar je lokale politici en media en kom uit de kast als blower. De VOC kan je daarbij helpen. Tegelijk kun jij de VOC helpen door actief te worden als vrijwilliger. Bijvoorbeeld voor de vierde editie van Cannabis Bevrijdingsdag in Amsterdam, dit jaar op zondag 17 juni. Natuurlijk kun je de VOC ook financieel ondersteunen, met een donatie of door het kopen van VOC mini-microscoopjes, lange vloei of DVD’s van het Cannabis Tribunaal. Het is tijd.

Klik hier voor PDF van het Logboek VOC van december 2011: Lobby & mini-microscoopjes

Beeld: Coffeeshopnieuws.nl

Click here for English info & other languages.
De volledige tekst van het persbericht dat vandaag is gepubliceerd:

Op 20 april 2012 komen cannabis liefhebbers van over de hele wereld naar Amsterdam.
Zij komen om te laten zien dat ze zich niet zullen laten discrimineren door de Nederlandse overheid.

Het ‘wietpas’ beleid discrimineert Nederlanders tegenover gelijke andere Nederlanders door deze niet toe te laten in andere coffeeshops dan die waar de persoon zich officieel als lid aanmeld.

Hiermee jaagt dit beleid de Nederlandse cannabisgebruiker de illegaliteit in omdat deze dan buiten de eigen woongemeente aangewezen is op de straathandel.

Beeld: Coffeeshopnieuws.nl

De buitenlanders worden gediscrimineerd op basis van afkomst met een ongeldige reden daarachter, namelijk dat de overlast rond coffeeshops expliciet door buitenlanders veroorzaakt zou worden.
Zij worden geweigerd op basis van het zogenaamde ‘buurlandbeginsel’.

De tourist komt dus de coffeeshop dan niet meer in maar mag wel gewoon nog blowen en tot 5 gram wiet bij zich hebben in Nederland zonder daarmee tegen juridische problemen aan te lopen.

Logisch gevolg: de tourist keert zich ook tot de straathandel.

De basis en hoofdpilaar van het Nederlandse gedoogbeleid is de bescherming van de volksgezondheid, met als doel een scheiding der markten aan te brengen tussen hard- en softdrugs.

De coffeeshops waren daarvoor het uitgekozen middel werd toen besloten.
Daar konden diegenen die graag van het plantje genieten in alle veiligheid een blowtje of pijpje roken waarvan ze zeker wisten dat het een schone en goede kwaliteit had.
Zonder voor hun wietje naar de straathandelaren te hoeven gaan die behoudens een selectie van echte harddrugs vaak ook nog zeer onbetrouwbare wiet verkopen.

Eerst kon iemand (boven de 18) die eens cannabis zou willen proberen daarvoor dus terecht in de coffeeshop waar zij niet met harddrugs in aanraking kwamen.
Nu zal diegene JUIST aangewezen zijn op de straathandel.

Beeld: Druguserpeaceinitiative.org

Sporadische blowers die slechts een paar keer per jaar een jointje willen roken zullen zich niet registreren voor coffeeshop clubs.
Tuurlijk stoppen sommigen, maar een groot deel zal zich ook weer tot de illegale straathandelaren keren.

Het ‘wietpas’-beleid jaagt zowel de Nederlandse cannabisliefhebber als de buitenlandse canna-tourist de straat op.

Dit staat dus in volledig contrast met de basisbeginselen van het Nederlandse gedoogbeleid.

De handhaving van het nieuwe ‘wietpas’-beleid gaat pas per 1 mei 2012 in!

En daarom zullen blowers vanuit heel Nederland en uit veel Europese en internationale landen op 20 april 2012 naar Amsterdam komen.
Om nog 1 maal te kunnen genieten van de vrijheid om cannabis te gebruiken in de Nederlandse coffeeshops. En te laten horen dat zij zich niet zullen neerleggen bij de gestelde eisen.

Waarom 20 april 2012?

420 of 4-20 of 4:20 zijn getallen data en tijden die in de cannabis cultuur bekend zijn als het onderlinge ‘codewoord’ om een blowtje te roken. Dit stamt oorspronkelijk van een groepje studenten in de USA die na schooltijd dagelijks om 4:20 PM afspraken om samen dan een jointje te roken. Langzaamaan is dit verhaal zich onder de andere blowers van die school gaan verspreiden en uiteindelijk kregen de cannabis media hier lucht van en gingen dit ook gebruiken…

Zo is 4-20 de datum dus 20 April en 4:20PM de tijd geworden waarop vele cannabis gebruikers in groepen tezamen komen in parken en bij universiteiten om vreedzaam een joint te roken. Dit soort gelegenheden worden ‘Smoke-Out’ genoemd.

Dergelijke Smoke-Out’s worden ook gehouden op plaatsen waar cannabisgebruik verboden is zoals o.a. vele universiteiten in de USA. De politie treedt bij dergelijke gelegenheden meestal helemaal niet op, tenzij er gehandeld wordt. Iedereen brengt dan ook zijn eigen joint mee.
Dit fenomeen verplaatst zich de laatste jaren langzaam naar Nederland.

Met het komende nieuwe ‘Wietpas’-beleid zijn velen van plan om dit jaar op 20 april, dus voor de handhaving van deze regels, nog 1 maal te laten horen en zien in Amsterdam dat zij hierheen komen om te genieten van de Nederlandse vrijheid op het gebied van cannabisgebruik.

Er zullen zich die dag hoogst waarschijnlijk verschillende Smoke-Out’s vormen uit protest tegen de Discriminerende ‘Wietpas’ regels.

Voor meer informatie:
http://www.coffeeshopnieuws.nl

Peter Lunk, Cannabis Activist
Coffeeshop FAN! en medicinaal gebruiker.

Tweede Kamerleden Tofik Dibi (GroenLinks) en Boris van der Ham (D66) stelden op 23 december jl. een aantal kritische vragen aan minister Opstelten over zijn plannen voor coffeeshops. Hieronder vind je die vragen en de antwoorden van Opstelten, gedateerd 30 december 2011 en vandaag openbaar gemaakt.
Klik hier voor PDF-versie.

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer
der Staten-Generaal
Postbus 20018
2500 EA  DEN HAAG

Datum  30 december 2011
Onderwerp  Beantwoording Kamervragen over de aanscherping van de gedoogcriteria

In antwoord op uw brief van 23 december 2011, deel ik u mee  dat de schriftelijke vragen van de leden Dibi (GroenLinks) en Van der Ham (D66) van uw Kamer over de aanscherping van de gedoogcriteria (ingezonden 23 december 2011) worden beantwoord zoals aangegeven in de bijlage bij deze brief.

De Minister van Veiligheid en Justitie,

I.W. Opstelten

Ons kenmerk
210508

2011Z27422

Antwoorden van de Minister van Veiligheid en Justitie op de vragen van de leden Dibi (GroenLinks) en Van der Ham (D66) over de aanscherping van de gedoogcriteria (ingezonden 23 december 2011)

1
Herinnert u zich uw antwoorden tijdens het mondelinge vragenuurtje van 8 november 2011?

Antwoord
Ja.

2
Hoeveel gemeenteraden hebben zich inmiddels uitgesproken tegen de invoering van de wietpas? Deelt u de mening dat eerst alle vragen en onduidelijkheden bij gemeentebesturen over de wenselijkheid en de uitvoerbaarheid van de wietpas moeten zijn weggenomen voordat van invoering van de wietpas sprake kan zijn? Zo nee, waarom niet?

Antwoord
Het is mij bekend dat enkele gemeenteraden bedenkingen hebben bij de invoering van de clubpas. In de afgelopen periode is constructief overlegd en samengewerkt met gemeenten in de provincies Limburg, Noord-Brabant en Zeeland over de invoering van het aangescherpte coffeeshopbeleid. De handhaving van het aangescherpte beleid zal gefaseerd van kracht worden, juist om gemeenten en coffeeshopexploitanten in staat te stellen zich voor te bereiden. In mijn brief aan uw Kamer van 15 december 2011 (Kamerstukken II, vergaderjaar 2011-2012, 24077, nr. 267) ben ik hierop ingegaan. Ook alle andere gemeenten in Nederland worden per brief adequaat geïnformeerd over het aangescherpte coffeeshopbeleid.

3
Ligt het niet eerder voor de hand om eerst het fundamentele plenaire drugsdebat in de Kamer, bijvoorbeeld over de verenigbaarheid van de controleerbare ledenlijst met de erkende belangen van privacybescherming, af te wachten alvorens tot de voorgenomen aanscherping van de gedoogcriteria over te gaan?

6
Bent u, al met al, alsnog bereid om af te zien van onomkeerbare maatregelen totdat het geplande debat over het Nederlandse drugsbeleid heeft plaatsgevonden? Zo nee, waarom niet?

Antwoord 3 en 6
De voorgenomen aanscherpingen in het drugsbeleid zijn reeds sinds het aantreden van dit kabinet bekend. Het kabinetsbeleid is duidelijk en het beleid gaat door. Ik zou liever eerder het debat met uw Kamer hebben gevoerd. Het is echter niet aan mij om uw vergaderagenda te bepalen. Zoals gemeld in mijn eerdergenoemde brief van 15 december 2011 wordt de beleidswijzigingen vormgegeven door een aanpassingen van de Aanwijzing Opiumwet per 1 januari 2012. Er is geen sprake van onomkeerbaarheid.

5
Welke mogelijkheden staan coffeeshopondernemers open om zich in rechte te verweren tegen de voorgestelde aanscherpingen? Welke gevolgen zal het niet naleven van de aangescherpte gedoogcriteria hebben in de periode van 1 januari tot 1 mei 2012 als formeel de aanscherping van kracht is, maar nog niet tot handhaving wordt overgegaan? Acht u de kans niet heel erg waarschijnlijk dat de bestuursrechter in dergelijke gevallen coffeeshopondernemers uiteindelijk niet-ntvankelijk verklaart omdat de ondernemer niet in zijn belang geschaad wordt door de aanscherping, omdat handhaving vooralsnog uitblijft?

Antwoord
De burgemeester en het Openbaar Ministerie handhaven het coffeeshopbeleid beide vanuit hun eigen, bestaande verantwoordelijkheid met de  bijbehorende bestuursrechtelijke respectievelijk strafrechtelijke rechtsbescherming voor coffeeshopexploitanten. Zoals beschreven in mijn eerdergenoemde brief van 15 december 2011 zal de handhaving van het aangescherpte beleid gefaseerd van kracht worden. Per 1 mei 2012 zullen in de gemeenten van de provincies Limburg, Noord-Brabant en Zeeland het Besloten-club- en het Ingezetenencriterium worden ingevoerd, met uitzondering van het vereiste van het maximum aantal leden van 2000. Tot die datum zullen op basis van deze criteria de burgemeesters in deze drie provincies niet tot bestuursrechtelijke handhaving overgaan en het OM niet tot strafrechtelijke handhaving, en zal er geen aanleiding zijn voor coffeeshopexploitanten om zich in rechte te verweren.

7
Kunt u deze vragen beantwoorden vóór 1 januari 2012?

Antwoord
Ja.