Klik hier voor een printbare PDF van de flyer Cannabis: feit & fictie

Fictie: ‘Het THC-gehalte van Nederwiet stijgt al jaren’

Feit: De jaarlijkse metingen van het Trimbos instituut geven een duidelijk beeld van de ontwikkeling van het gemiddelde THC-percentage van in ons land verkochte wiet. Tot 2004 steeg dit percentage, daarna is het vrijwel elk jaar gedaald. Citaat uit het meest recente Trimbos-rapport (juli 2011): ‘Het gemiddelde THC-gehalte in nederwiet (de meest populaire variant) is het afgelopen jaar gedaald van 17,8% in 2010 naar 16,5% in 2011.’ Ter vergelijking: in 2004 bedroeg dat gehalte 20,4%.

Fictie: ‘Invoering van een wietpas leidt tot minder overlast en minder cannabisgebruik’

Feit: De wietpas kent eigenlijk alleen tegenstanders. Gemeenteraden, burgemeesters, instellingen voor verslavingszorg, consumenten, de cannabisbranche en zelfs de Landelijke Taskforce Aanpak Georganiseerde Hennepteelt hebben zich uitgesproken tegen zo’n pas. Bij een debat in de Amsterdamse Rode Hoed verklaarde Bart Nieuwenhuizen van de Taskforce op 25 april 2011:
‘Ik snap echt niet wat een wietpas zou helpen in de bestrijding van de georganiseerde misdaad … Ik sluit me aan bij de vorige spreekster: ik weet ook niet wat de oplossing is van welk probleem. En ik mag hopen dat als hij er komt, wij niet onze capaciteit voor het controleren van die pasjes moeten gaan inzetten. Want we hebben echt wel wat beters te doen.’
Alom wordt verwacht dat een wietpas niet zal leiden tot minder gebruik, maar wel tot meer overlast door verkoop in het illegale circuit. Dus zonder scheiding der markten, leeftijdscontrole, afdracht van belastingen etc.

Fictie: ‘De cannabisteelt is volledig in handen van de georganiseerde misdaad’

Feit: Zolang de teelt van cannabis verboden is, is het onmogelijk om harde en sluitende gegevens over die teelt te verzamelen. Dat geldt dus ook voor betrokkenheid van de georganiseerde criminaliteit bij de teelt van cannabis. Onderzoekers geven wel aan dat de jacht op kleine thuistelers en het opvoeren van repressie heeft geleid tot verschuiving naar grotere telers, verharding en een toename van geweld.

Fictie: ‘Thuisteelt levert altijd brandgevaar en andere ernstige risico’s op’

Feit: Het is heel goed mogelijk om zonder enig veiligheidsrisico thuis cannabisplanten te telen, op het balkon, in de tuin of binnen onder kunstlicht. In de woorden van kantonrechter mr. P.M. Knaapen: ‘Een hennepkwekerij die volgens de regels van de kunst is ingericht is niet gevaarlijk, bezorgt geen overlast en veroorzaakt geen relevante schade, evenmin als een bloemenkas dat bijvoorbeeld doet.’
(AQ9850,Sector kanton Rechtbank ’s-Hertogenbosch, 307591)

Fictie: ‘Coffeeshop zijn een  bron van veel overlast’

Feit: In geen enkel onderzoek is ooit aangetoond dat coffeeshops meer overlast veroorzaken dan cafés en andere natte horeca. Het tegendeel is waar: coffeeshops moeten zich aan zulke strenge regels houden, dat zij alles doen om elke vorm van overlast te voorkomen. Beveiligingspersoneel aan de deur of ‘buurtgastheren’ bij coffeeshops zijn al lang geen uitzondering meer. In de grensstreken kan eventuele parkeeroverlast makkelijk worden opgelost door spreiding van coffeeshops en het bieden van voldoende parkeerruimte, zoals het succesvolle coffeeshopbeleid van Venlo bewijst. Dit beleid wordt binnenkort ook in Maastricht ingevoerd.

Fictie: ‘80 tot 90% van de Nederlandse wiet is bestemd voor export’

Feit: Ook voor deze veelgehoorde stelling geldt: zolang cannabisteelt verboden is, is het onmogelijk om harde en sluitende gegevens over die teelt te verzamelen. De cijfers die politiemensen noemen zijn per definitie gebaseerd op schattingen en extrapolaties. Niemand beschikt over een overzicht van alle kwekerijen in Nederland, laat staan over de verhouding tussen cannabis voor export en cannabis voor de binnenlandse markt.

Vast staat dat in heel Europa cannabis wordt geteeld. De Britse politie claimt al enige tijd dat het koninkrijk volledig in haar eigen behoefte voorziet. In alle EU-landen kunnen thuistelers bij growshops terecht. Het is dan ook onwaarschijnlijk dat het grootste deel van de Nederlandse cannabis wordt geëxporteerd. Gerd Leers, ex-burgemeester van Maastricht en minister in het  kabinet Rutte, tijdens het Cannabis Tribunaal 2010:
‘Dacht u nou werkelijk dat in Spanje, Frankrijk, Italië, Duitsland geen grote en grootschalige productie van cannabis plaatsvindt? Hou toch op! Dat kan daar nog veel goedkoper en onder veel betere omstandigheden dan bij ons.’

Fictie: ‘Coffeeshops nabij scholen leiden tot hoger gebruik onder jongeren’

Feit: Het cannabisgebruik onder Nederlandse jongeren ligt al jaren lager dan in andere EU-landen, waar geen coffeeshops bestaan. Van alle Nederlanders tussen 15 en 24 jaar heeft 11,4% in het laatste jaar cannabis gebruikt, in Frankrijk is dat 21,7% (Jaarverslag 2009 Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving, Tabel GPS-8). Daar komt bij dat slechts 23% van de Nederlandse gemeenten coffeeshops heeft, de overige 77% dus niet. Toch verschilt het cannabisgebruik van jongeren in gemeenten met en zonder coffeeshops nauwelijks.

Fictie: ‘Cannabis is niet meer zo onschuldig als vroeger, door het hoge THC-gehalte is het een harddrug’

Feit: In de jaren zestig en zeventig werd in ons land vrijwel uitsluitend hasj gerookt, een concentraat met een hoog THC-gehalte, dat weinig verschilt van het THC-gehalte in moderne nederwiet. Bovendien is THC zeker niet de enige psychoactieve stof in cannabis. In totaal zijn ruim 60 verschillende cannabinoïden aangetoond; hun onderlinge samenhang bepaalt het effect. Recent onderzoek wijst uit dat de rol van cannabidiol (CBD) tot nu toe sterk is onderschat; CBD vermindert de werking van THC en heeft een dempend effect op angsten en andere negatieve gevoelens. Het THC-gehalte alleen is dus ontoereikend om effect of ’sterkte’ van cannabis te bepalen. In de praktijk stemmen consumenten hun keuze voor een soort en de dosering af op het effect.

Fictie: ‘Gebruik van cannabis leidt tot gebruik van hard drugs (Stepping stone theorie)’

Feit: Hoewel de ‘Stepping stone‘ theorie, die zegt dat cannabisgebruik leidt tot gebruik van hard drugs, door de wetenschap al decennia geleden is weerlegd, duikt zij toch regelmatig op in het debat. De oorzakelijke relatie bestaat niet; dat elke alcoholist is begonnen met melk drinken, betekent niet dat melkgebruik leidt tot alcoholisme. In de drugsnota van 2000, Het pad naar de achterdeur, concludeerde het ministerie van justitie: ‘Veruit het grootste deel van de cannabisgebruikers [stopt] voor hun dertigste met het gebruik zonder ooit harddrugs te hebben gebruikt.’

Fictie: ‘Cannabis is troep’

Feit: Cannabis wordt in de hele wereld al duizenden jaren toegepast als medicijn, inspiratiebron en roesmiddel. Nog nooit is er door cannabisgebruik één dode gevallen. Sinds 2003 is cannabis in de Nederlandse apotheken verkrijgbaar. De lijst ziektes en aandoeningen waarbij cannabis een verzachtende of helende werking heeft blijft groeien. Een greep: reuma, migraine, epilepsie, glaucoom, multiple sclerose, colitis ulcerosa, ziekte van Parkinson, chemotherapie, Alzheimer, anorexia, ziekte van Crohn, astma, menstruatiekrampen, ADHD, angststoornissen, ME/chronische vermoeidheid, slaapstoornissen, eczeem/jeuk en fibromyalgie.

© Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod, september 2011

Beeld: VOC

Zij bleven wel de hele dag, v.l.n.r. Boris van der Ham (D66), Ard van der Steur (VVD), Andre Elissen (PVV), Nine Kooiman (SP) en Lea Bouwmeester (PvdA)

Alle sprekers was de mogelijkheid geboden van tevoren een beknopte gespreksnotitie aan te bieden. Dit leverde 17 lezenswaardige stukken op: op deze pagina zijn ze allemaal in PDF beschikbaar. De gespreksnotitie van de VOC is hieronder ook als tekst te lezen.

Hoeveel de sprekers ook van elkaar verschilden, ze waren eensgezind in hun kritiek op de kabinetsplannen voor een wietpas, een besloten club en het afstandscriterium van 350 meter. Een ruime meerderheid van de deskundigen verklaarde voorstander te zijn van regulering van de achterdeur.

Tim Boekhout van Solinge: reguleren kan wél

Reinout Wiers, hoogleraar ontwikkelingspathologie, pleitte voor verlaging van de maximale verkoophoeveelheid in coffeeshops van vijf naar één gram. Dat zou bezoek aan coffeeshops minder interessant maken voor toeristen en het doorverkopen van cannabis aan minderjarigen tegen gaan.

Criminoloog Tim Boekhout van Solinge rekende voor eens en altijd af met de mythe dat regulering van cannabis onmogelijk is vanwege de internationale verdragen die Nederland heeft ondertekend.

Ard van der Steur (VVD) en Coşkun Çörüz (CDA)

Boekhout legde uit dat het onderzoek van het Asser Instituut dat vaak wordt aangehaald van een verkeerde vraagstelling uit gaat. De vraag van het kabinet aan het Asser Instituut was destijds of het juridisch mogelijk is het gedogen uit te breiden naar de teelt en aanvoer van coffeeshops. Dit kan niet, maar er is wel degelijk ruimte om het op een andere manier te doen en om experimenten op te starten. Daarvoor pleitte uiteraard Victor Everhardt, de Utrechtse wethouder die alles op alles zet om een experiment met teelt voor een Cannabis Social Club van de grond te krijgen in zijn stad.

Kees van der Staaij (SGP) en Lea Bouwmeester (PvdA)

De dag was opgedeeld in zeven blokken, met drie tot vijf sprekers per blok. De christelijke politici, Coşkun Çörüz (CDA) en Kees van der Staaij (SGP) lieten zich na de eerste pauze niet meer zien en misten dus vijf blokken. Grote afwezige was Tofik Dibi van GroenLinks, die ’s morgens Twitterde: “Ik kan helaas niet bij hoorzitting drugsbeleid zijn vandaag. Van alle info wordt dankbaar gebruik gemaakt tijdens aankomende debat #dank”

Op korte termijn wordt het verslag dat de Tweede Kamer produceert verwacht. Onderaan deze pagina, in het eerste comment, staan links naar geluidsopnames van de hele dag.

Hieronder vind je het volledige programma, inclusief alle ingestuurde gespreksnotities. Rond half vijf was de VOC aan de beurt, in het blok organisaties. Dit is de volledige tekst van de gespreksnotitie van de VOC:

Gespreksnotitie rondetafelgesprek drugsbeleid, Tweede Kamer Den Haag, 3 oktober 2011

door Derrick Bergman, woordvoerder Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod (VOC)

Het Nederlandse cannabisbeleid is wereldberoemd. Maar anders dan de meeste mensen denken is cannabis in ons land nog steeds verboden. Sinds 1976 is alleen het ‘aanwenden’, het gebruik van cannabisproducten, wettelijk toegestaan. Bezit van kleine hoeveelheden wordt gedoogd, maar is volgens de Opiumwet nog altijd verboden.

Dit verbod is niet alleen overbodig, het heeft een hele reeks schadelijke effecten. De ‘achterdeur-problematiek’ van coffeeshops is u genoegzaam bekend. Vriend en vijand beschouwt dit als een fundamentele weeffout in het beleid. Een winkel die iets mag verkopen, zal immers ook in moeten kopen. 35 jaar lang heeft de politiek nagelaten deze weeffout te herstellen. Een dure vergissing.

Door de repressieve koers van de afgelopen tien jaar is het aantal coffeeshops drastisch verminderd, zijn de prijzen van cannabis gestegen, is de kwaliteit achteruit gegaan en is sprake van een verharding in het ongecontroleerde circuit van kwekers. Zeker in steden waar geen of bijna geen coffeeshops meer over zijn, vullen straatdealers en drugsrunners het ontstane gat in de markt. Ondertussen wordt er geen joint minder gerookt en blijft het aantal opgerolde kwekerijen stijgen.

De VOC heeft een lijst opgesteld met achttien negatieve effecten van het cannabisverbod. De tijd ontbreekt om ze allemaal te bespreken; de lijst is op papier beschikbaar en staat ook op onze website. Wat ik u vooral mee wil geven is dat deze schadelijke effecten zeker niet alleen de coffeeshopbranche treffen.

Ook de consument is de dupe: elke vorm van betrouwbare productinformatie is onmogelijk zolang de teelt niet wordt gereguleerd. Hetzelfde geldt voor structurele controle op het gebruik van pesticiden, verontreiniging of kunstmatige verzwaring van cannabis. Informatie over het gehalte THC, CBD en andere werkzame stoffen is er niet, anders dan bij de cannabis dispensaries in de Verenigde Staten. Adviezen voor een maximaal THC-percentage staan volledig buiten de werkelijkheid zolang de teelt niet op een of andere manier wordt gereguleerd.

Nederland heeft een unieke voortrekkersrol gespeeld in de wereld door het fenomeen drugs te benaderen vanuit een harm reduction perspectief en in te zetten op decriminalisering. Veel eerder dan de rest van de wereld zagen wij in dat het strafrecht geen effectief wapen is tegen de nadelige effecten van gebruik en handel in drugs. Het kabinet lijkt vast van plan de klok terug te draaien: op preventie en voorlichting wordt bezuinigd terwijl de repressie wordt opgevoerd. Frits Rüter, professor strafrecht, heeft in dit verband opgemerkt dat drugsbestrijding verslavender is dan drugs.

Geachte commissie: wie zich zorgen maakt over misbruik of gezondheidsschade van cannabis, moet zich hard maken voor regulering van de hele cannabisketen en gedegen, effectieve en neutrale voorlichting over alle roesmiddelen, inclusief alcohol. De discrepantie tussen het alcoholbeleid en het cannabisbeleid begint groteske vormen aan te nemen.

Deze maand maakte het CBS bekend dat liefst zestig procent van de 15-jarigen regelmatig alcohol drinkt. Toch hoor je geen politicus pleiten voor een afstandscriterium voor café’s en supermarkten in de buurt van scholen. Hetzelfde geldt voor een ‘alcohol-pas’ of een maximale verkoophoeveelheid. Deze hypocrisie is onverdedigbaar en onhoudbaar.

Verstandige ouders leren hun kinderen dat elk roesmiddel gezondheidsrisico’s kent en dat ze geen van allen op school thuis horen. Verstandige ouders leggen de nadruk op het stimuleren van weerbaarheid van hun kinderen en het verstrekken van adequate informatie.

Een verstandige overheid laat teelt en groothandel van cannabis niet over aan criminelen, zodat  controle en kwaliteitsbewaking onmogelijk zijn. Evenmin discrimineert of criminaliseert zij burgers die er voor kiezen om cannabis te consumeren.

Laten we het kind niet met het badwater weggooien door cannabis nog verder te criminaliseren: regulering is de enige duurzame oplossing. Niet de plant is het probleem, maar het verbod.

PROGRAMMA RONDETAFELGESPREK DRUGSBELEID TWEEDE KAMER 3 OKTOBER 2011:

V.l.n.r.: Tim Boekhout van Solingen, Marije Wouters, Marianne van Ooyen-Houben en Nicole Maalsté

Blok 1: Wetenschap

Reinout Wiers, Universiteit van Amsterdam. Klik hier voor gespreksnotitie.

Nicole Maalsté, Onderzoeker Universiteit van Tilburg. Klik hier voor gespreksnotitie.

Marije Wouters, Bonger Instituut voor Criminologie UvA. Klik hier voor gespreksnotitie.

Marianne van Ooyen-Houben, Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum. Klik hier voor gespreksnotitie.

Tim Boekhout van Solinge, Willem Pompe Instituut, Universiteit van Utrecht. (geen notitie ingeleverd)

V.l.n.r.: Victor Everhardt, Eric van der Burg en Han Polman

Blok 2: Bestuur

Han Polman, burgemeester van Bergen op Zoom. Klik hier voor gespreksnotitie.

Eric van der Burg, wethouder Zorg en Welzijn van Amsterdam. Klik hier voor gespreksnotitie.

Victor Everhardt, wethouder Utrecht. Klik hier voor gespreksnotitie.

Blok 3: Internationaal

David Nutt, hoogleraar Imperial College te Londen en oud-voorzitter van de Advisory Council on the Misuse of Drugs (ACMD). Klik hier voor gespreksnotitie.

Vl.n.r. P. Tardioli-Schiavo & assistent/tolk, Martin Jelsma, Robert Lousberg en David Nutt

Dana Spinant, Head of the Unit Anti-Drugs Policy in the Directorate-General for Justice of the European Commission. NB: vervangen door P. Tardioli-Schiavo. Klik hier voor gespreksnotitie.

Robert Lousberg, Vice-president International Narcotics Control Board. (geen notitie ingeleverd)

Martin Jelsma, Transnational Institute Drugs Democracy Programme. (geen notitie ingeleverd)

Blok 4: Handhaving en Opsporing

V.l.n.r: Frans Heeres, Noud de Bruin, Anneke Poortman, Annemarie Penn-te Strake en Gerrit van der Burg

Gerrit van der Burg, Hoofdofficier van Justitie Landelijk Parket. (geen notitie ingeleverd)

Frans Heeres, Politieregio Midden en West Brabant (geen notitie ingeleverd)

Annemarie Penn-te Strake, Hoofdofficier Arrondissementsparket Maastricht. (geen notitie ingeleverd)

Anneke Poortman, Nederlands Forensisch Instituut. (geen notitie ingeleverd)

Noud de Bruin, Nationaal Netwerk Drugsexpertise. (geen notitie ingeleverd)

Blok 5: Organisaties

Raymond Dufour, Stichting Drugsbeleid. Klik hier voor gespreksnotitie.

Derrick Bergman, Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod. Klik hier voor gespreksnotitie.

E. de Leeuw, Nederlandse afdeling van Europe Against Drugs (Werkgroep EURAD). (geen notitie ingeleverd)

V.l.n.r.: J. Teeuwisse, Frans Koopmans, Ninette van Hasselt en Roel Kerssemakers

Blok 6: Verslavingszorg

Roel Kerssemakers, Jellinek. Klik hier voor gespreksnotitie.

Ninette van Hasselt, Trimbos Instituut. Klik hier voor gespreksnotitie.

Frans Koopmans, Stichting De Hoop. (geen notitie ingeleverd)

J. Teeuwisse, Verslavingszorg Noord Nederland afdeling Bauhuus (geen notitie ingeleverd)

Blok 7: Ondernemers

Marc Josemans, Vereniging Officiële Coffeeshops Maastricht. Klik hier voor gespreksnotitie.

V.l.n.r: Michael Veling, Ron Janssen, Myranda Bruin en Marc Josemans

Myranda Bruin, Vereniging Rotterdamse Coffeeshop Ondernemers (geen notitie ingeleverd)

Ron Janssen, Coffeeshop Roots Oase te Venlo. Klik hier voor gespreksnotitie.

Michael Veling, Coffeeshop De Kuil te Amsterdam. Klik hier voor gespreksnotitie.

—————————————————-

Zie ook: Fotoverslag + video VOC demonstratie Tweede Kamer 3 oktober, VOC Blog 5 oktober 2011

Beeld: VOC

Vanaf 9.00 uur zullen demonstranten met protestborden aandacht vragen voor een rationeel en effectief cannabisbeleid en protesteren tegen de wietpas, het afstandscriterium en andere repressieve maatregelen van het kabinet. Tegelijk met de demonstratie zal een aantal drugsbaronnen het kabinet bedanken voor het in stand houden van het cannabisverbod, waaraan zij immers hun torenhoge winsten te danken hebben. De dresscode is Haags en de VOC roept alle demonstranten op vooral waardig te protesteren tegen het kabinetsbeleid. Verzamelen op het Plein tegenover de ingang van het Tweede Kamergebouw.

Aan het rondetafelgesprek doet een groot aantal deskundigen en betrokkenen mee. Een opvallende naam is die van de Engelse professor David Nutt, die een belangrijke rol speelde bij de ontwikkeling van verschillende rankings van drugs op basis van schadelijkheid.

ENCOD-button

Uit Brussel komt Dana Spinant, hoofd van de Unit Anti-Drugs Policy van het directoraat generaal voor justitie van de Europese Commissie. Helemaal aan het einde van de dag is ruimte gemaakt voor vier coffeeshopondernemers, uit Maastricht, Rotterdam, Venlo en Amsterdam. VOC-woordvoerder Derrick Bergman komt aan de beurt in het blok ‘Organisaties’, vanaf 16.30 uur.

Het rondetafelgesprek vindt vanaf 11.00 uur plaats in de Thorbeckezaal van de Tweede Kamer en is publiek toegankelijk.

Het volledige programma:

Blok 1: Wetenschap (11.00-12.00) uur
• De heer R.W.H.J. Wiers, Universiteit van Amsterdam
• Mevrouw N.J.M. Maalsté, Onderzoeker Universiteit van Tilburg
• Mevrouw M. Wouters, Bonger Instituut voor Criminologie Universiteit van Amsterdam
• Mevrouw M.M.J. van Ooyen-Houben, Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum (WODC)
• De heer T. Boekhout van Solinge, Willem Pompe Instituut, Universiteit van Utrecht

Blok 2: Bestuur (12.00-13.00 uur)
• De heer J.M.M. Polman, burgemeester van Bergen op Zoom
• De heer E. van der Burg, wethouder Zorg en Welzijn, Sport en Recreatie van Amsterdam
• De heer V. Everhardt, wethouder Utrecht

PAUZE 13.00 -14.00 uur

Blok 3: Internationaal (14.00-15.30 uur)
• De heer D.J. Nutt, hoogleraar Imperial College te Londen en oud-voorzitter van de Advisory Council on the Misuse of Drugs (ACMD)
• Mevrouw D. Spinant, Head of the Unit Anti-Drugs Policy in the Directorate-General for Justice of the European Commission
• De heer R.J.J.Ch. Lousberg, Vice-president International Narcotics Control Board (INCB)
• De heer M. Jelsma, Transnational Institute Drugs Democracy Programme

Blok 4: Handhaving en Opsporing (15.30-16.30 uur)
• De heer G.W. van der Burg, Hoofdofficier van Justitie Landelijk Parket
• Mevrouw J.M. Penn-te Strake, Hoofdofficier van Arrondissementsparket Maastricht
• Mevrouw A. Poortman, Nederlands Forensisch Instituut (NFI)
• De heer N. de Bruin, Nationaal Netwerk Drugsexpertise (NND)

Blok 5: Organisaties (16.30-17.15 uur)
• De heer R. Dufour, Stichting Drugsbeleid
• De heer D. Bergman, Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod (VOC)
• Mevrouw E. de Leeuw, Nederlandse afdeling van Europe Against Drugs (Werkgroep EURAD)

PAUZE 17.15 -17.30 uur

Blok 6: Verslavingszorg (17.30-18.30 uur)
• De heer R. Kerssemakers, Jellinek
• Mevrouw N. van Hasselt, Trimbos Instituut
• De heer F.S.L. Koopmans, Stichting De Hoop
• De heer E. de Vos, Verslavingszorg Noord Nederland afdeling Bauhuus

Blok 7: Ondernemers (18.30-19.30 uur)
• De heer M. Josemans, Vereniging Officiële Coffeeshops Maastricht
• Mevrouw M. de Bruin, Vereniging Rotterdamse Coffeeshop Ondernemers
• De heer R.P.M. Janssen, Coffeeshop Roots Oase te Venlo
• De heer M. Veling, Coffeeshop De Kuil te Amsterdam

Als de Tweede Kamer terug is van zomerreces zal een papieren versie van het THC-model worden gepresenteerd. Hieronder volgt de letterlijke tekst van het model, inclusief inleiding en voetnoten.

Klik hier voor PDF-versie

Click here for English version

Taskforce
Handhaving
Cannabis
25 juli 2011

VAN GEDOGEN

NAAR HANDHAVEN

*

Model voor een transparant
en rationeel cannabisbeleid

*

‘Er wordt hier een beetje schamper gedaan over de coffeeshop, maar de coffeeshop is een werelddoorbraak. Want het is het sterkste bewijs dat de hele drugsoorlog niet nodig is.’
(Raymond Dufour, voorzitter Stichting Drugsbeleid, TROS Nieuwsshow 3 juni 2011)

‘End the criminalization, marginalization and stigmatization of people who use drugs but who do no harm to others. Challenge rather than reinforce common misconceptions about drug markets, drug use and drug dependence. Encourage experimentation by governments with models of legal regulation of drugs to undermine the power of organized crime and safeguard the health and security of their citizens. This recommendation applies especially to cannabis, but we also encourage other experiments in decriminalization and legal regulation that can accomplish these objectives and provide models for others.
Break the taboo on debate and reform. The time for action is now.’
(Rapport Global Commission on Drug Policy, juni 2011)

Inleiding

De Taskforce Handhaving Cannabis (THC) is in de zomer van 2010 opgericht om een concreet en haalbaar model te ontwikkelen voor regulering van cannabis in Nederland. De taskforce bestaat uit consumenten, coffeeshopexploitanten, activisten en deskundigen. Door expertise en ervaring te bundelen hopen wij een bijdrage te leveren aan het debat over modernisering van het cannabisbeleid.

Het cannabisbeleid is op het gebied van de volksgezondheid onmiskenbaar succesvol. De scheiding van markten is een feit, het gebruik van hard drugs ligt ver onder het Europees gemiddelde, evenals het aantal drugsdoden én het cannabisgebruik [1]. Het afzien van vervolging en de relatief eenvoudige verkrijgbaarheid van kleine hoeveelheden cannabis heeft niet geleid tot meer gebruik, maar wel tot aanzienlijk minder gevangenen en een inzichtelijke verkoop. De coffeeshop is uitgegroeid tot een unieke vorm van droge horeca, met een belangrijke sociale en voorlichtingsfunctie [2].

Het kabinet heeft op 27 mei 2011 een serie voorstellen gelanceerd om coffeeshops om te vormen tot besloten clubs. Deze clubs hebben een maximaal aantal leden die in Nederland moeten wonen, een verplichte clubpas en registratie van consumentengegevens. Bovendien moeten zij op minimaal 350 meter afstand liggen van scholen van voortgezet onderwijs en middelbaar beroepsonderwijs.

De THC karakteriseert deze maatregelen als contraproductieve symboolpolitiek. De échte problemen spelen immers niet aan de voordeur, maar aan de achterdeur: bij de aanlevering van de coffeeshop. Door de criminogene situatie aan de achterdeur te handhaven en tegelijk de drempel voor coffeeshopbezoekers enorm te verhogen creëert dit kabinet wat zij zegt te willen bestrijden: criminaliteit en overlast. Ondertussen blijven honderdduizenden consumenten verstoken van deugdelijke productinformatie over en controle op het roesmiddel van hun keuze.

Wereldwijd klinkt de roep om een andere benadering van het fenomeen drugs steeds luider [3]. Het centrale inzicht achter deze roep: criminalisering van gebruik, productie en handel van roesmiddelen heeft geen effect op de omvang van het gebruik en veroorzaakt veel meer problemen dan deze middelen zelf. De war on drugs is op een hopeloos fiasco uitgedraaid en moet stoppen.

Niettemin kiest onze regering voor een louter repressieve koers, die onvermijdelijk leidt tot verdere criminalisering van de consument en de cannabisbranche en meer winst voor het illegale circuit en criminele organisaties. De enige duurzame oplossing is evident én haalbaar binnen de internationale kaders: transparante en handhaafbare regulering van de cannabisteelt en de aanvoer naar de coffeeshops. De tijd is rijp voor échte oplossingen, zoals Gerd Leers benadrukte bij het tweede Cannabis Tribunaal op 3 mei 2010:

“We kunnen niet langer voortgaan op de huidige weg. Het moét anders. Dat hebben ook landen als Tsjechië, Spanje en Portugal begrepen. (…) Ik denk dat de tijd rijp is voor een Europa Conferentie: een conferentie van vooral een praktische aanpak. Niet van moraliseren en politiseren, maar van reguleren en implementeren. Ik zou u dan ook willen oproepen daar uw denkkracht op in te zetten.”

Wij hebben Leers’ advies ter harte genomen, met dit model als resultaat. Anders dan de kabinetsplannen -waarvan nog maar zeer de vraag is of zij juridisch haalbaar zijn- biedt het THC model een oplossing voor de problemen die nu bestaan rond productie en distributie van cannabis. Eerdere versies zijn uitgebreid bediscussieerd, o.a. tijdens openbare debatten in het land [4] en bij het derde Cannabis Tribunaal. Een grote en diverse groep deskundigen en direct betrokkenen heeft aan de totstandkoming bijgedragen, doch de eindverantwoording ligt uitsluitend bij ondergetekenden.

De Taskforce Handhaving Cannabis,

Derrick Bergman    (Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod)
Myranda Bruin         (Vereniging Rotterdamse Coffeeshopondernemers)
Marc Josemans     (Vereniging Officiële Coffeeshops Maastricht)
Joep Oomen         (European Coalition for Just and Effective Drug Polices)

—————————————————————————————————

Principes van het THC-model

• Regulering van bezit en teelt voor persoonlijk gebruik

• Bezit van een beperkt aantal vrouwelijke cannabisplanten voor persoonlijk gebruik door meerderjarigen (18+) wordt niet vervolgd en deze planten worden niet langer ontnomen. Het aantal van vijf planten volgens de huidige aanwijzing Opiumwet kan hierbij het uitgangspunt zijn.

• Het bezit van een beperkte hoeveelheid cannabis voor persoonlijk gebruik door meerderjarigen (18+) wordt niet langer vervolgd en deze cannabis wordt niet langer ontnomen. In de Opiumwet is bezit tot 30 gram een overtreding; die grens kan ook in dit kader gelden.

• Burgers krijgen de mogelijkheid om in clubverband teelt voor persoonlijk gebruik te organiseren. Zij kunnen hun planten in een gemeenschappelijke kweekruimte grootbrengen en de oogst onder de leden van de club verdelen. Voor bijvoorbeeld medicinale gebruikers die vaak een hoger gebruik hebben, voor minima of in dunbevolkte gebieden is zo’n clubverband een adequate oplossing.

Normalisering van de coffeeshop

• Verkoop van cannabis is enkel mogelijk in coffeeshops. De hoeveelheid per dag per klant mag de maximale persoonlijke bezitshoeveelheid niet overschrijden.

• Coffeeshops mogen een voorraad aanhouden die gerelateerd is aan hun omzet. Dit is eenvoudig aantoonbaar en controleerbaar aan de hand van fiscale omzetgegevens.

• De coffeeshop blijft toegankelijk voor iedereen die minimaal 18 jaar is en zich kan legitimeren.

• Het afstandscriterium voor coffeeshops nabij scholen vervalt.

• Coffeeshops verplichten zich tot optimale toegangscontrole, uitsluitend met geldig identiteitsbewijs.

• Coffeeshops blijven zich inspannen om klanten gedegen voorlichting en deskundig personeel te bieden.

• Gemeenten krijgen ruimte voor een effectief spreidingsbeleid, afgestemd op lokale omstandigheden. Eventuele overlast kan zo beter worden tegengegaan. Ook landelijk zou spreiding effectief werken: nu heeft slechts 23 procent van de gemeenten coffeeshops [5] en is er dus veel binnenlands coffeeshoptoerisme. Betere spreiding beperkt dit en bevordert kleinschaligheid.

Gedoogontheffingen voor professionele teelt

• Voor aanvoer van coffeeshops gaat een systeem van gedoogontheffingen gelden. Een ontheffing is verplicht voor iedereen die meer planten teelt dan het toegestane aantal voor persoonlijk gebruik.

• De (lokale) overheid stelt redelijke veiligheid- en kwaliteitseisen aan deze ontheffing, inzake verantwoord gebruik van elektra, pesticiden etc. Doel is een veilige, transparante teelt en een ecologisch verantwoord eindproduct, zodat betrouwbare productinformatie kan worden gegeven. Controle gebeurt door bestaande instanties: brandweer, milieudienst, Voedsel en Waren Autoriteit.

• Het is essentieel dat de opgebouwde expertise bij telers behouden blijft; eerder opgelopen cannabis-gerelateerde veroordelingen mogen geen belemmering vormen voor het verkrijgen van een ontheffing. Met name medicinale telers beschikken over een schat aan kennis, die nu nauwelijks wordt benut.

• Telers met een gedoogontheffing mogen een voorraad gereed product aanhouden om calamiteiten op te vangen. Deze voorraad is gerelateerd aan hun omzet. Telers staan als regulier bedrijf ingeschreven en worden voor hun producten giraal betaald voor maximale transparantie en veiligheid.

Voordelen van het THC model

• Decriminalisering van de consument door duidelijke regels omtrent teelt en bezit van cannabis voor persoonlijk gebruik. Nu neemt de politie stelselmatig gebruikshoeveelheden in beslag en criminaliseert zo nodeloos gewone burgers die geen overlast veroorzaken.

• Versterking van het consumentenrecht: consumenten krijgen toegang tot betrouwbare informatie over samenstelling en effecten en een gecontroleerd, verantwoord geteeld product.

• De (lokale) overheid kan eisen stellen aan de productie. Dat is enorme winst voor de volksgezondheid. Coffeeshops hebben nu nauwelijks zicht op teeltmethodes, pesticidengebruik etc. Een product dat honderdduizenden Nederlanders gebruiken is aan geen enkele controle onderhevig. Dat is onwenselijk en onverantwoord.

• Structurele ontlasting van politie en justitie. Teelt voor export en het illegale circuit blijft in het THC-model strafbaar. Bestrijding hiervan krijgt meer capaciteit en is effectiever als de hele coffeeshopketen transparant gereguleerd is.

• Het enige doelmatige wapen tegen illegale handel is een gereguleerd aanbod; dat is de belangrijkste les van de Amerikaanse Drooglegging (1922-1933). Fatsoenlijke regulering maakt cannabis veel moeilijker verkrijgbaar voor minderjarigen; het illegale circuit kent immers geen leeftijdsgrens en zeker geen scheiding van markten.

• Terugkeer naar een maximale aankoophoeveelheid van 30 gram per persoon per dag zal de aanloop bij coffeeshops fors verminderen. Hierdoor zullen ook de verkeersbewegingen rond shops stevig afnemen: minder parkeeroverlast en minder milieubelasting.

• Om overloop naar het illegale circuit te voorkomen, biedt het systeem ruimte voor voldoende kwaliteit en variatie. De consumentenvraag en het marktmechanisme zijn leidend.

• Spreiding en herindeling zal leiden tot toename van het aantal shops en de gewenste kleinschaligheid bevorderen. Het aantal shops is sinds de jaren negentig meer dan gehalveerd; logischerwijs hebben de resterende shops het veel drukker gekregen.

• Herindeling is ook effectief tegen drugsrunners, die klanten benaderen tussen parkeerplaats en coffeeshop. Bij verhuizing kan direct naast de shop parkeerruimte worden gerealiseerd, zodat drugsrunners buitenspel staan. Uiteraard dienen er voor de lokale bevolking altijd voldoende centraal gelegen coffeeshops over te blijven; zij vervullen een belangrijke sociale functie en vormen na ruim drie decennia een geïntegreerd onderdeel van het uitgaanscircuit.

• Versterking van de voorlichtingsfunctie van coffeeshops. Deze zijn zeer geschikt gebleken om laagdrempelig informatie te verstrekken [6].

• Concurrerende prijzen voor een gecontroleerd product. Gereguleerde wiet zal goedkoper zijn dan de wiet die nu in coffeeshops ligt. De extra kosten van belastingen, elektra, beveiliging, personeel e.d. zijn lager dan het ‘risico-geld’ dat  kwekers nu krijgen [7].

• Bij gereguleerde productie hoeven op termijn geen cannabisproducten meer te worden geïmporteerd. Wel is een overgangstermijn nodig, zodat telers voldoende ervaring op kunnen doen. Ondertussen hanteert justitie het opportuniteitsbeginsel voor geïmporteerde cannabisproducten: een totaalverbod op deze producten is een directe impuls voor het illegale circuit.

• Regulering van de cannabisteelt levert een stevige structurele bijdrage aan de schatkist door belasting op cannabis en besparing van kosten voor bestrijding. Econoom Boermans becijferde een jaarlijkse combinatie van besparing en extra inkomsten voor de overheid van €850 miljoen [8].

• Bij regulering van de achterdeur wordt nu nog illegale werkgelegenheid omgezet in legale werkgelegenheid met alle voordelen van dien. Reeds jaren verschaffen coffeeshops duizenden -veelal laag opgeleide- mensen een baan en leveren daarnaast indirect een positieve bijdrage aan de lokale economie door bestedingen van hun klanten buiten de coffeeshop aan brandstof, parkeergelden, aankopen en verblijfsuitgaven. In Maastricht zijn deze uitgaven berekend op 140 miljoen euro per jaar, goed voor 1617 fte aan werkgelegenheid [9].

Kanttekeningen bij het afstandscriterium

Het afstandscriterium is een schoolvoorbeeld van contraproductieve symboolpolitiek. Ten eerste omdat minderjarigen nu al niet in coffeeshops mogen komen. In 2009 bedroeg het aantal geregistreerde overtredingen van het zogenaamde J-criterium (toegangsverbod jeugdigen) in alle Nederlandse coffeeshops samen zes [10]. Ten tweede is het zeer de vraag of cannabisgebruik onder jongeren samenhangt met de nabijheid van een coffeeshop. Uit onderzoek in Rotterdam blijkt dat sinds invoering van het 250 meter afstandscriterium in 2009 het cannabisgebruik noch het normbesef onder minderjarigen is veranderd [11].

Het cannabisgebruik onder Nederlandse jongeren ligt al jaren lager dan in andere EU-landen, waar geen coffeeshops bestaan. Van alle Nederlanders tussen 15 en 24 jaar heeft 11,4 procent in het laatste jaar cannabis gebruikt, in Frankrijk is dat 21,7 procent [12]. Daar komt bij dat slechts 23 procent van de Nederlandse gemeenten coffeeshops heeft, de overige 77 procent dus niet. Toch verschilt het cannabisgebruik van jongeren in gemeenten met en zonder coffeeshops nauwelijks. Een afstandscriterium is dus onnodig en zal meer kwaad dan goed doen. Een coffeeshop in de buurt van een school zal eerder voor meer controle (scooterdealers bij scholen worden weggehouden) zorgen.

Harde handhaving van een afstandscriterium van 350 meter betekent sluiting van zeker de helft van het huidige aantal coffeeshops [13]. Daarmee zullen de resterende shops alleen maar vaker worden bezocht en wordt grootschaligheid bevorderd, precies het tegenovergestelde van wat het kabinet beoogt.

Kanttekeningen bij de ‘wietpas’

De langverwachte uitspraak van de Raad van State van 29 juni jl. heeft niet de duidelijkheid gebracht waarop was gehoopt. De Raad van State gedoogt het discrimineren van niet-ingezetenen alleen als er aantoonbare overlast is door drugstoerisme, voor de duur van die overlast en alleen als die overlast met andere, minder zware maatregelen niet te bestrijden is. Duidelijk is in ieder geval dat dit vonnis geen juridische vrijbrief is voor landelijke invoering van een wietpas.

Een verplicht pasjessysteem zal voor de meeste coffeeshopbezoekers een onacceptabele drempel betekenen [14]. Zij vragen zich terecht af waarom zij zich voor de aankoop van cannabis moeten registreren, terwijl alcohol en tabak -middelen die veel hoger scoren op de wetenschappelijke rangschikking naar schadelijkheid [15]- vrijelijk verkrijgbaar zijn. Permanente registratie zal veel consumenten het gevoel geven dat zij geen consumenten zijn, maar patiënten of delinquenten.

Verwacht mag worden dat een aanzienlijk deel van de huidige coffeeshopbezoekers zal kiezen voor het illegale circuit om het pasjessysteem te omzeilen. Dat circuit zal dus groeien, met alle gevolgen van dien: ongecontroleerde productie, overlast van drugsrunners, scooter- en huisdealers, vermenging van de markten voor hard en soft drugs, ruimere beschikbaarheid van drugs voor jongeren etc.

Met de gecombineerde invoering van een ruimer afstandscriterium en een wietpas speelt de overheid criminelen in de kaart. De gewone burger betaalt de prijs: meer overlast in de buurt, meer criminaliteit, grotere risico’s voor de volksgezondheid en honderden miljoenen belastinggeld voor de falende handhaving van het onnodige en onhoudbare cannabisverbod.

Kanttekeningen bij de beeldvorming rond cannabis en coffeeshops

De vermeende risico’s van een hoog THC-gehalte in Nederlandse wiet hebben de laatste jaren ruime aandacht gekregen. De beeldvorming als zou dit THC-gehalte leiden tot schooluitval, onhandelbaar
gedrag van jongeren en psychische problemen bij gebruikers, heeft geleid tot een ronduit vijandig
klimaat jegens coffeeshops en cannabis. Sommige politici pleiten inmiddels voor afschaffing van het wettelijk onderscheid tussen soft en hard drugs en daarmee liquidatie van het coffeeshopbeleid. De uitdrukking ‘het kind met het badwater weggooien’ is hier van toepassing.

Het is ronduit voorbarig om cannabis of THC aan te duiden als oorzaak van psychische problemen bij jongeren, bijvoorbeeld gezien de recente wetenschappelijke inzichten over de rol van cannabidiol (CBD) bij het effect van cannabis. CBD, een van de ruim zestig verschillende cannabinoïden die de plant naast THC bevat, blijkt de ontwikkeling van psychoses juist af te remmen [16]. Helaas lijkt elke nuance te zijn verdwenen uit de discussie over de gezondheidsrisico’s van cannabis en het maatschappelijke nut van coffeeshops. Feiten spelen een ondergeschikte rol in het cannabisdebat dat -zowel in de media als in de politiek- wordt beheerst door emotie en niet onderbouwde aannames.

De repressieve zero tolerance koers van het kabinet is des te opmerkelijker nu de internationale steun voor decriminalisering van cannabis en beëindiging van de war on drugs  groter is dan ooit tevoren. In een essay in het Nederlands Juristen Blad [17] schreef criminoloog en drugsdeskundige Tim Boekhout van Solinge over deze paradox:

“Welbeschouwd is het gek dat uitgerekend Nederland met zijn coffeeshops de juridische mogelijkheden tot minder illegale wietteelt niet bestudeert. Dit kan worden verklaard door de wet van de remmende voorsprong. Nederland liep voorop met zijn niet-punitieve drugsbeleid maar is daar na buitenlandse kritiek en conservatieve politiek van teruggekrabbeld, met als gevolg dat het nauwelijks nog nadenkt over hoe het beleid verder en beter kan.
(…)
De politieke onwil om pragmatisch -en dus niet ideologisch- na te denken over de wijze waarop de overheid kan interveniëren in deze vooralsnog volledige illegale markt, al dan niet via een regulering van het cannabisaanbod, is de belangrijkste reden dat er nog zo veel cannabiscriminaliteit is. Het standpunt drugs te verbieden ter bescherming van volk en vooral jeugd is in feite criminogeen. Het voedt criminaliteit en houdt georganiseerde misdaad in stand.”

Praktische haalbaarheid van het THC model

Het meest gehoorde argument tegen regulering van de cannabisteelt betreft de vermeende onverenigbaarheid met de internationale drugsverdragen die Nederland heeft ondertekend. Gesteld wordt dat elke vorm van experiment of regulering strijdig is met deze verdragen. Dit is niet juist: de relevante VN-verdragen geven lidstaten expliciet ruimte om voor ‘geneeskundige en wetenschappelijke doelen’ af te wijken van de verdragsverplichtingen.

Wat de Europese Unie betreft: nog in december 2010 verklaarde Dana Spinant, hoofd van de Anti-Drug Policy Coordination Unit van de Europese Commissie, dat de verantwoordelijkheid voor regulering van de binnenlandse cannabismarkt volledig bij de EU-lidstaten zelf ligt [18]. Voormalig eurocommissaris voor justitie Frattini liet zich in 2005 in soortgelijke bewoordingen uit: “Het drugsbeleid is een zaak van de lidstaten zelf… Ieder land mag zijn eigen drugsbeleid voeren, maar ze moeten wel de grensoverschrijdende effecten bestrijden, zoals de smokkel in drugs.” [19]

Stappenplan

De Nederlandse regering kan het volgende stappenplan bewandelen om een regulering van de cannabisteelt te bewerkstelligen zonder internationale verdragen te schenden.

• De politieke wil om cannabis niet langer te verbieden maar te gaan reguleren, zal uitgaan van het volksgezondheidsargument. De regering kan beginnen een advies te vragen aan de Raad voor de Volksgezondheid over de vraag of het wenselijk is om cannabisteelt uit de illegaliteit te halen.

• Een positief advies leidt tot stap twee: een wetenschappelijk experiment met een gereguleerde kwekerij voor een aantal coffeeshops. Zo’n experiment is mogelijk binnen het kader van het huidige VN-verdrag waarin immers staat (Artikel 4, onder c) dat elk land zich ertoe verplicht om de productie, de vervaardiging, de in- en uitvoer, de afgifte van, de handel in, het gebruik en het bezit van verdovende middelen uitsluitend tot geneeskundige en wetenschappelijke doelen te beperken.

• Vervolgens dient Nederland, liefst samen met andere EU-landen als Spanje, Portugal, Tsjechië en België, een procedure op te starten bij de VN om cannabis van Lijst 1 te halen. Op dat moment begint een lange periode van discussie, waarin geen besluit zal vallen. Tijdens deze periode kan Nederland gewoon zijn eigen stappen zetten, zolang het kan uitleggen dat die stappen zijn gebaseerd op wetenschappelijk inzicht, nodig zijn voor de volksgezondheid en dat men export blijft bestrijden.

• Als Nederland en andere landen niet in staat blijken het VN-verdrag in deze zin te wijzigen, zou Nederland dit VN-Verdrag kunnen opzeggen, en onmiddellijk daarna opnieuw kunnen ondertekenen onder voorbehoud van ter zake doende artikelen. [20]

• Om aan iemand het recht te verlenen cannabis te kweken voor niet wetenschappelijke of medicinale doeleinden moet artikel 3 van de Opiumwet, waarin dit nu verboden wordt, worden gewijzigd. De minister van volksgezondheid dient de mogelijkheid te krijgen ontheffingen te verlenen ten behoeve van gereguleerde cannabisteelt voor andere dan bovenstaande doeleinden.

• Ondertussen kan voor geïmporteerde cannabisproducten het opportuniteitsbeginsel -dat stelt dat de officier van justitie niet verplicht is te vervolgen, de juridische grondslag voor het huidige gedogen- worden gehandhaafd. De noodzaak voor deze constructie vervalt zodra het cannabisverbod internationaal wordt opgeheven.

Hoe nu verder?

De ontwikkeling van ons cannabisbeleid is op een cruciale tweesprong beland. De belangrijkste vragen die beantwoord moeten worden: laten we de teelt en groothandel van cannabis in de toekomst over aan criminelen of gaan we eindelijk reguleren? Kiezen we voor controleren of criminaliseren? Kiezen we voor cannabisverkoop op straten, schoolpleinen en vanuit woonhuizen of verkoop in de veilige en vertrouwde omgeving die de coffeeshop nu nog is? Willen we meer overlast of meer overzicht? Zero tolerance zonder zinvol effect of harm reduction met minder overlast en criminaliteit?

Het THC model is een eerste aanzet voor pragmatische en rationele regulering van cannabis in Nederland. Het model berust op expertise en ervaring van direct betrokkenen, beschikt over een ruim draagvlak en is praktisch uitvoerbaar en haalbaar. Zolang ons land grootschalige export blijft bestrijden, is er voldoende ruimte om ons cannabisbeleid te moderniseren. De onmiskenbare trend richting decriminalisering van cannabis in Portugal, Tsjechië, België, Spanje, de VS, en Zuid-Amerika is een  steun in de rug voor Nederlandse politici met lef en visie bij het nemen van hun verantwoordelijkheid.

Noten:

1] ‘Evaluatie van het Nederlandse drugsbeleid’, WODC/Trimbos Instituut, 2009, tabel 5.1, pag. 70. Het recent (laatste jaar) gebruik van cannabis in alle 27 EU-landen bedraagt 7 procent, in de EU-15 landen plus Noorwegen 7,5, in Nederland 5,4, in Australië 9,1, in de VS 10,1 en in Canada 15,4 procent. In de drugsnota van 2000, ‘Het pad naar de achterdeur’, concludeert het ministerie van justitie: ‘Veruit het grootste deel van de cannabisgebruikers [stopt] voor hun dertigste met het gebruik zonder ooit harddrugs te hebben gebruikt’.

2] Zie hierover bijvoorbeeld: ‘Sociale functies van 115 Amsterdamse coffeeshops’, Adviesburo Drugs, 1994. Socioloog en emeritus hoogleraar milieukunde Egbert Tellegen schrijft in ‘Het utopisme van de drugsbestrijding’ (Mets & Schilt, 2008): ‘De unieke Nederlandse uitvinding van de coffeeshop had allang uitgeroepen moeten worden als de belangrijkste Nederlandse sociale innovatie van de afgelopen halve eeuw.’

3] Het rapport van de Global Commission on Drug Policy, verschenen op 1 juni 2011, is in dit verband een historische doorbraak. Negentien voormalige wereldleiders, Nobelprijswinnaars, diplomaten en top-ondernemers (o.a. Kofi Annan, Javier Solana en Richard Branson) roepen de huidige politieke leiders op te erkennen dat de war on drugs een fiasco is en te kiezen voor decriminalisering, regulering en harm reduction in plaats van repressie.

4] De taskforce organiseerde in 2011 debatten in Amsterdam (5 februari), Eindhoven (26 februari), Leeuwarden (5 maart) en Den Haag (21 maart). Tijdens het derde Cannabis Tribunaal, op 16 mei 2011, presenteerde de taskforce een samenvatting van het model waarin de reacties en suggesties tot dan toe waren verwerkt.

5] ‘Coffeeshops in Nederland 2009′, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, oktober 2010.

6] Sinds de Bond van Cannabis Detaillisten in 1997 haar eerste viertalige voorlichtingsfolder uitbracht heeft de branche in toenemende mate haar verantwoordelijkheid genomen op dit gebied. Veel coffeeshops bieden naast folders over veilig en verantwoord cannabisgebruik ook flyers van het Trimbos Instituut aan.

7] Zie voor een berekening: Nebahat Albayrak, Boris van der Ham, Gerd Leers e.a.: ‘Manifest van Maastricht: experiment voor het reguleren van de teelt en handel van softdrugs’, december 2005. Sinds de verschijning van dit manifest zijn de prijzen van cannabis aanzienlijk gestegen.

8] Martijn Boermans: ‘An economic perspective on the legalisation debate: the Dutch Case’, Amsterdam Law Review, 22 oktober 2010

9] ‘De betekenis van het bezoek aan coffeeshops voor de Maastrichtse economie’, OWP Research, oktober 2008.

10] ‘Coffeeshops in Nederland 2009′, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, oktober 2010.

11] ‘Monitor Coffeeshopbeleid Rotterdam’, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, september 2010.

12] Jaarverslag 2009 Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving, Tabel GPS-8.

13] Ward Wijndelts: ‘Zo verdwijnen de meeste coffeeshops’, NRC/Handelsblad, 4 januari 2011. Uit eigen onderzoek van de krant bleek dat in Amsterdam 187 van de 223 coffeeshops zouden moeten sluiten bij invoering van een afstandscriterium van 350 meter. Landelijk zou 57,9 % van alle coffeeshops dicht moeten.

14] Op 22 juni 2011 verscheen een onderzoek over de wietpas i.o.v. de gemeente Amsterdam, waarvoor 1214 coffeeshopbezoekers en 66 exploitanten werden geïnterviewd. Slechts 30 procent van de geïnterviewden bleek van plan een wietpas aan te schaffen; een kwart gaat zelf kweken of kopen bij een kweker, een kwart kiest voor dealers of thuisbezorging. www.amsterdam.nl/gemeente/college/burgemeester/persberichten/resultaten/

15] Van Amsterdam, Opperhuizen, Koeter, Van Aerts en Van den Brink: ‘Ranking van drugs. Een vergelijking van de schadelijkheid van drugs’, RIVM, 2009. In deze ranking staat alcohol op de derde plaats, tabak op de vierde en cannabis op plaats elf.

16] Zie bijvoorbeeld: Morgan, Gráinne Schafer, Freeman, Curran: ‘Impact of cannabidiol on the acute memory and psychotomimetic effects of smoked cannabis: naturalistic study’, British Journal of Psychiatry (2010) 197: 285-290.

17] Tim Boekhout van Solinge: ‘Het Nederlands drugsbeleid en de wet van de remmende voorsprong’, Nederlands Juristen Blad nummer 40, 22 november 2010.

18] Spinant deed haar uitspraken tijdens een speciale hoorzitting over regulering van cannabis en andere drugs in het Europees Parlement op 8 december 2010.

19] Bert Lanting: ‘Mijn eerste zorg is het bestrijden van de drugssmokkel’, De Volkskrant, 4 mei 2005

20] Op 24 juni 2011 hield Pablo Solon, de Boliviaanse ambassadeur bij de Verenigde Naties, een persconferentie in New York over de terugtrekking van zijn land uit het Enkelvoudig Verdrag inzake Verdovende Middelen van 1961. Op 1 januari 2012 zal Bolivia uittreden en op dezelfde dag het verdrag opnieuw ondertekenen, onder voorbehoud van een aantal artikelen. Bron: http://boliviaun.net/cms/?cat=4

Website Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod: www.voc-nederland.org

Dank

Een groot aantal mensen heeft meegedacht, mee gediscussieerd of anderszins bijgedragen aan de totstandkoming en verfijning van het THC model. Wij zijn hen veel dank verschuldigd.

Thanasis Apostolou
Hans Baerveldt
André Beckers
Ciel Bergman-Hehemann
Jeroen Bos
Wernard Bruining
Richard Cowan
Ben Dronkers
Raymond Dufour
Hans van Duijn
Leo Hasz
Adriaan Jansen
Martin Jelsma
Bianca van Kaathoven
Hendrik Kaptein
Hester Kooistra
Darpan van Kuik
Lisa Lankes
Gerd Leers
August de Loor
Nicole Maalsté
Jan Atze Nicolai
Maarten van Ooijen
Freek Polak
Henk Poncin
Paul Schenderling
René Slikker
Egbert Tellegen
Bart Vollenberg
Michael Veling
Ibrahim Wijbenga
Jackie Woerlee
Koos Zwart

© Taskforce Handhaving Cannabis, juli 2011

© Gonzo media

De teksten die te zien zijn in deze video:

Nederland is de afgelopen tijd opgeschrokken door enkele zeer ernstige geweldsincidenten.

Er zou sprake zijn van een oorlog in de wereld van de soft-drugs.

…En opmerkelijke gang van zaken.

Wiet is niet dodelijk!

Toch zijn er de laatste tijd meerdere doden gevallen.

Ondanks alle maatregelen van de overheid…

…Blijft het probleem bestaan.

Het geweld is niet afkomstig van de gebruikers.

De planten zelf zijn ook niet gewelddadig.

Geweldsincidenten in coffeeshops zijn zeer zeldzaam!

Het geweld wordt veroorzaakt door de leden van de 2e kamer en het kabinet.

© Gonzo media

Door dit laffe kabinetsbeleid te steunen, hebben criminele organisaties zich kunnen uitbouwen.

Met alle gevolgen die daar bij horen.

Er worden hoge kosten en vele manuren gemaakt om een onderzoek succesvol af te kunnen ronden.

Ondertussen gaat het geweld gewoon door!

De middelen die hierbij gebruikt worden zijn steeds zwaarder.

Volgens een politiewoordvoerder hoeven burgers zich geen zorgen te maken, aangezien het geweld niet op hen gericht is.

Voelt u zich al veilig?

Er is maar één juiste oplossing!

Legalize pot now!

Want dit beleid is schijnheilig en werkt niet!

Klik voor grote versie

De overheid verdient vele miljoenen aan de wietteelt door belastinginkomsten uit coffeeshops en toerisme.

Door de jacht opwiettelers gaat voor de normale gebruiker de prijs omhoog, terwijl de kwaliteit daalt.

Er wordt niet gekeken naar de andere kwaliteiten van deze plant.

In 1619 word in Jamestown een wet aangenomen die alle kolonisten verplicht stelde hennep te kweken.

George Washington teelde hennep voor de productie van vezels.

Dit is de meest nuttige en “groene” plant die er bestaat.

Alles aan deze plant kan gebruikt worden.

Alleen al het afvalprobleem zou enorm verminderen, als er gebruik gemaakt zou worden van hennep i.p.v. plastic.

Ook Nederland kent de kracht van hennep uit het verleden. Zo was o.a. het touw op de VOC schepen van hennep gemaakt.

Nederland verdiende dankzij de VOC goed aan de handel in cocaïne.

In 1900 werd in Amsterdam de Nederlandsche Cocaïne Fabriek (NCF) opgericht.

Cocaplanten werden door het koloniale Nederland verbouwd op plantages in Indië. Tijdens de eerste wereldoorlog draaide de fabriek toptijden.

De soldaten voerden veldslagen met een flinke dosis cocaïne achter de kiezen. De NCF groeide uit tot grootste cocaïnefabriek ter wereld.

De legalisatie van hennep zou niet alleen leiden tot innovatie, maar ook tot zeer grote opbrengsten voor de staat.

En daar moeten we met zo’n enorme staatsschuld wel aan denken…

…toch?

Jacob Miller: Healing of the Nation

Please Mr Minister, a word with you
Only take a minute, sir, so don’t you screw

You no fight ‘gainst the rum head
You no fight ‘gainst the wine head
You no fight ‘gainst the cigarette smoking

Yet you know, yet you know
These things give cancer
Yet you know, yet you know
These things give cancer

Rastaman know the truth
So you can’t fool the youth
Rastaman know the truth
So you can’t fool the youth

What was hidden from the wise and prudent
Shall reveal to the babe and suckling
What was hidden from the wise and prudent
Shall reveal to the babe and suckling

© Gonzo Media

Tell me why do you fight against the collie man?
Tell me why do you fight against the collie man?

Yet you know, yet you know
It’s the healing of the nation
Yet you know, yet you know
It’s the healing of the nation

Tell me why do you fight against the collie man?
Tell me why do you fight against the collie man?

Yet you know, yet you know
It’s the healing of the nation
Yet you know, yet you know
It’s the healing of the nation, you know

Too much partialism inna dis business y’all
God knows all of these things give cancer
The herb will cure cancer and asthma

Liar man, doctor man, Indian chief
Babylon Kingdom know the truth
Liar man, doctor man, Indian chief

Yet them know, yet them know
It’s the healing of the nation
Yet them know, yet them know
They know it’s the truth

Tell me why do you fight against the collie man?
Tell me why do you fight against the collie man?

Yet you know, yet you know
It’s the healing of the nation
Yet them know, yet them know
It’s the curing of cancer, asthma, razman

Rastaman know the truth
So you can’t fool the youth
Natty dreadlocks know it’s the truth
So you can’t fool the youth

Yet them know, yet them know
It’s the healing of the nation
Yet them know, yet them know
These things give asthma, razma, chrasma

Natty dreadlocks know, natty dreadlocks know
Natty dreadlocks know, natty dreadlocks know
Knowing the truth, the truth that collie will cure cancer, yeah
Natty dreadlocks, natty dreadlocks knowing the truth
Babylon too much partialism

Bekijk de uitzending hieronder, het cannabisdebatje volgt na ongeveer twintig minuten:

Een aantal fragmenten uit de uitzending:

Tijs van den Brink: “Vandaag werd aan het kabinet een advies aangeboden om nederwiet op de lijst met hard drugs te zetten. We gaan daar over discussiëren vanavond met Derrick Bergman, goedenavond. U bent gebruiker hè, van de cannabis?”
Derrick Bergman: “Consument, zeg ik zelf liever.”
Tijs van den Brink: “Consument ja. Gebruikt u veel?”
Derrick Bergman: “Wat is veel? Ik rook iedere dag wiet ja, dat kan ik zeggen.”
Tijs van den Brink: “En bent u verslaafd, vind u zelf?”
Derrick Bergman: “Nou, ik denk dat ik verslaafd ben aan een hoop dingen en dat wiet daar misschien wel bijhoort. Maar ik ben misschien verslaafder aan dingen als koffie en andere dingen.”

Tijs van den Brink: “Yoram Stein, u bent wietverslaafd geweest, bent daar vrij radicaal mee gestopt: denkt u dat hij verslaafd is?”
Yoram Stein: “Daar kan ik niet over oordelen.”
Tijs van den Brink: “Nee, echt niet? Als je dagelijks gebruikt kan je toch niét verslaafd zijn?”

Yoram Stein: “Kijk, een definitie die ik van verslaving gebruik in het boek is er een van: als je van jezelf zegt dat je verslaafd bent, dan betekent dat, dat je nooit meer kunt gebruiken. En dat weet je gewoon doordat je herhaaldelijk…”
Tijs van den Brink: “Dat je nooit meer kunt gebruiken?”

Yoram Stein: “Nooit meer kunt gebruiken. En dat weet je omdat je zeg maar tienduizend keer hebt geprobeerd om te stoppen en het lukte niet. En dat je dus in een spiraal terecht gekomen bent van willen stoppen, niet lukken, steeds meer zelfhaat ontwikkelen. En dan weet je dus dat je verslaafd bent. En als je dus, als hij, als Derrick Bergman gelukkig is met elke dag gebruiken, en het gaat goed, hij functioneert normaal en het gaat goed, ja, dan is dat voor mij geen probleem.”
Tijs van den Brink: “Goed, we gaan straks debatteren.”
(…)
Tijs van den Brink: “We gaan het hebben over een ander onderwerp. Vandaag is er een rapport gepresenteerd waarin staat dat wiet waar teveel THC in zit, dat is een werkzame stof in wiet, dat die eigenlijk een hard drug is en dat die verboden zou moeten worden. Meneer Bergman, u zei net aan het begin van de uitzending al, u blowt, hoe lang doet u dat al?”
Derrick Bergman (VOC): “Ik ga volgend jaar mijn zilveren jubileum vieren.”
Tijs van den Brink: “Dat is 25 jaar.”
Derrick Bergman (VOC): “25 jaar.”

Tijs van den Brink: “En waarom doet u het?”
Derrick Bergman (VOC): “Ik vind het lekker. En ik vind het vooral veel fijner dan alcohol. Ik kan me herinneren, op de middelbare school heb ik een tijd gehad, een korte tijd, omdat alcohol daar toen nóg veel normaler was op de middelbare school dan nu. Bij schoolfeesten was het inderdaad zuipen totdat je kotst of op de grond ligt, dat was eigenlijk het ding. Dus dat heb ik een tijdje gedaan en met wiet merkte ik: dat is een heel ander verhaal. Want het gaat er niet om zoveel mogelijk wiet te roken. En je hebt de volgende dag nergens last van, niks kater.”

Tijs van den Brink: “En u bent 39 als ik het goed heb, dus als u uw 25-jarig jubileum viert, bent u op uw veertiende of vijftiende begonnen?”
Derrick Bergman (VOC): “Op mijn zestiende.”
Dion Graus: “Dan ziet u er nog goed uit.”
Derrick Bergman (VOC): “Ja, ongelofelijk is dat, hè?”

Tijs van den Brink: “U heeft drie zonen, hoe oud zijn die?”
Derrick Bergman (VOC): “De jongste is negen, de oudste is negentien en nog eentje van zeventien.”
Tijs van den Brink: “Blowen die ook?”
Derrick Bergman (VOC): “Eentje, de oudste, heeft het denk ik in totaal vier keer in zijn leven gedaan. En allevier de keren was ik daarbij, toevallig. Die anderen nog niks nee, die roken ook niet, drinken vrijwel geen alcohol.”
Tijs van den Brink: “En mogen ze het van u?”
Derrick Bergman (VOC): “Ja.”
Tijs van den Brink: “Ook die van negen?”
Derrick Bergman (VOC): “Nou als hij een slokje alcohol wil, dan mag hij dat van mij, ja. Ik laat hem niet roken, als u dat bedoelt.”
Tijs van den Brink: “En u doet het ook gewoon thuis, u blowt gewoon thuis in de huiskamer?”
Derrick Bergman (VOC): “Ja.”

Tijs van den Brink: “Meneer Stein, u bent wietverslaafd geweest, kunt u in het kort vertellen hoe dat is gegaan?”
Yoram Stein: “Nou, ik begon gewoon een keertje proberen.”

Tijs van den Brink: “Op welke leeftijd ongeveer?”
Yoram Stein: “Toen was ik zestien. Nou, dan wil je het nog een keertje proberen en op een gegeven moment dan ga je blowen op feestjes. En dan in het weekend. En op een gegeven moment, ja, ’s avonds of zo, als je klaar bent met iets, als het rustig is en nou ja, op een gegeven moment dagelijks. Dan merk je dus zeg maar dat je tot rust komt en dat je je problemen van je af kan zetten die er zijn. En dan bedoel ik gewoon heel normale problemen, dus gewoon problemen die een puber heeft, wel eens ruzie thuis of je zorgen maken over een vriendinnetje of eh… gewoon: wat moet ik eigenlijk doen met mijn leven? Je bent zestien, wat moet er van je worden? Al die zorgen vallen van je weg.”

Tijs van den Brink: “En dat vond u prettig?”
Yoram Stein: “Heel prettig.”

Tijs van den Brink: “Hoe heeft zich dat ontwikkeld?”
Yoram Stein: “Ja, op een gegeven moment eh… merkte ik van, ja, op een gegeven moment was ik dus dagelijks aan het blowen. En eh… ik, ik merkte…. dat van… dat de weken, de maanden en op een gegeven moment ook de jaren, die gleden voorbij, zonder dat ik het gevoel dat ik nou echt opschoot. Met mijn studie ook bijvoorbeeld.”

Tijs van den Brink: “En dat was feitelijk ook het geval?”
Yoram Stein: “Ja, dus ik dacht van: ik moet stoppen.”

Tijs van den Brink: “Er kwam niks meer uit uw handen?”
Yoram Stein: “Nou ja, af en toe dacht ik: het is genoeg geweest en dan met heel inspanning stoppen, dan ging ik wat doen, haalde ik wat tentamens of zo. En dan zei iemand weer van: ah joh, wil je een jointje? En dan dacht ik weer: waarom ook niet, het is immers maar een jointje. Dat is zeg maar het heersende idee: het is maar een jointje, het stelt niets voor, het is een softdrug, het is onschuldig.”

Tijs van den Brink: “En dat is niet uw ervaring uiteindelijk?”
Yoram Stein: “Dat is absoluut niet mijn ervaring, ik ben dus bij de Jellinek terecht gekomen. En elk jaar melden zich dus meer mensen voor cannabisverslaving bij de verslavingsinstellingen, vorig jaar waren het bijna elfduizend mensen die zich gemeld hebben. Vaak zijn dat heel jonge mensen, die soms tot niks meer komen, hun school mislukt, ze komen in depressies terecht, psychoses. Toen die wet bedacht is, waarmee het als softdrug is betiteld, in 1976, toen was het idee dat het niet verslavend was, toen was het idee dat je er geen psychoses van kon krijgen, geen depressies, een volkomen onschuldig middel…”

Derrick Bergman (VOC): “Dit is niet waar, hoor…”
Yoram Stein: “Nu hebben we zeg maar voortschrijdend inzicht, weten we dat het niet zo is…”

Tijs van den Brink: “We gaan zo meteen in debat, even nog naar u: hoeveel moeite heeft u moeten doen om er vanaf te komen?”
Yoram Stein: “Ik zei al, ik heb uiteindelijk dus twee jaar lang, dus elke week ben ik bij de Jellinek geweest, ik heb van drie keer in de week ook moeten plassen, urinecontrole, omdat ik vastbesloten was van: ik wil dit niet meer.”

Tijs van den Brink: “En binnen twee jaar was dat gelukt?”
Yoram Stein: “Na één jaar was het gelukt, toen ben ik drie jaar gestopt geweest. En na drie jaar, het was de verjaardag van mijn vriendin, kwam er een oude vriend, een hippie uit Spanje kwam langs en die zei van: joh, draai jij een jointje. Dat deed ik en ik dacht ach, ik steek hem ook op…”

Derrick Bergman (VOC): “Maar als je zo lang bezig bent geweest, met zoveel moeite om er mee te stoppen en iemand zegt: rol een jointje, dan zou ík in ieder geval zeggen: nou, met die wiet, dat wil ik niet meer, dat doe ik niet. Jij mag het doen, het is voor mij niet goed. Waarom zeg je dan: oh, okee, ik draai een jointje?”

Yoram Stein: “Dat was natuurlijk ook heel stom, maar die verslaving is ontzettend hardnekkig.”
Tijs van den Brink: “U zegt: ik kon er geen weerstand aan bieden?”
Yoram Stein: “Nee, het was zeg maar op het moment dat ik dus, mijn persoonlijke omstandigeden waren dusdanig, het was gewoon een moeilijke periode in mijn leven. En ik had ook gewoon de fout gemaakt, naar mijn eigen idee, om gewoon toch weer in de coffeeshop te gaan zitten en in dezelfde scene te blijven hangen, Ruigoord eh… een beetje in de coffeeshop gaan zitten schaken.”

Tijs van den Brink: “En dan blijf je kwetsbaar natuurlijk.”
Yoram Stein: “Dan blijf je kwetsbaar. En in plaats van dat ik, op een gegeven moment toen ik voor de tweede keer stopte, definitief, ja, ik vaar een andere koers, ik ga ook echt niet meer naar die coffeeshop, ik zoek de mensen ook niet meer op.”

Tijs van den Brink: “En dat bleek uiteindelijk te werken?”
Yoram Stein: “Ja.”

(…)

Andries Knevel: “Meneer Stein, kunt u tegen meneer Bergman zeggen hoe gevaarlijk deze wiet is?”
Yoram Stein: “Ja, kijk, ik zelf vind dus dat die sterkte van THC, dat is voor mij niet een issue. Het issue is dat we moeten ophouden met het een softdrug noemen. Want dat maakt het voor jongeren makkelijk om te beginnen en voor verslaafden moeilijk om te stoppen. Omdat jongeren denken: het is soft.”

Derrick Bergman (VOC): “Maar als je het een andere naam geeft, dan is het makkelijk om mee te stoppen?”
Yoram Stein: “Nee, je moet het niet alleen maar een andere naam geven, we moeten het er anders over gaan denken.”

Derrick Bergman (VOC): “Ik denk dat we dat al tien jaar aan het doen zijn in Nederland. Sowieso ben ik nog nooit iemand tegen gekomen die tegen mij heeft gezegd: cannabis is onschadelijk, cannabis heeft geen risico. Ik heb jou dat heel vaak horen zeggen: ‘iedereen zegt maar dat cannabis onschadelijk is’. Dan denk ik: wie heeft dat gezegd?”
Yoram Stein: “Op de universiteit was het zo dat als je dus aankruiste bij de studie psychologie dat bij multiple choice examen van cannabis is verslavend, dat werd fout gerekend.”

Derrick Bergman (VOC): “Maar zijn er mensen geweest die tegen jou hebben gezegd: Yoram, cannabis heeft geen enkel risico, je kan het nemen zoveel je wil, ga maar je gang? Dat is toch een beetje een karikatuur? Het woord drugs impliceert toch ook al iets, ook al staat er soft voor?”
Yoram Stein: “Ja, dat is waar. Maar het had zeg maar toch dat imago en dat heeft het tot op zekere hoogte nog steeds. Als ik dus zeg: ik ben voor mijn cannabisverslaving naar de Jellinek geweest, dan denken mensen dat je een aansteller bent.”
(…)

Andries Knevel: “Maar gaat u nou tegen meneer Stein zeggen dat die wiet niet gevaarlijk is?”
Derrick Bergman (VOC): “Kijk, wat belangrijk is om te weten met wiet, dat weet jij denk ik net zo goed als ik: iedere persoon reageert anders op wiet. Iedereen heeft een andere genetische make-up waardoor hij sowieso anders reageert op dingen. Waarom zit iemand onder de brug die alcohol drinkt en drink ik graag, net zoals meneer Knevel een glaasje wijn, ik dan bij het eten…”
Andries Knevel: “Is niet van mij, hoor…”
Tijs van den Brink: “Die is van mij.”

Derrick Bergman (VOC): “Oké, sorry, sorry. Maar snap je dat verschil? Mensen zitten anders in elkaar en kunnen er anders op reageren. Dus de een wordt een alcoholist en de ander is gewoon een keurige sociale gebruiker. En met cannabis is het hetzelfde, alleen wat zie je: het percentage mensen dat echt in de problemen komt tot aan hulpverlening toe is veel kleiner dan bij alcohol. Want jij noemt een getal van elfduizend en vooral jongeren, dat is niet waar, ik heb het nog even nagezocht voor de uitzending. Het gaat om 2400 jongeren per jaar in Nederland, op zeventien miljoen mensen die we hebben, die naar de hulpverlening gaan. En als je het over alcohol hebt, dan heb je het over achthonderdduizend alcoholisten. En dan denk ik: altijd in de Kamer en altijd ook op TV, ook in dit soort programma’s, wéér op die coffeeshops, wéér op die wiet. Dat vind ik een beetje buiten proportie.”

Yoram Stein: “Maar over alcohol, er is ook een nieuw wetsvoorstel om de leeftijd te verhogen.”
Derrick Bergman (VOC): “Maar dat komt er niet. Dat komt er niet, want de alcohol-lobby wint altijd, joh.”
Yoram Stein: “Dat geloof ik niet, want…”

Andries Knevel: “We gaan het niet over alcohol hebben, ik wil het over wiet hebben. Ik wil deze vraag stellen, want die zat er natuurlijk een klein beetje aan te komen in de aanbieding van dit rapport, minister Opstelten gaat er nog over nadenken of bepaalde softdrugs verboden moeten worden.”
Yoram Stein: “Het zijn dus geen softdrugs. Dus ja… dat betekent, soft drugs betekent dat het een middel is waarvan gesteld wordt dat het een aanvaardbaar risico met zich meedraagt voor de volksgezondheid. Dat was dus het oordeel in 1976.”
Derrick Bergman (VOC): “Dat is ook zo.”
Yoram Stein: “We zijn nu enige decennia verder en we weten dat het dus niet… dat het beeld enorm is veranderd.”

Andries Knevel: “En u zegt dus dat het, het moet verboden worden volgens u?”
Yoram Stein: “Ik denk dat je zeg maar van en dat heeft dus niet alleen maar met cannabis, want ik wil toch even alcohol erbij halen, omdat we in een context leven met jongeren, ook wat het bureau Motivaction heeft onderzocht, dat onderzoeksbureau, van een soort generatie die opgroeit zonder grenzen. Dus comazuipen, blowen, het is zeg maar… en dat vind ik een mooie titel van dat rapport, dat heet ‘De grenzeloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders’. Die opvoerders, die hebben die grenzen niet durven stellen. Dus het is zeg maar van je kunt die opvoerders de hand reiken…”
Derrick Bergman (VOC): “Spreek voor jezelf, Yoram.”
Yoram Stein: “… door te zeggen van hè, wij stellen een verbod in, je mag niet drinken voor je achttiende, misschien wel liever nog voor je 21e zoals het in de Verenigde Staten is. Daarmee help je dus om een soort van helderheid te verkrijgen bij jongeren ook van: je moet af en toe nee zeggen.”

Andries Knevel: “Meneer Bergman, de helderheid moet er komen, ouders durven niet meer grenzen te stellen, zegt meneer Stein, zegt ook dat rapport, dus help nou de ouders door grenzen te stellen.”
Derrick Bergman (VOC): “Ik stel heel duidelijk grenzen aan mijn kinderen. Ik zeg tegen mijn kinderen: als je naar de middelbare school gaat, dan neem je geen fles bier mee naar school. En je gaat ook niet in de pauze naar een café lopen of naar een supermarkt. Het is ontzettend goedkoop, want een halve liter bier kost 35 cent in de supermarkten. Dat zeg ik tegen hen en natuurlijk ga je niet blowen als je op school zit. Waar ik dan nog bij wil zeggen dat ik weleens geblowd had toen ik op school zat. Natuurlijk, dat heb ik wel eens gedaan, ja. Maar niet iedere dag. Ik kan ook tevreden zijn met wat mijn ouders daarover zeggen, je moet helderheid geven. Maar als jij nou serieus voorstelt dat we de alcoholleeftijd zoals in Amerika naar 21 doen, dan denk ik: wat zie je in Amerika? Die mensen hebben het comazuipen uitgevonden. Wat doen kinderen daar? Alleen maar bij elkaar kruipen thuis en zoveel mogelijk drinken. Wat je hier ook met dat comazuipen hebt.”

Andries Knevel: “Meneer Vonhögen?”
Roderick Vonhögen: “Is het niet een cliché om te zeggen: hoe meer je gaat reguleren, hoe meer mensen uit de band springen? Is het niet dat je als samenleving op een gegeven moment constateert: we hebben het niet eens meer over hetzelfde beestje, ik bedoel, die cannabis is inmiddels zo geperfectioneerd, zo krachtig geworden, dat laten we zeggen de houding die je je vroeger nog kon veroorloven, dat geldt nou niet meer. Het is gewoon gevaarlijk spul geworden.”

Derrick Bergman (VOC): “Ik zal proberen het zo kort mogelijk uit te leggen. Kijk, het THC-percentage wordt nu genoemd, in die cannabis, in die plant zitten 600 verbindingen, waarvan 100 verschillende soorten cannabinoïden. THC is één van die cannabinoïden. Om de discussie te versmallen en te zeggen: één van de 500 werkzame stoffen, daarbij gaan we de grens trekken: het is bijna te kinderachtig voor woorden.”

Roderick Vonhögen: “Maar is het niet het moment om toch een beetje tot herbezinning te komen op onze hele houding en op de manier waarop we dat toch op een gegeven moment los hebben gelaten…”
Derrick Bergman (VOC): “Ja, dat lijkt mij een goed punt. En dan denk ik: alcoholreclame op televisie, alcoholreclame op billboards in elke straat…”

Roderick Vonhögen: “Dat ben ik met u eens, natuurlijk.”
Derrick Bergman (VOC): “Maar dat gebeurt niet, dat gebeurt niet.”

Roderick Vonhögen: “Al die verslavingen hebben dezelf symptomen en er zit natuurlijk ook een verhaal achter, waarom ben je verslaafd?”
Derrick Bergman (VOC): “Eerwaarde, in Nederland zijn zeventigduizend verkooppunten voor alcohol, in iedere supermarkt, overal. En er zijn nog 660 coffeeshops…”

Andries Knevel: “Nu het woord eerwaarde is gevallen vind ik dat een heel mooi moment om deze discussie af te gaan ronden want we gaan nog verder met de eerwaarde, moeten we praten en wij willen ook een keer het woord eerwaarde gebruiken en deze discussie wordt nog wel…”

Bert Voskuil: “Klaas Bruinsma zou er erg blij mee zijn, hoor, met een verbod.”

Andries Knevel: “Meneer Voskuil, ja, ik ga met u praten namelijk over een van de grootste drugshandelaren van Nederland, nou we het toch over drugs hebben…”

Bert Voskuil: “Dat heeft de geschiedenis wel bewezen ook, onder meer bij het drankverbod in de Verenigde Staten toentertijd. Toen werd de drank barstens duur…”

Derrick Bergman (VOC): “En sterker, puurder: wat je nu ziet met wiet.”

(…)

Op 30 augustus 2010 spijkerde een VOC-delegatie een oproep aan Kamervoorzitter Gerdi Verbeet aan de achterdeur van het Binnenhof om eindelijk een drugsdebat te houden (© Jurriaan Brobbel / WFA)

De laatste keer dat de Tweede Kamer heeft vergaderd over het drugsbeleid was 6 maart 2008. In de ruim drie jaar die sindsdien zijn verstreken hebben de kabinetten Balkenende 4 en Rutte de ene draconische maatregel na de andere voorgesteld en ingevoerd, zijn straffen verhoogd, alle coffeeshops in Roosendaal en Bergen op Zoom dicht getimmerd en is Checkpoint, de grootste coffeeshop van Nederland, in Terneuzen, definitief gesloten.

Voorafgaand aan het drugsdebat, dat nu op zijn vroegst in september wordt verwacht, zal een hoorzitting plaatsvinden in de Tweede Kamer. De VOC bereidt een aantal ludieke acties voor rond het debat en de hoorzitting. En natuurlijk zullen we met zoveel mogelijk VOC-ers en sympathisanten de publieke tribune bevolken.

Metro, 31 augustus 2010

Tot en met augustus zal de zee kalm zijn, maar vanaf september moeten alle zeilen worden bijgezet. Het lot van de coffeeshop as we know it ligt in handen van 225 mannen en vrouwen, de leden van de Eerste en Tweede Kamer. Al deze parlementariërs moeten begrijpen wat er op het spel staat: het overleven van ons internationaal geprezen en steeds meer nagevolgde drugsbeleid en van het unieke en succesvolle fenomeen coffeeshop.

De weerstand tegen de kabinetsplannen voor coffeeshops is uitzonderlijk breed. Het verzet tegen de wietpas kwam de afgelopen maanden van burgemeesters, gemeenteraden, instellingen voor verslavingszorg, wetenschappers, de cannabisconsumenten en de cannabisbranche, lezers van dagblad De Telegraaf (72% is het eens met de stelling ‘wietpas lost niks op’) en zelfs de Taskforce Opsporing Georganiseerde Hennepteelt. Allemaal zijn ze het er over eens dat een wietpas geen bestaande problemen op zal lossen, maar wel nieuwe problemen, overlast en criminaliteit zal opleveren.

Wat onze regering moet doen is eindelijk een begin maken met de regulering van de aanvoer van coffeeshops. Internationaal is de ruimte voor decriminalisering en regulering van cannabis groter dan ooit.

Ludiek protest tegen de wietpas op de derde Cannabis Bevrijdingsdag in Amsterdam, 8 mei 2011 (© Gonzo media)

De oorlog tegen drugs is op een fiasco uitgelopen, maar dit gedoogkabinet gelooft nog steeds heilig in repressie en zero tolerance. Het is aan het parlement om de prioriteiten weer op een rijtje te krijgen: het primaat voor drugsbeleid hoort bij volksgezondheid te liggen en niet bij justitie.

Een parlement dat instemt met de contraproductieve ramkoers van Opstelten en Teeven neemt een zware verantwoordelijkheid op zich. Met de invoering van een verplichte wietpas, de omvorming van coffeeshops tot besloten clubs -slegs vir Hollanders- en een verdere reductie van het aantal coffeeshops door het absurde afstandscriterium is het afgelopen met de scheiding van markten tussen soft en hard drugs, zal het illegale circuit explosief groeien, net als de overlast en de georganiseerde criminaliteit. Je zal er je handtekening maar onder hebben gezet…

Zie ook: De wietpas is niet alleen schadelijk… maar is ook in strijd met onze grondwet, NRC.Next, 4 juni 2011, door Nicole Maalsté en Maurice Veldman

Zie ook: Waarom de kabinetsplannen voor coffeeshops onhoudbaar zijn, VOC-Blog, 8 juni 2011

Bron: www.tweedekamer.nl

Marc Josemans presenteert het THC-model (© Gonzo media)

Het derde Cannabis Tribunaal richtte zich op de vraag hoe regulering van cannabis er in de praktijk uit zou kunnen zien. Van de vijf gepresenteerde modellen kreeg dat van de Taskforce Handhaving Cannabis de meeste bijval.

De eerste edities van het Cannabis Tribunaal, in 2008 en 2010, gingen over nut en effectiviteit van het cannabisverbod. Geen enkele partij bleek in staat steekhoudende argumenten aan te voeren vóór het verbod op cannabis. Op aanraden van Gerd Leers, een van de sprekers van vorig jaar, lag de nadruk nu op concrete voorstellen voor modernisering van het gedoogbeleid.

V.l.n.r.: Paul Schenderling, Wernard Bruining en rechter Hendrik Kaptein (© Gonzo media)

Want over één ding zijn voor- en tegenstanders het eens: het gedoogbeleid is na 35 jaar onwerkbaar geworden. De vijf modellen werden gepresenteerd door cannabispionier Wernard Bruining, Maarten van Ooijen van PerspectieF (ChristenUnie jongeren), Paul Schenderling van het CDJA en coffeeshophouders Lisa Lankes uit Eindhoven en Marc Josemans uit Maastricht.

Josemans sprak namens de Taskforce Handhaving Cannabis, een werkgroep met vertegenwoordigers van de coffeeshopbranche en de Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod (VOC).

Expertpanel: August de Loor en Nicole Maalsté (© Gonzo media)

Een expertpanel bestaande uit sociologe en cannabisdeskundige Nicole Maalsté en August de Loor van het Adviesburo Drugs beoordeelde de modellen en stelde kritische vragen. De derde expert, Hans van Duijn, moest wegens ziekte verstek laten gaan. Dagvoorzitter Michael Schaap verklaarde in zijn welkomstwoord dat op het Cannabis Tribunaal gebeurt wat de politiek nalaat: een serieus debat voeren over de toekomst van ons cannabisbeleid. Al in september 2009 werd een Kamerdebat over het drugsbeleid aangekondigd, maar daar wachten we nog steeds op.

De vijf modellen in het kort:

Wernard Bruining (© Gonzo media)

Paul Schenderling (CDJA): No Nonsense Model
-Per direct gebruiksverbod in openbare ruimte
-Terug naar ‘tientallen groots opgezette verkooppunten’ met optimale randvoorwaarden
-Teelt door overheid gereguleerd / uitbesteed
-Geen wietpas

Wernard Bruining: Cannabis Clubs, de schuilkerken van de toekomst
-Coffeeshops worden besloten clubs, pasjes gelden in alle clubs
-Uitgifte pasjes en kweekcertficaten door ‘Canna-Koepel’
-Burgers mogen clubs bevoorraden, maar alleen met buitenwiet
-Handhaving via opportuniteitsbeginsel: wetswijziging onnodig

Lisa Lankes: Het vrije model
-einde aan oorlog tegen cannabis, ‘bedachtzame legalisatie’
-beter benutten medicinale en industriële potentie
-vernietiging Enkelvoudig Verdrag
-vrij bezit, op termijn buitenlandse dagtoeristen weigeren

Lisa Lankes (© Gonzo media)

Maarten van Ooijen (Perspectief): Het constructief sluiten model
-Coffeeshops nabij scholen meteen dicht; op termijn alles dicht
-Gebruikers moeten ‘enige tijd de ruimte krijgen om te stoppen’
-Per direct gebruiksverbod in openbare ruimte
-Hennepteelt en export blijven aanpakken

Marc Josemans: Het THC-model
-Wettelijk recht op eigen teelt en bezit
-Normalisering van de coffeeshop
-Geen pasje of afstandscriterium
-Vergunningen voor professionele teelt

Hendrik Kaptein, rechtsfilosoof aan de Universiteit Leiden, velt zijn oordeel (© Gonzo media)

Zowel rechter van dienst Hendrik Kaptein als expert August de Loor spraken ronduit hun voorkeur uit voor het THC-model. Nicole Maalsté pleitte voor experimenten met zoveel mogelijk verschillende modellen en verwees naar het plan van de Utrechtse wethouder Victor Everhardt.

Ondanks verwoede pogingen van de VOC om landelijke politici voor het Tribunaal te laten verschijnen, schoven bij het slotdebat slechts twee Tweede Kamerleden aan: Nine Kooiman (SP) en Lea Bouwmeester (PvdA), die vorig jaar op het laatste moment afzegde. Beide dames toonden zich ferm voorstander van normalisering en regulering.

Ontnuchterend waren Bouwmeesters uitspraken over het nut van een eventuele hoorzitting over cannabis in de Tweede Kamer: “Het heeft geen enkele zin. Dat vind ik heel erg om tegen u te moeten zeggen, maar de mensen willen gewoon de feiten niet horen. Ze hebben een beeld: drugs is slecht, drugs is voer van de duivel, dus die gaan we uitbannen. Het debat gaat nooit over feiten, maar alleen over emotie.”

De derde deelnemer aan het slotdebat was Martijn Jonk, voorzitter van de JOVD, de jongerenorganisatie van de VVD. CDJA-er Schenderling trokt zich te elfder ure terug, maar kreeg niettemin meerdere complimenten over zijn verbale talent.

Martijn Jonk, Frans Weisglas en Lea Bouwmeester tijdens het slotdebat (© Gonzo media)

Schenderling zou het wel eens ver kunnen gaan schoppen binnen het CDA en datzelfde geldt voor JOVD-er Martijn Jonk en zijn potentie binnen de VVD, de grootste politieke partij van ons land. Jonk maakte indruk met verstand van zaken en een daadwerkelijk liberale visie. De overheid heeft niks te maken met de roesmiddelen die burgers gebruiken, maar moet zorgen voor veilige en verantwoorde productie en distributie. In zijn eindoordeel moest rechter Kaptein dan ook constateren dat de partijen het met elkaar eens waren. Kaptein: “U mag zelf kiezen: ex aequo -met een lichte formele voorsprong voor Martijn Jonk- of niet ontvankelijk, dat is de rechtbank gelijk.”

Binnenkort meer foto’s, filmpjes en verslagen…
Klik hier om naar de officiële Cannabis Tribunaal website te gaan.

V.l.n.r.: Marc Josemans, Maarten van Ooijen, Michael Schaap, Lisa Lankes, Paul Schenderling en Wernard Bruining (© Gonzo media)

V.l.n.r. Nine Kooiman (SP), Martijn Jonk (JOVD), voorzitter Frans Weisglas en Lea Bouwmeester (PvdA) (© Gonzo media)

Freek Polak spreekt namens de VOC het slotwoord van het derde Cannabis Tribunaal (© Gonzo media)

Rookpauze: Joep Oomen (VOC, ENCOD, Trekt Uw Plant) en Michael Veling (BCD, 420 Cafe Amsterdam)

Het Cannabis Tribunaal doet wat regering en parlement nalaten: een passend antwoord vinden op de vraag waar het heen moet met het Nederlandse cannabisbeleid, na 35 jaar gedogen.

Een dag lang, van 10.00 tot 17.00 uur, debatteren politici, experts en betrokken burgers over het Nederlandse cannabisbeleid zoals dat er in de toekomst uit zou kunnen zien. Vijf modellen, variërend van een totaalverbod tot een volledig vrije markt, zullen de revue passeren. Elk model wordt onderworpen aan een kritisch verhoor door een panel van getuige-deskundigen (onder wie criminologe Nicole Maalsté en oud-voorzitter van de Nederlandse Politiebond Hans van Duijn) en het publiek, waarna rechtsfilosoof Hendrik Kaptein van de Universiteit van Leiden een oordeel velt over de kwaliteit van de gebruikte argumentatie.

Tijdens het slotdebat krijgen de woordvoerders van politieke (jongeren)partijen de kans om zich uit te spreken voor een of meer van de gepresenteerde modellen, en over de kansen om voldoende draagvlak voor zo’n model te bewerkstelligen in de Nederlandse politiek.

Daarbij wordt niet zozeer uitgegaan van de concrete machtsverhoudingen in de huidige Tweede Kamer. Het gaat er vooral om in de toekomst een oplossing  te vinden die bij de verschillende politieke families op bijval kan rekenen.

Onder de sprekers zijn Paul Schenderling, vicevoorzitter van het CDJA, Lisa Lankes (eigenaresse van coffeeshop Pink uit Eindhoven) en Marc Josemans (Taskforce Handhaving Cannabis). Aan het slotdebat doen Tweede Kamerleden Lea Bouwmeester (PvdA) en Nine Kooiman (SP) mee, alsmede  JOVD-voorzitter Martijn Jonk.

De live uitzending is vanaf 10.00 uur te volgen op deze website en op www.cannabistribunaal.nl
Hier vind je bovendien uitgebreide informatie over het programma en de sprekers.

Wil je het Cannabis Tribunaal bijwonen, stuur dan een mail naar info@voc-nederland.org. Vermeld je naam en het aantal plaatsen dat je wilt reserveren. De capaciteit is beperkt, dus wees er snel bij.
Uitgebreide informatie over de derde editie vind je op www.cannabistribunaal.nl.

Sprekers Cannabis Tribunaal 2011:

Lisa Lankes, eigenaresse van coffeeshop Pink in Eindhoven en actief lid van de Verenigde Coffeeshops Eindhoven en het Platform Cannabis-ondernemingen Nederland. Citaat: “In de regio is een tekort aan coffeeshops voor de eigen bevolking die cannabis gebruikt. Wij zien geen reden waarom burgemeesters in de omliggende gemeenten hun eigen gebruikers niet kunnen faciliteren.”

Paul Schenderling, vice-voorzitter CDJA, de jongerenorganisatie van het CDA. Het CDJA presenteerde eind vorig jaar het rapport No Nonsense, waarin zij pleit voor door de overheid gereguleerde teelt van cannabis.
Tweet: “Urk verbiedt wiet op straat. Mooi zo! Volgens het CDJA mag dat in heel NL verboden worden.”

Vertegenwoordiger van PerspectieF, Christen Unie jongeren. Citaat PerspectieF voorzitter IJmert Muilwijk: “Het is inderdaad zo als je het legaliseert, dat het dan niet meer crimineel is. Maar dat maakt nog niet dat het probleem dan weg is. Het probleem wordt juist steeds groter. Nu gaat al 80 % van de Nederlandse productie naar het buitenland. Dat los je er in ieder geval niet mee op.”

Lid van de Taskforce Handhaving Cannabis (THC). Deze werkgroep bestaat uit vertegenwoordigers van de Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod (VOC) en het Landelijk Overleg Coffeeshopbonden (LOC). In februari en maart van dit jaar vonden in Amsterdam, Eindhoven, Leeuwarden en Den Haag debatten plaats over het THC concept reguleringsmodel Van gedogen naar handhaven. Een lid van de Taskforce presenteert de definitieve versie van dit model.

Wernard Bruining is cannabispionier en oprichter van Mellow Yellow (1973-1978), de eerste coffeeshop in Amsterdam en Positronics (1985-1997), de eerste growshop in Europa. Beide werkten met een ‘gesloten club’ concept. Promoot dit idee met hernieuwde energie sinds ex-burgemeester Gerd Leers in 2008 stelde dat er een oplossing moest komen en als die er niet kwam alle coffeeshops “dan maar” dicht moesten. Citaat: “Besloten clubs kunnen je het sociaal begrip en de sympathie opleveren die essentieel zijn voor overleven in een maatschappij die steeds dwingender en intoleranter wordt.”

Freek Polak was als psychiater tussen 1994 en 2003 verantwoordelijk voor de drugsafdeling van de Amsterdamse GGD. Thans is hij actief voor de Stichting Drugsbeleid, de VOC en de Europese Coalitie voor Rechtvaardig en Effectief Drugsbeleid (ENCOD). Freek Polak zal het slotwoord spreken van het derde Cannabis Tribunaal. Citaat: “Wij zijn van mening dat de weigering alternatief beleid te bestuderen, nadat jarenlang onvoldoende resultaat is behaald maar wel enorme schade aangericht, een vorm van bestuurlijke nalatigheid is, en wel van verwijtbare, laakbare nalatigheid.”

Getuigedeskundigen:

Nicole Maalsté studeerde algemene sociale wetenschappen aan de Universiteit Utrecht en onderzoekt al jaren de Nederlandse cannabisbranche. In 1993 publiceerde zij Het kruid, de krant en de kroongetuigen: de geschiedenis van hennep 1950-1970. Met Michiel Panhuysen schreef zij Polderwiet (2007), een boek met verhalen van mensen uit de wereld van de wiet. Publiceert o.a. regelmatig in Highlife Magazine.

Hans van Duijn nam in mei 2008 afscheid als voorzitter van de Nederlandse Politiebond. Sindsdien ijvert hij voor een wettelijke regulering van de markt voor cannabis en andere drugs in Nederland, onder andere met de website Lesscrime.nl en als vertegenwoordiger van de Amerikaanse organisatie Law Enforcement Against Prohibition (LEAP). Tijdens de Cannabis Tribunalen van 2008 en 2010 maakte hij indruk met zijn glasheldere argumentatie, gebaseerd op jarenlange praktijkervaring.

August de Loor kent de drugswereld als geen ander. Als straathoekwerker, consulent van maatschappelijke organisaties die rond drugs werkzaam zijn maar vooral als oprichter en directeur van het Adviesburo Drugs in Amsterdam. Dit Buro tracht de kennis en inzicht in alles wat met drugs te maken heeft te vergroten en deze kennis ter beschikking te stellen aan een zo breed mogelijk publiek, om de negatieve gevolgen van drugsgebruik zoveel mogelijk te beperken.

Politici:

Lea Bouwmeester is lid van de Tweede Kamerfractie van de PvdA sinds 2006. Voorheen werkte ze als sociaal raadsvrouw en beleidsmedewerker discriminatie bij de gemeente Amersfoort. Citaat: “Het pasjessysteem voor coffeeshops is geen wondermiddel waarmee we alle overlast oplossen. Integendeel, met zo’n systeem verplaats je de problemen en kunnen ze soms zelfs erger worden.”

Nine Kooiman is lid van de Tweede Kamerfractie van de SP sinds juni 2010. Zij was eerder werkzaam als jeugdhulpverlener en gezinsvoogd, en was korte tijd lid van de gemeenteraad van Nieuwegein. Tweet: “Vandaag debat gehad over plan Taskforce Handhaving Cannabis om softdrugs te reguleren. Goede voorzet om de criminaliteit te bestrijden.”

Voorzitters:

Michael Schaap is televisie- en radiomaker voor o.a. de VARA, de VPRO en Mediamatic. Schaap was betrokken bij televisieprogramma’s als Waskracht, Levy & Sadeghi, De Wereld Draait Door en Het Geluk van Nederland en maakte in 2009 de spraakmakende documentaire De Viagraman, over het taboe en de afhankelijkheid van een blauw pilletje. Net als tijdens de tweede editie van het Cannabis Tribunaal, zal hij de ochtendzittingen voorzitten.

Frans Weisglas studeerde economie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, werkte voor het ministerie van buitenlandse zaken en zat van 1982 tot 2006 voor de VVD in de Tweede Kamer, waar hij de laatste vier jaar de voorzittershamer hanteerde. Dat laatste doet hij traditiegetrouw ook tijdens het slotdebat van het Cannabis Tribunaal.
.

Rechter:

Hendrik (dr. H.J.R.) Kaptein studeerde (rechts)filosofie aan de Universiteit van Amsterdam, alwaar hij promoveerde op grondslagen van ethiek en ethisch denken. Hij is verbonden aan de Universiteit van Leiden, waar hij zich bezighoudt met beroepsethiek voor juristen, strafrechtstheorie en juridische argumentatie, ook voor een breder publiek. Daarnaast doet hij allerlei ander bestuurlijk (vrijwilligers)werk en is hij hoofdklokkenluider van de Oude Kerk in Amsterdam.