VOC » Hennepteelt

Politie prikt eigen mythes over wietteelt door in onderzoeksrapport

webmaster — Fri, 03 Feb 2012 15:45:36 +0000

Na een intensieve propagandacampagne van zo’n tien jaar, over cannabisteelt onder dwang en grote, gewelddadige criminele organisaties, prikt de politie nu haar eigen mythes door in het onderzoek ‘Geldbomen op zolder: thuiskwekers van hennep in beeld’. De inhoud van het rapport is zo ontnuchterend, dat het vijf maanden lang achter is gehouden.

Max Daniel te gast bij Pauw & Witteman

Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van de Taskforce Aanpak Georganiseerde Hennepteelt, de club waarvan Max Daniel jarenlang het uithangbord was. De vraag is of de journalisten die zo gretig jarenlang Daniels fabeltjes hebben opgeschreven en uitgezonden, nu verhaal gaan halen bij deze Hollandse Harry J. Anslinger. Daar geeft het rapport namelijk alle reden toe. Wietkwekers worden niet gedwongen, gebruiken of ondervinden geen geweld, hebben meestal gewoon een baan en geen strafblad.

Op het vandaag gepubliceerde onderzoeksrapport prijkt als publicatiedatum september 2011. Waarom het vijf maanden achter gehouden is, is een vraag die hopelijk door de Tweede Kamer aan minister Opstelten van veiligheid en justitie wordt gesteld. Sowieso bieden de bevindingen stof voor een groot aantal kritische Kamervragen aan de minister. De belangrijkste: wanneer gaat de regering nu eindelijk werk maken van regulering van de cannabisteelt in Nederland? Alle inspanningen van politie en justitie zijn volmaakt zinloos. Zoals de onderzoekers schrijven: ‘voor iedere opgerolde kwekerij komt er minstens weer één in de plaats’.

Hieronder vind je de belangrijkste conclusies van het onderzoek.
Voor een PDF van het volledige onderzoeksrapport: klik hier.

Geldbomen op zolder

Thuiskwekers van hennep in beeld

Tilburg, september 2011

Dr.mr. M. Siesling (IVA)
Drs. B.F.C. Smeets (Arrondissementsparket ’s-Hertogenbosch)
m.m.v. prof.dr. A.C.M. Spapens (UvT, Politieacademie)

IVA beleidsonderzoek en advies
.

Pagina 30:
Op basis van de dossierstudie, de analyse van de gegevens van de Belastingdienst en de observatie van de onderzoeken ter terechtzitting, kunnen we het volgende constateren over de thuiskweker van hennep. Het gaat om iemand die meestal werkt in loondienst, maar die weinig verdient en vaak een openstaande schuld heeft van ongeveer vijfduizend euro. Het thuiskweken van hennep levert een vaste of een tijdelijke bijverdienste op. In het onderzoek zijn weinig aanwijzingen te vinden voor de aanname dat kwekers (kunnen) pronken met bezittingen die zijn betaald met de illegaal verworven inkomsten. Als dat het geval is, dan lijken zij er in elk geval voor te waken dat de Belastingdienst daar lucht van krijgt.

De hennep wordt meestal gekweekt in het eigen huis van de kweker, of in de directe nabijheid daarvan, in een schuurtje of caravan op het erf. De experts constateren een verschuiving van kwekerijen van huur- naar koopwoningen, mogelijk als een gevolg van het feit dat woningbouwcorporaties in de afgelopen jaren streng zijn gaan optreden tegen thuiskweek van hennep en kwekers hun woning zijn uitgezet. Uit de dossierstudie blijkt die trend overigens niet.

Er is een kleine subpopulatie kwekers die zich hoe dan ook bezighoudt met (vermogens)criminaliteit. Voor hen is een thuiskwekerij een inkomstenbron naast andere (illegale) inkomstenbronnen. Daarmee kan het recidivepercentage van deze groep hoog zijn. Er is daarnaast een veel grotere subpopulatie kwekers die niet eerder met politie en justitie in aanraking is geweest voor wietteelt, en die ook in algemene zin een laag recidivepercentage vertoont. Zij zijn de first offenders die we tegenkomen in de dossierstudie en die ook in de literatuur benoemd worden. Zij beschikken naast de hennepkweek meestal ook over legale middelen van bestaan.

Pagina 41:
De kweker gaat redelijk zelfstandig te werk. Hij of zij koopt de benodigdheden bij de growshop, of op internet. Hij of zij kan het ‘wiethok’ zelfstandig in elkaar zetten, met behulp van instructies van de growshop, of aan de hand van informatie die op internet te vinden is.

Pagina 42:
Van ‘verticale’ intimidatie, dwang en geweldgebruik tegen thuistelers van hennep lijkt op basis van het onderhavige onderzoek geen sprake te zijn. Deze constatering is opzettelijk voorzichtig geformuleerd omdat aanknopingspunten voor geweld moeilijk te vinden zijn. In de bestudeerde strafdossiers wordt door van thuisteelt verdachte personen nauwelijks tot geen melding gemaakt van geweld of dwang.
(…)
De geïnterviewde experts stellen dat er geen sprake is van verticaal geweld tegen thuiskwekers van hennep. Geweld zou wel voorkomen in de criminele organisatie op de achtergrond van de thuiskweek van hennep.67 Mocht de thuiskweker van hennep betrapt worden, dan is het criminele organisatie-element mogelijk bruikbaar in de rechtszaal, omdat de verdachte handig gebruik kan maken van de gewelddadige reputatie die de thuisteelt van hennep inmiddels heeft.

Pagina 55:
De repressieve, integrale aanpak op basis van publiekprivate samenwerking kan worden aangevuld met een maatschappelijk ‘beschavingsoffensief’: het beïnvloeden van de publieke opinie om de romantische connotatie van het thuis kweken van hennep tegen te gaan. Een dergelijke strategie wordt natuurlijk wel gehinderd door het feit dat het gebruik van cannabis op zichzelf niet meer (of nog altijd niet) op grote maatschappelijke tegenstand stuit, en de verkoop bovendien wordt gedoogd. Hennepkwekers worden met andere woorden niet beschouwd als ‘echte boeven’. Waarom van het kweken zo’n probleem moet worden gemaakt terwijl de verkoop dat kennelijk niet is, valt moeilijk uit te leggen. Een publieke campagne die is gebaseerd op de gevaarzetting (brandgevaar) of de mogelijke overlast (waterschade, stank) die met het thuiskweken van hennep gepaard kan gaan, heeft mogelijk meer effect.

Pagina 57:
In de onderzoeksbevindingen zijn vrijwel geen aanwijzingen aangetroffen voor het vaststellen van dwang, intimidatie of geweldgebruik bij het starten van een kwekerij. Slechts in 5% (15 stuks) van het totaal aantal bestudeerde dossiers (295) is een bepaalde mate van zelfverklaard slachtofferschap aangetroffen. Uit een nadere analyse van de betreffende vijftien dossiers blijkt dat geen sprake is van direct geweld of van directe dwang: de kweker is in geen van de gevallen gedwongen te starten met een hennepkwekerij.

Pagina 58:
Uit het dossieronderzoek blijkt dat meer dan vier op de vijf betrapte kwekers niet eerder is veroordeeld voor een strafbaar feit. Minder dan een op de vijf verdachten heeft dus wél een strafblad, waarop zeer uiteenlopende zaken prijken: verkeersovertredingen, verstoring van openbare orde, diefstal, mishandeling en wapenbezit.
(…)
Er worden tussen first offenders en recidivisten vrijwel geen verschillen gevonden in sociale kenmerken: er is geen verschil in leeftijd, etniciteit, gebruik van verdovende middelen, gezinssituatie, arbeidssituatie, woonsituatie en sociaaleconomische positie. Evenmin is er verschil in de organisatie van de hennepkweek: first offenders hebben een zelfde soort netwerk en dezelfde oogstafnemers als recidivisten.

Pagina 60:
De onderzoeksresultaten lijken wat de aard van het kweken betreft, te wijzen in de richting van vrijwillig daderschap. De meeste telers gaan naar eigen zeggen redelijk zelfstandig te werk, in alle fasen van de bedrijfsvoering van een kwekerij. Geen van de verdachten definieert zichzelf ter zitting als slachtoffer, kortom geen van de verdachten/ daders geeft te kennen onder dwang te hebben moeten kweken.

Pagina 61:
Het merendeel van de betrapte thuiskwekers van hennep heeft een betaalde baan en een koop- of huurwoning. Het gaat dan evenwel om laagbetaald werk en om koopwoningen in het goedkopere segment van de woningmarkt. De gemiddelde commerciële thuiskweker van hennep heeft niet veel te besteden en een deel van deze groep beschouwt de thuisteelt als een mogelijkheid om het besteedbare inkomen (fors) aan te vullen.

Pagina 62:
De interventie blijft veelal beperkt tot het ontmantelen van de kwekerij. Maar aangezien het aanbod van thuiskwekers nog altijd groot genoeg lijkt te zijn, worden de ‘inkooporganisaties’ amper geraakt door deze wijze van aanpak: voor iedere opgerolde kwekerij komt er minstens weer één in de plaats.
(…)
Uit de dossierstudie en de geobserveerde zittingen blijkt, zoals hiervoor al werd beschreven, vrijwel niet van dwang of geweld tegen de thuiskweker van hennep, hetgeen een indicatie is dat er (nog) vrijwilligers genoeg zijn om een kwekerij op te zetten of toe te laten in de woning.

Pagina 64:
Tot slot is mogelijk de beste optie om de afzetmarkt voor Nederwiet te verkleinen. Immers, wanneer kwekers hun oogsten niet meer kwijtraken, of er beduidend lagere prijzen voor ontvangen, neemt vanzelf ook de motivatie om te telen af. De in te voeren wietpas is, althans in theorie, één mogelijkheid om dit effect te bereiken. Het grote aantal buitenlandse drugstoeristen brengt immers een forse vraag met zich mee. Wanneer de wietpas echter slechts beperkt – alleen in grensgemeenten – wordt ingevoerd, zullen voorshands verschuivingseffecten het gevolg zijn. Gereguleerde teelt van wiet ten behoeve van de coffeeshops zou de markt voor illegaal gekweekte wiet ook inperken. Dat dit in het huidige politieke krachtenveld, ook in de Europese verhoudingen, op enige termijn haalbare kaart is, mag echter niet worden verwacht.
—————————————————————————————————————————————————-

KLIK HIER voor het artikel “Internationaal en Europees Perspectief” van Ybo Buruma, over de mogelijkheden voor regulering van cannabis binnen de internationale verplichtingen.

Kanttekeningen bij de wietpas, de afstandseis en de beeldvorming rond cannabis

webmaster — Sun, 22 Jan 2012 20:55:36 +0000

In de brochure ‘Van gedogen naar handhaven: model voor een transparant en rationeel cannabisbeleid‘, plaatst de Taskforce Handhaving Cannabis een aantal kritische kanttekeningen bij het coffeeshopbeleid van het kabinet Rutte.

Omslag van het THC-model (juli 2011)

De Taskforce Handhaving Cannabis is een werkgroep met vertegenwoordigers van de Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod en de coffeeshopbranche. In 2011 publiceerde de werkgroep de brochure ‘Van gedogen naar handhaven: model voor een transparant en rationeel cannabisbeleid‘. De noten, inclusief links, staan onderaan de tekst. Klik hier om het hele THC-model te lezen of de PDF te downloaden.

Kanttekeningen bij het afstandscriterium

Het afstandscriterium is een schoolvoorbeeld van contraproductieve symboolpolitiek. Ten eerste omdat minderjarigen nu al niet in coffeeshops mogen komen. In 2009 bedroeg het aantal geregistreerde overtredingen van het zogenaamde J-criterium (toegangsverbod jeugdigen) in alle Nederlandse coffeeshops samen zes [10]. Ten tweede is het zeer de vraag of cannabisgebruik onder jongeren samenhangt met de nabijheid van een coffeeshop. Uit onderzoek in Rotterdam blijkt dat sinds invoering van het 250 meter afstandscriterium in 2009 het cannabisgebruik noch het normbesef onder minderjarigen is veranderd [11].

Logo Taskforce Handhaving Cannabis

Het cannabisgebruik onder Nederlandse jongeren ligt al jaren lager dan in andere EU-landen, waar geen coffeeshops bestaan. Van alle Nederlanders tussen 15 en 24 jaar heeft 11,4 procent in het laatste jaar cannabis gebruikt, in Frankrijk is dat 21,7 procent [12]. Daar komt bij dat slechts 23 procent van de Nederlandse gemeenten coffeeshops heeft, de overige 77 procent dus niet. Toch verschilt het cannabisgebruik van jongeren in gemeenten met en zonder coffeeshops nauwelijks. Een afstandscriterium is dus onnodig en zal meer kwaad dan goed doen. Een coffeeshop in de buurt van een school zal eerder voor meer controle (scooterdealers bij scholen worden weggehouden) zorgen.

Harde handhaving van een afstandscriterium van 350 meter betekent sluiting van zeker de helft van het huidige aantal coffeeshops [13]. Daarmee zullen de resterende shops alleen maar vaker worden bezocht en wordt grootschaligheid bevorderd, precies het tegenovergestelde van wat het kabinet beoogt.

Kanttekeningen bij de ‘wietpas’

De langverwachte uitspraak van de Raad van State van 29 juni jl. heeft niet de duidelijkheid gebracht waarop was gehoopt. De Raad van State gedoogt het discrimineren van niet-ingezetenen alleen als er aantoonbare overlast is door drugstoerisme, voor de duur van die overlast en alleen als die overlast met andere, minder zware maatregelen niet te bestrijden is. Duidelijk is in ieder geval dat dit vonnis geen juridische vrijbrief is voor landelijke invoering van een wietpas.

Beeld: VOC

Een verplicht pasjessysteem zal voor de meeste coffeeshopbezoekers een onacceptabele drempel betekenen [14]. Zij vragen zich terecht af waarom zij zich voor de aankoop van cannabis moeten registreren, terwijl alcohol en tabak -middelen die veel hoger scoren op de wetenschappelijke rangschikking naar schadelijkheid [15]- vrijelijk verkrijgbaar zijn. Permanente registratie zal veel consumenten het gevoel geven dat zij geen consumenten zijn, maar patiënten of delinquenten.

Verwacht mag worden dat een aanzienlijk deel van de huidige coffeeshopbezoekers zal kiezen voor het illegale circuit om het pasjessysteem te omzeilen. Dat circuit zal dus groeien, met alle gevolgen van dien: ongecontroleerde productie, overlast van drugsrunners, scooter- en huisdealers, vermenging van de markten voor hard en soft drugs, ruimere beschikbaarheid van drugs voor jongeren etc.

Met de gecombineerde invoering van een ruimer afstandscriterium en een wietpas speelt de overheid criminelen in de kaart. De gewone burger betaalt de prijs: meer overlast in de buurt, meer criminaliteit, grotere risico’s voor de volksgezondheid en honderden miljoenen belastinggeld voor de falende handhaving van het onnodige en onhoudbare cannabisverbod.

Kanttekeningen bij de beeldvorming rond cannabis en coffeeshops

De vermeende risico’s van een hoog THC-gehalte in Nederlandse wiet hebben de laatste jaren ruime aandacht gekregen. De beeldvorming als zou dit THC-gehalte leiden tot schooluitval, onhandelbaar gedrag van jongeren en psychische problemen bij gebruikers, heeft geleid tot een ronduit vijandig klimaat jegens coffeeshops en cannabis. Sommige politici pleiten inmiddels voor afschaffing van het wettelijk onderscheid tussen soft en hard drugs en daarmee liquidatie van het coffeeshopbeleid. De uitdrukking ‘het kind met het badwater weggooien’ is hier van toepassing.

Het is ronduit voorbarig om cannabis of THC aan te duiden als oorzaak van psychische problemen bij jongeren, bijvoorbeeld gezien de recente wetenschappelijke inzichten over de rol van cannabidiol (CBD) bij het effect van cannabis. CBD, een van de ruim zestig verschillende cannabinoïden die de plant naast THC bevat, blijkt de ontwikkeling van psychoses juist af te remmen [16]. Helaas lijkt elke nuance te zijn verdwenen uit de discussie over de gezondheidsrisico’s van cannabis en het maatschappelijke nut van coffeeshops. Feiten spelen een ondergeschikte rol in het cannabisdebat dat -zowel in de media als in de politiek- wordt beheerst door emotie en niet onderbouwde aannames.

De repressieve zero tolerance koers van het kabinet is des te opmerkelijker nu de internationale steun voor decriminalisering van cannabis en beëindiging van de war on drugs groter is dan ooit tevoren. In een essay in het Nederlands Juristen Blad [17] schreef criminoloog en drugsdeskundige Tim Boekhout van Solinge over deze paradox:

“Welbeschouwd is het gek dat uitgerekend Nederland met zijn coffeeshops de juridische mogelijkheden tot minder illegale wietteelt niet bestudeert. Dit kan worden verklaard door de wet van de remmende voorsprong. Nederland liep voorop met zijn niet-punitieve drugsbeleid maar is daar na buitenlandse kritiek en conservatieve politiek van teruggekrabbeld, met als gevolg dat het nauwelijks nog nadenkt over hoe het beleid verder en beter kan.
(…)
De politieke onwil om pragmatisch -en dus niet ideologisch- na te denken over de wijze waarop de overheid kan interveniëren in deze vooralsnog volledige illegale markt, al dan niet via een regulering van het cannabisaanbod, is de belangrijkste reden dat er nog zo veel cannabiscriminaliteit is. Het standpunt drugs te verbieden ter bescherming van volk en vooral jeugd is in feite criminogeen. Het voedt criminaliteit en houdt georganiseerde misdaad in stand.”

Noten:

10] ‘Coffeeshops in Nederland 2009′, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, oktober 2010.

11] ‘Monitor Coffeeshopbeleid Rotterdam’, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, september 2010.

12] Jaarverslag 2009 Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving, Tabel GPS-8.

13] Ward Wijndelts: ‘Zo verdwijnen de meeste coffeeshops’, NRC/Handelsblad, 4 januari 2011. Uit eigen onderzoek van de krant bleek dat in Amsterdam 187 van de 223 coffeeshops zouden moeten sluiten bij invoering van een afstandscriterium van 350 meter. Landelijk zou 57,9 % van alle coffeeshops dicht moeten.

14] Op 22 juni 2011 verscheen een onderzoek over de wietpas i.o.v. de gemeente Amsterdam, waarvoor 1214 coffeeshopbezoekers en 66 exploitanten werden geïnterviewd. Slechts 30 procent van de geïnterviewden bleek van plan een wietpas aan te schaffen; een kwart gaat zelf kweken of kopen bij een kweker, een kwart kiest voor dealers of thuisbezorging. www.amsterdam.nl/gemeente/college/burgemeester/persberichten/resultaten/

15] Van Amsterdam, Opperhuizen, Koeter, Van Aerts en Van den Brink: ‘Ranking van drugs. Een vergelijking van de schadelijkheid van drugs’, RIVM, 2009. In deze ranking staat alcohol op de derde plaats, tabak op de vierde en cannabis op plaats elf.

16] Zie bijvoorbeeld: Morgan, Gráinne Schafer, Freeman, Curran: ‘Impact of cannabidiol on the acute memory and psychotomimetic effects of smoked cannabis: naturalistic study’, British Journal of Psychiatry (2010) 197: 285-290.

17] Tim Boekhout van Solinge: ‘Het Nederlands drugsbeleid en de wet van de remmende voorsprong’, Nederlands Juristen Blad nummer 40, 22 november 2010.

Zie ook: Cannabis: feit & fictie

Nieuwe Aanwijzing Opiumwet gepubliceerd in Staatscourant

webmaster — Wed, 28 Dec 2011 13:48:17 +0000

Op 27 december is de nieuwe Aanwijzing Opiumwet gepubliceerd in de Staatscourant. Hierin wordt onder meer de toegang tot coffeeshops beperkt tot ingezetenen van Nederland en wordt een lidmaatschap verplicht gesteld.

Beeld: VOC

Met de nieuwe Aanwijzing wordt de coffeeshop zoals we die nu kennen afgeschaft. Minister Opstelten van veiligheid en justitie schoffeert de Tweede Kamer door nog voordat er een debat over het drugsbeleid heeft plaats gevonden dat beleid drastisch om te gooien. Ook de felle en goed onderbouwde kritiek van lokale overheden en gemeenteraden slaat hij in de wind: Zuid-Nederland wordt de proeftuin voor het nieuwe coffeeshopbeleid, dat in de rest van het land pas per 1 januari 2013 gaat gelden.
Klik hier voor de volledige tekst van de Aanwijzing

De meest omstreden maatregelen, de verplichte omvorming van coffeeshops tot besloten clubs en het uitsluiten van niet-ingezetenen worden als volgt geformuleerd, op pagina 6 van de Aanwijzing:

Voor coffeeshops in de provincies Limburg, Noord-Brabant en Zeeland gelden per 1 januari 2012 tevens de volgende criteria:

B: een besloten club: dit houdt in dat uitsluitend toegang kan worden verleend en verkocht mag worden aan leden van de coffeeshop, waarbij bepaald is dat de coffeeshop in één kalenderjaar maximaal tweeduizend lidmaatschappen mag uitgeven en dit documenteert in de vorm van een controleerbare ledenlijst. Een coffeeshop heeft maximaal 2000 leden. Het lidmaatschap is beperkt tot één coffeeshop;

I: geen lidmaatschap voor de coffeeshop voor anderen dan ingezetenen van Nederland van achttien jaar of ouder.

Deze criteria gelden per 1 januari 2013 in heel Nederland.

Gemeenten kunnen aanvullende voorschriften opnemen. Gemeenten in andere delen van Nederland dan de drie zuidelijke provincies kunnen in afstemming met de driehoek tussentijds de nieuwe criteria voorschrijven.

Een opmerkelijke nieuwe aanscherping vinden we op pagina 7. De gedoogde hoeveelheid cannabis voor eigen gebruik wordt verlaagd van 30 naar 5 gram:

4. Een hoeveelheid minder dan 30 gram van de middelen op lijst II, zijnde hennepproducten

De grens van wat gedoogd wordt bij de verkoop van hennepproducten door de coffeeshops is gesteld op maximaal 5 gram. Het ligt in de rede eenzelfde grens te hanteren voor het aanwezig hebben van hennepproducten. In beginsel wordt niet strafrechtelijk opgetreden tegen het aanwezig hebben van hoeveelheden tot en met 5 gram, de geringe hoeveelheid voor eigen gebruik. Bij hoeveelheden tussen de 5 en de 30 gram volgt bij ontdekking een strafrechtelijke reactie.

De politie zal het druk krijgen vanaf 1 januari: iedereen met meer dan vijf gram cannabis in huis of op zak moet immers een strafrechtelijke reactie krijgen. Ook aan de kleinschalige teler zal de politie nog meer tijd en geld kwijt zijn dan nu al het geval is. Ook met minder dan vijf planten kan je voortaan strafrechtelijk vervolgd worden, als de politie vindt dat er ’sprake is van beroeps- of bedrijfsmatige teelt’. De formulering in de Aanwijzing, op pagina 5:

3.2.1. Teelt van hennep ( of de cannabis plant)

Deze aanwijzing gaat uit van twee situaties: er is sprake van ofwel beroeps- of bedrijfsmatige teelt, ofwel geen beroeps- of bedrijfsmatige teelt.

Niet bedrijfsmatige teelt van een geringe hoeveelheid voor eigen gebruik heeft, indien de verdachte volwassen is, geen prioriteit. Teelt door minderjarigen behoort steeds te leiden tot een strafrechtelijke reactie.

Prioriteit ligt bij de beroeps- of bedrijfsmatige teelt. Bij de vaststelling van hetgeen beroeps- of bedrijfsmatige teelt is, spelen de volgende factoren een rol:

– De schaalgrootte van de teelt: de hoeveelheid planten;

Bij een hoeveelheid van 5 planten of minder wordt in beginsel aangenomen dat er geen sprake is van beroeps- of bedrijfsmatig handelen. Deze situatie wordt gelijk behandeld als de situatie waarin wordt geconstateerd dat sprake is van een geringe hoeveelheid, bestemd voor eigen gebruik. Er volgt dan bij ontdekking politiesepot met afstand.

– De mate van professionaliteit, afgemeten aan het soort perceel waarop geteeld wordt, belichting, verwarming, bevloeiing, etc. (opgenomen in bijlage 1);

Indien, ongeacht de hoeveelheid planten, wordt voldaan aan twee of meer punten, genoemd in de lijst indicatoren met betrekking tot de mate van professionaliteit, zoals opgenomen in bijlage 1, wordt aangenomen dat er sprake is van beroeps- of bedrijfsmatig handelen.

– Het doel van de teelt.

Indien er sprake is van het telen van hennep om geldelijk gewin te verkrijgen, wordt, ongeacht de hoeveelheid planten, aangenomen dat er sprake is van beroeps- of bedrijfsmatig handelen.

De lijst met indicatoren voor “professionaliteit” staat hieronder. Eén lamp en gebruik van verrijkte aarde, potgrond of steenwol is dus voortaan voldoende om als professionele, bedrijfsmatige kweker vervolgd te worden.

De Hollandse Hennepoorlog gaat een nieuwe fase in: er zal nog meer belastinggeld worden verspild, criminelen zullen nog hogere winsten maken en nog meer prima functionerende en belasting betalende burgers zullen vervolgd worden wegens hun voorkeur voor de plant cannabis. Nu al doen straat- en huisdealers en “wiet-taxi’s” goede zaken, maar hun toekomst is dankzij dit kabinet rooskleuriger dan ooit tevoren.

Klik hier om de petitie STOP DE WIETPAS digitaal te ondertekenen

Cannabis: feit & fictie

webmaster — Fri, 23 Dec 2011 13:22:46 +0000

Over cannabis, coffeeshops en cannabisconsumenten bestaan veel vooroordelen en misverstanden. De VOC zet tien populaire misvattingen recht in de flyer ‘Cannabis: feit & fictie’. Nu met links…

Klik hier voor een printbare PDF van de flyer Cannabis: feit & fictie

Fictie: ‘Het THC-gehalte van Nederwiet stijgt al jaren’

Feit: De jaarlijkse metingen van het Trimbos instituut geven een duidelijk beeld van de ontwikkeling van het gemiddelde THC-percentage van in ons land verkochte wiet. Tot 2004 steeg dit percentage, daarna is het vrijwel elk jaar gedaald. Citaat uit het meest recente Trimbos-rapport (juli 2011): ‘Het gemiddelde THC-gehalte in nederwiet (de meest populaire variant) is het afgelopen jaar gedaald van 17,8% in 2010 naar 16,5% in 2011.’ Ter vergelijking: in 2004 bedroeg dat gehalte 20,4%.

Fictie: ‘Invoering van een wietpas leidt tot minder overlast en minder cannabisgebruik’

Feit: De wietpas kent eigenlijk alleen tegenstanders. Gemeenteraden, burgemeesters, instellingen voor verslavingszorg, consumenten, de cannabisbranche en zelfs de Landelijke Taskforce Aanpak Georganiseerde Hennepteelt hebben zich uitgesproken tegen zo’n pas. Bij een debat in de Amsterdamse Rode Hoed verklaarde Bart Nieuwenhuizen van de Taskforce op 25 april 2011:
‘Ik snap echt niet wat een wietpas zou helpen in de bestrijding van de georganiseerde misdaad … Ik sluit me aan bij de vorige spreekster: ik weet ook niet wat de oplossing is van welk probleem. En ik mag hopen dat als hij er komt, wij niet onze capaciteit voor het controleren van die pasjes moeten gaan inzetten. Want we hebben echt wel wat beters te doen.’
Alom wordt verwacht dat een wietpas niet zal leiden tot minder gebruik, maar wel tot meer overlast door verkoop in het illegale circuit. Dus zonder scheiding der markten, leeftijdscontrole, afdracht van belastingen etc.

Fictie: ‘De cannabisteelt is volledig in handen van de georganiseerde misdaad’

Feit: Zolang de teelt van cannabis verboden is, is het onmogelijk om harde en sluitende gegevens over die teelt te verzamelen. Dat geldt dus ook voor betrokkenheid van de georganiseerde criminaliteit bij de teelt van cannabis. Onderzoekers geven wel aan dat de jacht op kleine thuistelers en het opvoeren van repressie heeft geleid tot verschuiving naar grotere telers, verharding en een toename van geweld.

Fictie: ‘Thuisteelt levert altijd brandgevaar en andere ernstige risico’s op’

Feit: Het is heel goed mogelijk om zonder enig veiligheidsrisico thuis cannabisplanten te telen, op het balkon, in de tuin of binnen onder kunstlicht. In de woorden van kantonrechter mr. P.M. Knaapen: ‘Een hennepkwekerij die volgens de regels van de kunst is ingericht is niet gevaarlijk, bezorgt geen overlast en veroorzaakt geen relevante schade, evenmin als een bloemenkas dat bijvoorbeeld doet.’
(AQ9850,Sector kanton Rechtbank ’s-Hertogenbosch, 307591)

Fictie: ‘Coffeeshop zijn een bron van veel overlast’

Feit: In geen enkel onderzoek is ooit aangetoond dat coffeeshops meer overlast veroorzaken dan cafés en andere natte horeca. Het tegendeel is waar: coffeeshops moeten zich aan zulke strenge regels houden, dat zij alles doen om elke vorm van overlast te voorkomen. Beveiligingspersoneel aan de deur of ‘buurtgastheren’ bij coffeeshops zijn al lang geen uitzondering meer. In de grensstreken kan eventuele parkeeroverlast makkelijk worden opgelost door spreiding van coffeeshops en het bieden van voldoende parkeerruimte, zoals het succesvolle coffeeshopbeleid van Venlo bewijst. Dit beleid wordt binnenkort ook in Maastricht ingevoerd.

Fictie: ‘80 tot 90% van de Nederlandse wiet is bestemd voor export’

Feit: Ook voor deze veelgehoorde stelling geldt: zolang cannabisteelt verboden is, is het onmogelijk om harde en sluitende gegevens over die teelt te verzamelen. De cijfers die politiemensen noemen zijn per definitie gebaseerd op schattingen en extrapolaties. Niemand beschikt over een overzicht van alle kwekerijen in Nederland, laat staan over de verhouding tussen cannabis voor export en cannabis voor de binnenlandse markt.

Vast staat dat in heel Europa cannabis wordt geteeld. De Britse politie claimt al enige tijd dat het koninkrijk volledig in haar eigen behoefte voorziet. In alle EU-landen kunnen thuistelers bij growshops terecht. Het is dan ook onwaarschijnlijk dat het grootste deel van de Nederlandse cannabis wordt geëxporteerd. Gerd Leers, ex-burgemeester van Maastricht en minister in het kabinet Rutte, tijdens het Cannabis Tribunaal 2010:
‘Dacht u nou werkelijk dat in Spanje, Frankrijk, Italië, Duitsland geen grote en grootschalige productie van cannabis plaatsvindt? Hou toch op! Dat kan daar nog veel goedkoper en onder veel betere omstandigheden dan bij ons.’

Fictie: ‘Coffeeshops nabij scholen leiden tot hoger gebruik onder jongeren’

Feit: Het cannabisgebruik onder Nederlandse jongeren ligt al jaren lager dan in andere EU-landen, waar geen coffeeshops bestaan. Van alle Nederlanders tussen 15 en 24 jaar heeft 11,4% in het laatste jaar cannabis gebruikt, in Frankrijk is dat 21,7% (Jaarverslag 2009 Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving, Tabel GPS-8). Daar komt bij dat slechts 23% van de Nederlandse gemeenten coffeeshops heeft, de overige 77% dus niet. Toch verschilt het cannabisgebruik van jongeren in gemeenten met en zonder coffeeshops nauwelijks.

Fictie: ‘Cannabis is niet meer zo onschuldig als vroeger, door het hoge THC-gehalte is het een harddrug’

Feit: In de jaren zestig en zeventig werd in ons land vrijwel uitsluitend hasj gerookt, een concentraat met een hoog THC-gehalte, dat weinig verschilt van het THC-gehalte in moderne nederwiet. Bovendien is THC zeker niet de enige psychoactieve stof in cannabis. In totaal zijn ruim 60 verschillende cannabinoïden aangetoond; hun onderlinge samenhang bepaalt het effect. Recent onderzoek wijst uit dat de rol van cannabidiol (CBD) tot nu toe sterk is onderschat; CBD vermindert de werking van THC en heeft een dempend effect op angsten en andere negatieve gevoelens. Het THC-gehalte alleen is dus ontoereikend om effect of ’sterkte’ van cannabis te bepalen. In de praktijk stemmen consumenten hun keuze voor een soort en de dosering af op het effect.

Fictie: ‘Gebruik van cannabis leidt tot gebruik van hard drugs (Stepping stone theorie)’

Feit: Hoewel de ‘Stepping stone‘ theorie, die zegt dat cannabisgebruik leidt tot gebruik van hard drugs, door de wetenschap al decennia geleden is weerlegd, duikt zij toch regelmatig op in het debat. De oorzakelijke relatie bestaat niet; dat elke alcoholist is begonnen met melk drinken, betekent niet dat melkgebruik leidt tot alcoholisme. In de drugsnota van 2000, Het pad naar de achterdeur, concludeerde het ministerie van justitie: ‘Veruit het grootste deel van de cannabisgebruikers [stopt] voor hun dertigste met het gebruik zonder ooit harddrugs te hebben gebruikt.’

Fictie: ‘Cannabis is troep’

Feit: Cannabis wordt in de hele wereld al duizenden jaren toegepast als medicijn, inspiratiebron en roesmiddel. Nog nooit is er door cannabisgebruik één dode gevallen. Sinds 2003 is cannabis in de Nederlandse apotheken verkrijgbaar. De lijst ziektes en aandoeningen waarbij cannabis een verzachtende of helende werking heeft blijft groeien. Een greep: reuma, migraine, epilepsie, glaucoom, multiple sclerose, colitis ulcerosa, ziekte van Parkinson, chemotherapie, Alzheimer, anorexia, ziekte van Crohn, astma, menstruatiekrampen, ADHD, angststoornissen, ME/chronische vermoeidheid, slaapstoornissen, eczeem/jeuk en fibromyalgie.

Beeld: VOC

Woordvoerder justitie: fysieke wietpas van de baan

webmaster — Thu, 22 Dec 2011 13:03:47 +0000

De omstreden wietpas komt er niet in fysieke vorm, meldt BN/De Stem vandaag. De krant citeert Charlotte Menten, woordvoerster van het ministerie van Veiligheid & Justitie.

Beeld: VOC

In plaats van met een pas moeten coffeeshopbezoekers zich in de toekomst legitimeren met een paspoort of rijbewijs. De coffeeshopondernemer moet zelf een ledenlijst opstellen. Citaat uit het artikel in BN/De Stem: “Binnen eigen land kunnen Nederlanders in principe lid worden van elke coffeeshop. Het ministerie verwacht in de praktijk niet dat iemand uit Den Haag een Bredase coffeeshop uitkiest en andersom. De meeste Nederlanders blijven binnen de lokale markt.”

Gisteren citeerde het Eindhovens Dagblad een niet met name genoemde woordvoerder van minister Opstelten in een kort voorpagina-bericht onder de kop ‘Opstelten laat wietpas stille dood sterven’. Citaat: “Het maakt handhaving eenvoudiger. Lidmaatschap van een club blijft verplicht, maar identificatie kan met een paspoort of ID-kaart.”
Op de regiopagina’s verscheen een uitgebreide reportage over de wietpas, waarin burgemeester Rob van Gijzel een aantal opmerkelijke uitspraken doet. Van het artikel, geschreven door Max Steenberghe, verscheen slechts een korte samenvatting op internet. Hieronder staan een aantal lange fragmenten.

Van Gijzel vreest tekort coffeeshops

De Maastrichtse burgemeester is in alle staten over het coffeeshopplan van minister Ivo Opstelten. Breda en Venlo volgen hem. Eindhoven bleef stil. Tot nu.

Vooral de laatste weken is er veel gekrakeel over de wietpas. Dat pasje zelf is al van de baan, de regelgeving blijft. Maar of het helpt is voor burgemeester Rob van Gijzel nog steeds een vraag.

Rob van Gijzel, burgemeester van Eindhoven (foto © Gonzo media)

Regelgeving kan mooi zijn, beaamt de burgemeester. Maar soms hebben regels ongewenste effecten. “Ik ben bang dat deze regels illegale wiethandel de straat opjaagt, terwijl we onze straten redelijk schoon hadden. Vraag is wat we er mee opschieten.” Het is niet de enige vraag die de Eindhovense burgemeester Rob van Gijzel heeft bij de haast wekelijks veranderende plannen rondom de coffeeshops. Sinds minister Opstelten het zuiden aanwees als proeftuin, wordt diens deur platgelopen door burgemeesters. Van Gijzel, één van de aanjagers van de discussie rondom de coffeeshops, bleef opvallend stil. “Het gaat Maastricht en Venlo vooral om overlast door buitenlanders, en in de wijken. Maar dat speelt hier niet zo, eerlijk is eerlijk: onze shops hebben wat dat betreft hun zaken redelijk goed voor elkaar.”

Van Gijzel maakt zich wel ernstig zorgen om wat in Den Haag het beslotenheidscriterium heet: de shops moeten clubs worden met, over enige tijd, maximaal tweeduizend leden. “Dat gaat dus niet lukken”, zegt hij eenvoudig. “We hebben nu vijftien shops. Een paar zullen nog verdwijnen omdat ze te dicht bij scholen staan. Maar ze bedienen zo’n veertigduizend gebruikers. Straks, als ze met die tweeduizend leden zitten, vist dus bijna de helft van die gebruikers achter het net. Het ware me liever als ze zouden stoppen, maar dat zal het niet worden.”

Coffeeshop Eurogarden, Eindhoven (© Gonzo media)

Meer shops is voor Eindhoven echter geen optie. Hij loopt naar een kaart van de stad. “Vanaf 2014 moeten ze minimaal 350 meter van middelbare scholen afliggen. Trek hier cirkels om al die scholen en er is geen enkel plekje over. Ja: Landgoed De Wielewaal.”

De enige mogelijkheid ligt buiten zijn macht: shops in de regio. Daar wordt inmiddels over gesproken. Van Gijzel: “Dat zou ook vanuit gezondheidskundig oogpunt mooi zijn. Bijna alle Eindhovense gebruikers, 95 procent, kopen hun spul in de shops. In de regio is dat maar de helft. De rest koopt het dus op straat, in de illegaliteit. Er is aangetoond dat daar ook pillen en cocaïne worden aangeboden. Zorgwekkend.”

Waar hij zich vooral zorgen over blijft maken, is de achterkant van de shops. (…) Zelf heeft hij voorzetten gedaan om de teelt te reguleren, shops toe te staan vijf plantjes per klant te telen. Dat is afgeschoten door Den Haag. “Maar daarmee kreeg ik de achterdeur wel goeddeels dicht. Die blijft nu open staan.” (…)

Van Gijzel heeft meer zorgen. Straks moet er gecontroleerd worden of bezoekers van een shop op de ledenlijst staan. “De minister heeft met zijn hand op zijn hart beloofd dat op te lossen en daar vertrouw ik dan maar op.” Dan zijn er nog vele privacyvragen, bijvoorbeeld: als een gemeente een shop moet sluiten omdat hij te dicht bij een school ligt, moet ze dat bedrijf een alternatief bieden. Anders kan de shophouder schade claimen. Maar als een gemeente meewerkt aan verplaatsing faciliteert ze als overheid mogelijke criminaliteit en dat mag niet. Ook ernstig: gemeenten hebben nu een belangrijk wapen in handen met de wet Bibob, maar die is niet van toepassing op besloten clubs. “De minister heeft nog werk genoeg”, concludeert de burgemeester.

Zie ook: Wietpas ‘niet nodig’ voor nieuw beleid shops, BN/De Stem, 22 december 2011

Zie ook: Van Gijzel ziet tekort coffeeshops, Eindhovens Dagblad, 21 december 2011

Klik hier om de petitie STOP DE WIETPAS te tekenen

Ex-politievoorman Hans van Duijn in NRC: drugsbeleid kabinet helpt slechts criminelen aan nieuwe klanten

webmaster — Sat, 26 Nov 2011 15:22:14 +0000

Het drugsbeleid van dit kabinet helpt slechts criminelen aan nieuwe klanten, schrijft ex-politievoorman en VOC-er Hans van Duijn vandaag in NRC/Handelsblad. Van Duijn: “Criminelen zullen feest vieren omdat zij in de illegale handel een sterkere economische positie gaan krijgen.”

Hans van Duijn, Cannabis Tribunaal 2010, Den Haag (© Gonzo media)

Hans van Duijn nam in mei 2008 afscheid als voorzitter van de Nederlandse Politiebond. Sindsdien ijvert hij voor een wettelijke regulering van de markt voor cannabis en andere drugs in Nederland, o.a. met de website Lesscrime.nl en als vertegenwoordiger van de Amerikaanse organisatie Law Enforcement Against Prohibition (LEAP). Hans is actief binnen de VOC en trad als getuige-deskundige op tijdens de Cannabis Tribunalen 2008 en 2010.

NRC/Handelsblad 26 november 2011 (Opinie & Debat):

Politieman: laat die drugs toch zitten

Het drugsbeleid van dit kabinet helpt slechts criminelen aan nieuwe klanten. Richt liever méér coffeeshops op en verspreid deze beter over het land, schrijft ex-politievoorman Hans van Duijn.

Wie wordt er beter van als het voorgenomen kabinetsbeleid inzake aanscherping van het drugsbeleid wordt uitgevoerd? De ouders en de kinderen? Kinderen die 100 meter verder moeten fietsen om een coffeeshop te kunnen zien en er dan niet in mogen? We weten uit Rotterdams onderzoek dat het zien van een coffeeshop geen effect heeft op de drugsmoraal. Buitenlandse consumenten die geen wietpas kunnen krijgen omdat ze niet in Nederland wonen en aangewezen zijn op de criminele illegale handel? De buurtbewoners rondom een coffeeshop? Zij zullen weliswaar geen buitenlanders meer de coffeeshop in zien gaan, maar krijgen te maken met meer criminele handelaren die de buurt onveilig maken om hun klandizie te behouden of te vergroten.

Hans van Duijn in gesprek met Henk Poncin (Cannabis College, VOC), Rotterdam, 11 november 2011 (© Gonzo media)

De in Nederland wonende wietgebruikers dan? Zij kunnen geen wietpas krijgen, omdat ze niet in een verzorgingsgebied wonen. Ze hebben straks geen andere keus dan stoppen met wiet of het illegale circuit in.

Misschien dan de volksgezondheid, omdat een THC-gehalte lager dan 15 procent beter zou zijn dan 15 procent of hoger? Welk onafhankelijk instituut controleert dat voor de coffeeshophouder? Welk instituut is daartoe gerechtigd of begeeft zich daarmee op een pad dat ook voor dat instituut problemen zal geven? Of laten we de coffeeshophouder als een slager zijn eigen vlees keuren? En wie zal hem dan geloven?

Waarom is minder dan 15 procent THC echt veiliger dan meer dan 15 procent THC? Als je nu verhoudingsgewijs meer THC gebruikt in de categorie ‘lager dan 15 procent’ of minder verhoudingsgewijs minder gebruikt van de ‘hoger dan 15 procent’, wat is dan beter of verstandiger? Kortom gaat het niet veel meer om de vraag hoe je met die stoffen omgaat, in plaats van de vraag of het in lijst 1 of 2 staat?

Als deze maatregelen elk afzonderlijk en in relatie met elkaar Nederland in alle opzichten minder veilig maken, waarom doet dit kabinet dit dan? Het gaat toch niet om de vraag of je voor of tegen het gebruik van drugs bent omdat zoiets schadelijk is of kan zijn voor je gezondheid? Het gaat toch om de vraag of beleid helpt het drugsgebruik te verminderen en bijdraagt aan een veiliger samenleving?

En helaas, we weten dat deze maatregelen dit doel niet dichterbij brengen: criminelen zullen feest vieren omdat zij in de illegale handel een sterkere economische positie gaan krijgen. Heeft het kabinet het rapport van de Global Commission niet gelezen, samengesteld door Kofi Annan, voormalig secretaris-generaal van de VN? Heeft dit kabinet geen kennis genomen van het rapport Reuter-Trautmann? Heeft dit kabinet geen kennisgenomen van de uitspraken van Carel Edwards, voormalig hoofd van de Drugscoördinatie Unit van de Europese Commissie, die stelt dat een repressief drugsbeleid niet werkt?

Hoe zou het toch komen dat men in andere landen de richting op gaat van liberalisering en in Nederland precies andersom? Heeft dat te maken met de ‘mislukking van het gedoogbeleid’? En zo ja, wat is er dan mislukt? Wietgebruikers stappen sinds het gedoogbeleid niet of nauwelijks over naar heroïne of cocaïne. Ze geven ook weinig overlast. Ze vallen niet in de categorie maatschappelijk disfunctionerende verslaafden. Overlast rond coffeeshops heeft vaak niets te maken met het gebruik van wiet, maar met de infrastructuur. Dat los je niet op door een coffeeshop te sluiten, maar door deze te verplaatsen.

Met dit kabinetsbeleid worden criminelen aan nieuwe klanten geholpen, terwijl het veel verstandiger zou zijn om meer coffeeshops te genereren, beter verdeeld over het land en beter rekening houdend met omwonenden. Waarom laat Nederland zich keer op keer door politici angst aanjagen over illegale drugs, terwijl de problemen met legale drugs als alcohol en tabak, zeker zo groot zijn?

Achtereenvolgende kabinetten doen net of internationale verdragen verhinderen dat het gedoogbeleid wordt gecontinueerd. We weten toch dat je een verdrag kunt aangaan, maar ook kunt stoppen? Dat doet Bolivia toch per 1 januari 2012? Om gelijk daarna dat verdrag opnieuw te willen ondertekenen met bijbehorende uitzonderingsbepalingen om zodoende de veiligheid van de bevolking beter te kunnen dienen.

Er zijn veel vragen te stellen bij het drugsbeleid van dit kabinet. Voor degenen die zich met een open mind in het onderwerp verdiepen, zijn de antwoorden makkelijk te vinden.

Hans van Duijn is expert op het gebied van drugsbeleid en oud-voorzitter van de Nederlandse Politiebond.

Britse Beckley Foundation lanceert Global Initiative for Drug Policy Reform

webmaster — Fri, 18 Nov 2011 17:21:27 +0000

In het Britse House of Lords is op 17 november een nieuw wereldwijd initiatief gelanceerd om de war on drugs te stoppen en het internationale drugsbeleid fundamenteel te hervormen: The Global Initiative for Drug Policy Reform. Morgen, zaterdag 19 november, verschijnt een open brief waarin een waslijst gerenommeerde (ex)politici, wetenschappers, ondernemers, schrijvers en kunstenaars oproepen het taboe te doorbreken op rationele discussie over het drugsbeleid.

Logo van de Beckley Foundation

De Beckley Foundation, in 1998 opgericht door Amanda Feilding, is de drijvende kracht achter de campagne die gisteren werd gelanceerd in het Britse Hogerhuis. Samen met de parlementaire werkgroep drugsbeleid (All-Party Parliamentary Group for Drug Policy Reform) organiseerde de Beckley Foundation een bijeenkomst over drugsbeleid dat uitgaat van volksgezondheid, kosteneffectief is en gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en mensenrechten.

Tijdens de bijeenkomst in het House of Lords zijn de resultaten gepresenteerd van twee grote onderzoeken waartoe de Beckley Foundation opdracht heeft gegeven: ‘A cost-benefit analysis of a regulated and taxed cannabis market in the UK’ en ‘Rewriting the UN drug conventions’. Dit laatste onderzoek is ook voor Nederland buitengewoon interessant; het brengt systematisch de mogelijkheden in kaart om de VN drugsverdragen zo aan te passen dat lidstaten de vrijheid hebben om te experimenteren met nationaal drugsbeleid.

De lijst ondertekenaars van de open brief die morgen wordt gepubliceerd en verstuurd naar alle Britse politici is indrukwekkend: meerdere ex-presidenten onder wie Jimmy Carter (VS), Fernando Cardoso (Brazilië) en César Gaviria (Colombia), negen Nobelprijswinnaars en grootheden als Noam Chomsky, Richard Branson, Yoko Ono, Sting en Bernardo Bertolucci. De enige Nederlandse ondertekenaar is Jan Wiarda, voormalig hoofdcommissaris van politie in Utrecht en ex-voorzitter European Police Chiefs. De volledige tekst van de historische open brief staat hieronder. In een persbericht legt Amanda Feilding van de Beckley Foundation uit:

“It is extremely important for the public and politicians to understand that the devastating failure of the War on Drugs is one of the most significant and pressing issues in the world today, and that the calls for reform are heralded by some of the world’s most distinguished, respected and intelligent people. This is not an issue that can continue to be ignored. We need to change our approach, and change it now.”

Professor Noam Chomsky, een van de meest vooraanstaande intellectuelen ter wereld: “It has long been obvious that the “war on drugs” is not meeting its stated objectives, and that it has had harsh and destructive consequences at home and abroad. The time is long past for a serious reconsideration of its basic premises, and fundamental revision of policy with an emphasis on prevention and treatment, not punitive actions.”

Klik hier voor meer informatie over The Global Initiative for Drug Policy Reform

THE GLOBAL WAR ON DRUGS HAS FAILED

IT IS TIME FOR A NEW APPROACH

WE THE UNDERSIGNED call on members of the public and Parliament to recognise that:-

Fifty years after the 1961 UN Single Convention on Narcotic Drugs was launched, the global war on drugs has failed, and has had many unintended and devastating consequences worldwide.

Use of the major controlled drugs has risen, and supply is cheaper, purer and more available than ever before. The UN conservatively estimates that there are now 250 million drug users worldwide.

Illicit drugs are now the third most valuable industry in the world, after food and oil, estimated to be worth $450 billion a year, all in the control of criminals.

Fighting the war on drugs costs the world’s taxpayers incalculable billions each year. An estimated 10 million people are in prison worldwide for drug-related offences, mostly “little fish” – personal users and small-time dealers.

Corruption amonst law-enforcers and politicians, especially in producer and transit countries, has spread as never before, endangering democracy and civil society.

Stability, security and development are threatened by the fallout from the war in drugs, as are human rights. Tens of thousands of people die in the drug war each year.

The drug-free world so confidently predicted by supporters of the war on drugs is further than ever from attainment. The policies of prohibition create more harms than they prevent. We must seriously consider shifting resources away from criminalising tens of millions of otherwise law abiding citizens, and move towards an approach based on health, harm-reduction, cost-effectiveness and respect for human rights. Evidence consistently shows that these health-based approaches deliver better results than criminalisation.

Improving our drug policies is one of the key policy challenges of our time.

It is time for world leaders to fundamentally review their strategies in repsonse to the drug phenomenon. That is what the Global Commission on Drug Policy, led by four former Presidents, by Kofi Annan and by other world leaders, has bravely done with its ground-breaking Report, first presented in New York in June, and now at the House of Lords on 17 November.

At the root of current policies lies the 1961 UN Single Convention on Narcotic Drugs. It is time to re-examine this treaty. A document entitled ‘Rewriting the UN Drug Conventions’ has recently been commissioned in order to show how amendments to the conventions could be made which would allow individual countries the freedom to explore drug policies that best suit their domestic needs, rather than impose the current “one-size-fits-all” solution. As we cannot eradicate the production, demand or use of drugs, we must find new ways to minimise harm. We should give support to our Governments to explore new policies based on scientific evidence.

Let us break the taboo on debate and reform. The time for action is now.

Yours faithfully,

President Jimmy Carter
Former President of the United States, Nobel Prize winner
President Fernando H. Cardoso
Former President of Brazil
President César Gaviria
Former President of Colombia
President Vicente Fox
Former President of Mexico
President Ruth Dreifuss
Former President of Switzerland
President Lech Wałęsa
Former President of Poland, Nobel Prize winner
President Aleksander Kwaśniewski
Former President of Poland
George P. Schultz
Former US Secretary of State
Jaswant Singh
Former Minister of Defence, of Finance, and for External Affairs, India
Professor Lord Piot
Former UN Under Secretary-General
Louise Arbour, CC, GOQ
Former UN High-Commissioner for Human Rights
Carel Edwards
Former Head of the EU Commission’s Drug Policy Unit
Javier Solana, KOGF, KCMG
Former EU High Representative for the Common Foreign and Security Policy
Thorvald Stoltenberg
Former Minister of Foreign Affairs (Norway) and UN High Commissioner for Refugees
Professor Sir Harold Kroto
Chemist, Nobel Prize winner
Dr. Kary Mullis
Chemist, Nobel Prize winner
Professor John Polanyi
Chemist, Nobel Prize winner
Professor Kenneth Arrow
Economist, Nobel Prize winner
Professor Thomas C. Schelling
Economist, Nobel Prize winner
Professor Sir Peter Mansfield
Economist, Nobel Prize winner
Professor Sir Anthony Leggett
Physicist, Nobel Prize winner
Professor Martin L. Perl
Physicist, Nobel Prize winner
Mario Vargas Llosa
Writer, Nobel Prize winner
Wisława Szymborska
Poet, Nobel Prize winner
Professor Sir Ian Gilmore
Former President of the Royal College of Physicians
Professor Robert Lechler
Dean of School of Medicine, KCL
Professor A. C. Grayling
Master of the New College of the Humanities
Professor Sir Partha Dasgupta
Professor of Economics at Cambridge
Asma Jahangir
Former UN Special Rapporteur on Arbitrary, Extrajudicial and Summary Execution
Professor Noam Chomsky
Professor of Linguistics and Philosophy at MIT
Carlos Fuentes
Novelist and essayist
Sir Richard Branson
Entrepreneur and Founder of the Virgin Group
John Whitehead
Chair of the WTC Memorial Foundation
Maria Cattaui
Former Secretary-General of the International Chamber of Commerce
Nicholas Green, QC
Former Chairman of the Bar Council
Professor David Nutt
Former Chair of the Advisory Council for the Misuse of Drugs
Professor Trevor Robbins
Professor of Neuroscience at Cambridge
Professor Niall Ferguson
Professor of History at Harvard University
Professor Peter Singer
Professor of Bioethics at Princeton University
Professor Jonathan Wolff
Professor of Philosophy at UCL
Professor Robin Room
School of Population Health, University of Melbourne
Sir Peregrine Worsthorne
Former Editor of The Sunday Telegraph
Dr. Jan Wiarda
Former President of European Police Chiefs
Dr. Muhammed Abdul Bari, MBE
Former Secretary General of the Muslim Council of Britain
Sting
Musician and actor
Yoko Ono
Musician and artist
Bernardo Bertolucci
Film Director
Gilberto Gil
Musician, former Minister of Culture, Brazil
John Perry Barlow
Co-founder of the Electronic Frontier Foundation
Tom Lloyd
Former Chief Constable of Cambridgeshire
Bob Ainsworth, MP
Former UK Secretary of State for Defence
Peter Lilley, MP
Former Secretary of State for Social Security
Tom Brake, MP
Dr. Julian Huppert, MP
Caroline Lucas, MP
Paul Flynn, MP
Dr. Patrick Aeberhard
Former President of Doctors of the World
Gary Johnson
Republican US Presidential Candidate
Lord Mancroft
Chair of the Drug and Alcohol Foundation
General Lord Ramsbotham
Former HM Chief Inspector of Prisons
Lord Rees, OM
Astronomer Royal and former President of the Royal Society
Amanda Feilding, Countess of Wemyss
Director of the Beckley Foundation

Cannabis feit & fictie: 10 misverstanden rechtgezet

webmaster — Mon, 31 Oct 2011 15:37:03 +0000

Over cannabis, coffeeshops en cannabisconsumenten bestaan veel vooroordelen en misverstanden. De VOC zet tien populaire misverstanden recht in de flyer ‘Cannabis: feit & fictie’.

Klik hier voor een PDF-versie van de flyer (dubbelzijdig A4)

Cannabis: feit & fictie

Fictie: ‘Het THC-gehalte van Nederwiet stijgt al jaren’

Homegrown in Holland (© Gonzo media)

Fictie: ‘Invoering van een wietpas leidt tot minder overlast en minder cannabisgebruik’

Feit: De wietpas kent eigenlijk alleen tegenstanders. Gemeenteraden, burgemeesters, instellingen voor verslavingszorg, consumenten, de cannabisbranche en zelfs de Landelijke Taskforce Aanpak Georganiseerde Hennepteelt hebben zich uitgesproken tegen zo’n pas. Bij een debat in de Amsterdamse Rode Hoed verklaarde Bart Nieuwenhuizen van de Taskforce op 25 april 2011: ‘Ik snap echt niet wat een wietpas zou helpen in de bestrijding van de georganiseerde misdaad. (…) Ik sluit me aan bij de vorige spreekster: ik weet ook niet wat de oplossing is van welk probleem. En ik mag hopen dat als hij er komt, wij niet onze capaciteit voor het controleren van die pasjes moeten gaan inzetten. Want we hebben echt wel wat beters te doen.’ Alom wordt verwacht dat een wietpas niet zal leiden tot minder gebruik, maar wel tot meer overlast door verkoop in het illegale circuit. Dus zonder scheiding der markten, leeftijdscontrole, afdracht van belastingen etc.

Fictie: ‘De cannabisteelt is volledig in handen van de georganiseerde misdaad’

Fictie: ‘Thuisteelt levert altijd brandgevaar en andere ernstige risico’s op’

Feit: Het is heel goed mogelijk om zonder enig veiligheidsrisico thuis cannabisplanten te telen, op het balkon, in de tuin of binnen onder kunstlicht. In de woorden van kantonrechter mr. P.M. Knaapen: ‘Een hennepkwekerij die volgens de regels van de kunst is ingericht is niet gevaarlijk, bezorgt geen overlast en veroorzaakt geen relevante schade, evenmin als een bloemenkas dat bijvoorbeeld doet.’ (AQ9850,Sector kanton Rechtbank ’s-Hertogenbosch, 307591)

Fictie: ‘Coffeeshop zijn een bron van veel overlast’

Coffeeshop High Times, Eindhoven (© Gonzo media)

Fictie: ‘80 tot 90% van de Nederlandse wiet is bestemd voor export’

Vast staat dat in heel Europa cannabis wordt geteeld. De Britse politie claimt al enige tijd dat het koninkrijk volledig in haar eigen behoefte voorziet. In alle EU-landen kunnen thuistelers bij growshops terecht. Het is dan ook onwaarschijnlijk dat het grootste deel van de Nederlandse cannabis wordt geëxporteerd. Gerd Leers, ex-burgemeester van Maastricht en minister in het kabinet Rutte, tijdens het Cannabis Tribunaal 2010: ‘Dacht u nou werkelijk dat in Spanje, Frankrijk, Italië, Duitsland geen grote en grootschalige productie van cannabis plaatsvindt? Hou toch op! Dat kan daar nog veel goedkoper en onder veel betere omstandigheden dan bij ons.’

Fictie: ‘Coffeeshops nabij scholen leiden tot hoger gebruik onder jongeren’

Feit: Het cannabisgebruik onder Nederlandse jongeren ligt al jaren lager dan in andere EU-landen, waar geen coffeeshops bestaan. Van alle Nederlanders tussen 15 en 24 jaar heeft 11,4% in het laatste jaar cannabis gebruikt, in Frankrijk is dat 21,7% (Jaarverslag 2009 Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving, Tabel GPS-8). Daar komt bij dat slechts 23% van de Nederlandse gemeenten coffeeshops heeft, de overige 77% dus niet. Toch verschilt het cannabisgebruik van jongeren in gemeenten met en zonder coffeeshops nauwelijks.

Fictie: ‘Cannabis is niet meer zo onschuldig als vroeger, door het hoge THC-gehalte is het een harddrug’

Feit: In de jaren zestig en zeventig werd in ons land vrijwel uitsluitend hasj gerookt, een concentraat met een hoog THC-gehalte, dat weinig verschilt van het THC-gehalte in moderne nederwiet. Bovendien is THC zeker niet de enige psychoactieve stof in cannabis. In totaal zijn ruim 60 verschillende cannabinoïden aangetoond; hun onderlinge samenhang bepaalt het effect. Recent onderzoek wijst uit dat de rol van cannabidiol (CBD) tot nu toe sterk is onderschat; CBD vermindert de werking van THC en heeft een dempend effect op angsten en andere negatieve gevoelens. Het THC-gehalte alleen is dus ontoereikend om effect of ’sterkte’ van cannabis te bepalen. In de praktijk stemmen consumenten hun keuze voor een soort en de dosering af op het effect.

Fictie: ‘Gebruik van cannabis leidt tot gebruik van hard drugs (Stepping stone theorie)’

Feit: Hoewel de ‘Stepping stone‘ theorie, die zegt dat cannabisgebruik leidt tot gebruik van hard drugs, door de wetenschap al decennia geleden is weerlegd, duikt zij toch regelmatig op in het debat. De oorzakelijke relatie bestaat niet; dat elke alcoholist is begonnen met melk drinken, betekent niet dat melkgebruik leidt tot alcoholisme. In de drugsnota van 2000, Het pad naar de achterdeur, concludeerde het ministerie van justitie: ‘Veruit het grootste deel van de cannabisgebruikers [stopt] voor hun dertigste met het gebruik zonder ooit harddrugs te hebben gebruikt.’

Medicinale cannabis van Bedrocan

Fictie: ‘Cannabis is troep’

Feit: Cannabis wordt in de hele wereld al duizenden jaren toegepast als medicijn, inspiratiebron en roesmiddel. Nog nooit is er door cannabisgebruik één dode gevallen. Sinds 2003 is cannabis in de Nederlandse apotheken verkrijgbaar. De lijst ziektes en aandoeningen waarbij cannabis een verzachtende of helende werking heeft blijft groeien. Een greep: reuma, migraine, epilepsie, glaucoom, multiple sclerose, colitis ulcerosa, ziekte van Parkinson, chemotherapie, Alzheimer, anorexia, ziekte van Crohn, astma, menstruatiekrampen, ADHD, angststoornissen, ME/chronische vermoeidheid, slaapstoornissen, eczeem/jeuk en fibromyalgie.

Lees hier het THC-model ‘Van gedogen naar handhaven’

webmaster — Mon, 25 Jul 2011 05:00:02 +0000

Vandaag, maandag 25 juli 2011, wordt het reguleringsmodel van de Taskforce Handhaving Cannabis (THC) digitaal gepubliceerd en verspreid onder politici en de media. De Taskforce Handhaving Cannabis is een werkgroep met vertegenwoordigers van de Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod en de coffeeshopbranche.

Als de Tweede Kamer terug is van zomerreces zal een papieren versie van het THC-model worden gepresenteerd. Hieronder volgt de letterlijke tekst van het model, inclusief inleiding en voetnoten.

Klik hier voor PDF-versie

Click here for English version

Taskforce
Handhaving
Cannabis
25 juli 2011

VAN GEDOGEN

NAAR HANDHAVEN

Model voor een transparant
en rationeel cannabisbeleid

‘Er wordt hier een beetje schamper gedaan over de coffeeshop, maar de coffeeshop is een werelddoorbraak. Want het is het sterkste bewijs dat de hele drugsoorlog niet nodig is.’
(Raymond Dufour, voorzitter Stichting Drugsbeleid, TROS Nieuwsshow 3 juni 2011)

‘End the criminalization, marginalization and stigmatization of people who use drugs but who do no harm to others. Challenge rather than reinforce common misconceptions about drug markets, drug use and drug dependence. Encourage experimentation by governments with models of legal regulation of drugs to undermine the power of organized crime and safeguard the health and security of their citizens. This recommendation applies especially to cannabis, but we also encourage other experiments in decriminalization and legal regulation that can accomplish these objectives and provide models for others.
Break the taboo on debate and reform. The time for action is now.’
(Rapport Global Commission on Drug Policy, juni 2011)

Inleiding

De Taskforce Handhaving Cannabis (THC) is in de zomer van 2010 opgericht om een concreet en haalbaar model te ontwikkelen voor regulering van cannabis in Nederland. De taskforce bestaat uit consumenten, coffeeshopexploitanten, activisten en deskundigen. Door expertise en ervaring te bundelen hopen wij een bijdrage te leveren aan het debat over modernisering van het cannabisbeleid.

Het cannabisbeleid is op het gebied van de volksgezondheid onmiskenbaar succesvol. De scheiding van markten is een feit, het gebruik van hard drugs ligt ver onder het Europees gemiddelde, evenals het aantal drugsdoden én het cannabisgebruik [1]. Het afzien van vervolging en de relatief eenvoudige verkrijgbaarheid van kleine hoeveelheden cannabis heeft niet geleid tot meer gebruik, maar wel tot aanzienlijk minder gevangenen en een inzichtelijke verkoop. De coffeeshop is uitgegroeid tot een unieke vorm van droge horeca, met een belangrijke sociale en voorlichtingsfunctie [2].

Het kabinet heeft op 27 mei 2011 een serie voorstellen gelanceerd om coffeeshops om te vormen tot besloten clubs. Deze clubs hebben een maximaal aantal leden die in Nederland moeten wonen, een verplichte clubpas en registratie van consumentengegevens. Bovendien moeten zij op minimaal 350 meter afstand liggen van scholen van voortgezet onderwijs en middelbaar beroepsonderwijs.

De THC karakteriseert deze maatregelen als contraproductieve symboolpolitiek. De échte problemen spelen immers niet aan de voordeur, maar aan de achterdeur: bij de aanlevering van de coffeeshop. Door de criminogene situatie aan de achterdeur te handhaven en tegelijk de drempel voor coffeeshopbezoekers enorm te verhogen creëert dit kabinet wat zij zegt te willen bestrijden: criminaliteit en overlast. Ondertussen blijven honderdduizenden consumenten verstoken van deugdelijke productinformatie over en controle op het roesmiddel van hun keuze.

Wereldwijd klinkt de roep om een andere benadering van het fenomeen drugs steeds luider [3]. Het centrale inzicht achter deze roep: criminalisering van gebruik, productie en handel van roesmiddelen heeft geen effect op de omvang van het gebruik en veroorzaakt veel meer problemen dan deze middelen zelf. De war on drugs is op een hopeloos fiasco uitgedraaid en moet stoppen.

Niettemin kiest onze regering voor een louter repressieve koers, die onvermijdelijk leidt tot verdere criminalisering van de consument en de cannabisbranche en meer winst voor het illegale circuit en criminele organisaties. De enige duurzame oplossing is evident én haalbaar binnen de internationale kaders: transparante en handhaafbare regulering van de cannabisteelt en de aanvoer naar de coffeeshops. De tijd is rijp voor échte oplossingen, zoals Gerd Leers benadrukte bij het tweede Cannabis Tribunaal op 3 mei 2010:

“We kunnen niet langer voortgaan op de huidige weg. Het moét anders. Dat hebben ook landen als Tsjechië, Spanje en Portugal begrepen. (…) Ik denk dat de tijd rijp is voor een Europa Conferentie: een conferentie van vooral een praktische aanpak. Niet van moraliseren en politiseren, maar van reguleren en implementeren. Ik zou u dan ook willen oproepen daar uw denkkracht op in te zetten.”

Wij hebben Leers’ advies ter harte genomen, met dit model als resultaat. Anders dan de kabinetsplannen -waarvan nog maar zeer de vraag is of zij juridisch haalbaar zijn- biedt het THC model een oplossing voor de problemen die nu bestaan rond productie en distributie van cannabis. Eerdere versies zijn uitgebreid bediscussieerd, o.a. tijdens openbare debatten in het land [4] en bij het derde Cannabis Tribunaal. Een grote en diverse groep deskundigen en direct betrokkenen heeft aan de totstandkoming bijgedragen, doch de eindverantwoording ligt uitsluitend bij ondergetekenden.

De Taskforce Handhaving Cannabis,

Derrick Bergman   (Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod)
Myranda Bruin        (Vereniging Rotterdamse Coffeeshopondernemers)
Marc Josemans    (Vereniging Officiële Coffeeshops Maastricht)
Joep Oomen        (European Coalition for Just and Effective Drug Polices)

—————————————————————————————————

Principes van het THC-model

Regulering van bezit en teelt voor persoonlijk gebruik

Bezit van een beperkt aantal vrouwelijke cannabisplanten voor persoonlijk gebruik door meerderjarigen (18+) wordt niet vervolgd en deze planten worden niet langer ontnomen. Het aantal van vijf planten volgens de huidige aanwijzing Opiumwet kan hierbij het uitgangspunt zijn.

Het bezit van een beperkte hoeveelheid cannabis voor persoonlijk gebruik door meerderjarigen (18+) wordt niet langer vervolgd en deze cannabis wordt niet langer ontnomen. In de Opiumwet is bezit tot 30 gram een overtreding; die grens kan ook in dit kader gelden.

Burgers krijgen de mogelijkheid om in clubverband teelt voor persoonlijk gebruik te organiseren. Zij kunnen hun planten in een gemeenschappelijke kweekruimte grootbrengen en de oogst onder de leden van de club verdelen. Voor bijvoorbeeld medicinale gebruikers die vaak een hoger gebruik hebben, voor minima of in dunbevolkte gebieden is zo’n clubverband een adequate oplossing.

Normalisering van de coffeeshop

Verkoop van cannabis is enkel mogelijk in coffeeshops. De hoeveelheid per dag per klant mag de maximale persoonlijke bezitshoeveelheid niet overschrijden.

Coffeeshops mogen een voorraad aanhouden die gerelateerd is aan hun omzet. Dit is eenvoudig aantoonbaar en controleerbaar aan de hand van fiscale omzetgegevens.

De coffeeshop blijft toegankelijk voor iedereen die minimaal 18 jaar is en zich kan legitimeren.

Het afstandscriterium voor coffeeshops nabij scholen vervalt.

Coffeeshops verplichten zich tot optimale toegangscontrole, uitsluitend met geldig identiteitsbewijs.

Coffeeshops blijven zich inspannen om klanten gedegen voorlichting en deskundig personeel te bieden.

Gemeenten krijgen ruimte voor een effectief spreidingsbeleid, afgestemd op lokale omstandigheden. Eventuele overlast kan zo beter worden tegengegaan. Ook landelijk zou spreiding effectief werken: nu heeft slechts 23 procent van de gemeenten coffeeshops [5] en is er dus veel binnenlands coffeeshoptoerisme. Betere spreiding beperkt dit en bevordert kleinschaligheid.

Gedoogontheffingen voor professionele teelt

Voor aanvoer van coffeeshops gaat een systeem van gedoogontheffingen gelden. Een ontheffing is verplicht voor iedereen die meer planten teelt dan het toegestane aantal voor persoonlijk gebruik.

De (lokale) overheid stelt redelijke veiligheid- en kwaliteitseisen aan deze ontheffing, inzake verantwoord gebruik van elektra, pesticiden etc. Doel is een veilige, transparante teelt en een ecologisch verantwoord eindproduct, zodat betrouwbare productinformatie kan worden gegeven. Controle gebeurt door bestaande instanties: brandweer, milieudienst, Voedsel en Waren Autoriteit.

Het is essentieel dat de opgebouwde expertise bij telers behouden blijft; eerder opgelopen cannabis-gerelateerde veroordelingen mogen geen belemmering vormen voor het verkrijgen van een ontheffing. Met name medicinale telers beschikken over een schat aan kennis, die nu nauwelijks wordt benut.

Telers met een gedoogontheffing mogen een voorraad gereed product aanhouden om calamiteiten op te vangen. Deze voorraad is gerelateerd aan hun omzet. Telers staan als regulier bedrijf ingeschreven en worden voor hun producten giraal betaald voor maximale transparantie en veiligheid.

Voordelen van het THC model

Decriminalisering van de consument door duidelijke regels omtrent teelt en bezit van cannabis voor persoonlijk gebruik. Nu neemt de politie stelselmatig gebruikshoeveelheden in beslag en criminaliseert zo nodeloos gewone burgers die geen overlast veroorzaken.

Versterking van het consumentenrecht: consumenten krijgen toegang tot betrouwbare informatie over samenstelling en effecten en een gecontroleerd, verantwoord geteeld product.

De (lokale) overheid kan eisen stellen aan de productie. Dat is enorme winst voor de volksgezondheid. Coffeeshops hebben nu nauwelijks zicht op teeltmethodes, pesticidengebruik etc. Een product dat honderdduizenden Nederlanders gebruiken is aan geen enkele controle onderhevig. Dat is onwenselijk en onverantwoord.

Structurele ontlasting van politie en justitie. Teelt voor export en het illegale circuit blijft in het THC-model strafbaar. Bestrijding hiervan krijgt meer capaciteit en is effectiever als de hele coffeeshopketen transparant gereguleerd is.

Het enige doelmatige wapen tegen illegale handel is een gereguleerd aanbod; dat is de belangrijkste les van de Amerikaanse Drooglegging (1922-1933). Fatsoenlijke regulering maakt cannabis veel moeilijker verkrijgbaar voor minderjarigen; het illegale circuit kent immers geen leeftijdsgrens en zeker geen scheiding van markten.

Terugkeer naar een maximale aankoophoeveelheid van 30 gram per persoon per dag zal de aanloop bij coffeeshops fors verminderen. Hierdoor zullen ook de verkeersbewegingen rond shops stevig afnemen: minder parkeeroverlast en minder milieubelasting.

Om overloop naar het illegale circuit te voorkomen, biedt het systeem ruimte voor voldoende kwaliteit en variatie. De consumentenvraag en het marktmechanisme zijn leidend.

Spreiding en herindeling zal leiden tot toename van het aantal shops en de gewenste kleinschaligheid bevorderen. Het aantal shops is sinds de jaren negentig meer dan gehalveerd; logischerwijs hebben de resterende shops het veel drukker gekregen.

Herindeling is ook effectief tegen drugsrunners, die klanten benaderen tussen parkeerplaats en coffeeshop. Bij verhuizing kan direct naast de shop parkeerruimte worden gerealiseerd, zodat drugsrunners buitenspel staan. Uiteraard dienen er voor de lokale bevolking altijd voldoende centraal gelegen coffeeshops over te blijven; zij vervullen een belangrijke sociale functie en vormen na ruim drie decennia een geïntegreerd onderdeel van het uitgaanscircuit.

Versterking van de voorlichtingsfunctie van coffeeshops. Deze zijn zeer geschikt gebleken om laagdrempelig informatie te verstrekken [6].

Concurrerende prijzen voor een gecontroleerd product. Gereguleerde wiet zal goedkoper zijn dan de wiet die nu in coffeeshops ligt. De extra kosten van belastingen, elektra, beveiliging, personeel e.d. zijn lager dan het ‘risico-geld’ dat kwekers nu krijgen [7].

Bij gereguleerde productie hoeven op termijn geen cannabisproducten meer te worden geïmporteerd. Wel is een overgangstermijn nodig, zodat telers voldoende ervaring op kunnen doen. Ondertussen hanteert justitie het opportuniteitsbeginsel voor geïmporteerde cannabisproducten: een totaalverbod op deze producten is een directe impuls voor het illegale circuit.

Regulering van de cannabisteelt levert een stevige structurele bijdrage aan de schatkist door belasting op cannabis en besparing van kosten voor bestrijding. Econoom Boermans becijferde een jaarlijkse combinatie van besparing en extra inkomsten voor de overheid van €850 miljoen [8].

Bij regulering van de achterdeur wordt nu nog illegale werkgelegenheid omgezet in legale werkgelegenheid met alle voordelen van dien. Reeds jaren verschaffen coffeeshops duizenden -veelal laag opgeleide- mensen een baan en leveren daarnaast indirect een positieve bijdrage aan de lokale economie door bestedingen van hun klanten buiten de coffeeshop aan brandstof, parkeergelden, aankopen en verblijfsuitgaven. In Maastricht zijn deze uitgaven berekend op 140 miljoen euro per jaar, goed voor 1617 fte aan werkgelegenheid [9].

Kanttekeningen bij het afstandscriterium

Kanttekeningen bij de ‘wietpas’

Kanttekeningen bij de beeldvorming rond cannabis en coffeeshops

De vermeende risico’s van een hoog THC-gehalte in Nederlandse wiet hebben de laatste jaren ruime aandacht gekregen. De beeldvorming als zou dit THC-gehalte leiden tot schooluitval, onhandelbaar
gedrag van jongeren en psychische problemen bij gebruikers, heeft geleid tot een ronduit vijandig
klimaat jegens coffeeshops en cannabis. Sommige politici pleiten inmiddels voor afschaffing van het wettelijk onderscheid tussen soft en hard drugs en daarmee liquidatie van het coffeeshopbeleid. De uitdrukking ‘het kind met het badwater weggooien’ is hier van toepassing.

De repressieve zero tolerance koers van het kabinet is des te opmerkelijker nu de internationale steun voor decriminalisering van cannabis en beëindiging van de war on drugs groter is dan ooit tevoren. In een essay in het Nederlands Juristen Blad [17] schreef criminoloog en drugsdeskundige Tim Boekhout van Solinge over deze paradox:

Praktische haalbaarheid van het THC model

Het meest gehoorde argument tegen regulering van de cannabisteelt betreft de vermeende onverenigbaarheid met de internationale drugsverdragen die Nederland heeft ondertekend. Gesteld wordt dat elke vorm van experiment of regulering strijdig is met deze verdragen. Dit is niet juist: de relevante VN-verdragen geven lidstaten expliciet ruimte om voor ‘geneeskundige en wetenschappelijke doelen’ af te wijken van de verdragsverplichtingen.

Wat de Europese Unie betreft: nog in december 2010 verklaarde Dana Spinant, hoofd van de Anti-Drug Policy Coordination Unit van de Europese Commissie, dat de verantwoordelijkheid voor regulering van de binnenlandse cannabismarkt volledig bij de EU-lidstaten zelf ligt [18]. Voormalig eurocommissaris voor justitie Frattini liet zich in 2005 in soortgelijke bewoordingen uit: “Het drugsbeleid is een zaak van de lidstaten zelf… Ieder land mag zijn eigen drugsbeleid voeren, maar ze moeten wel de grensoverschrijdende effecten bestrijden, zoals de smokkel in drugs.” [19]

Stappenplan

De Nederlandse regering kan het volgende stappenplan bewandelen om een regulering van de cannabisteelt te bewerkstelligen zonder internationale verdragen te schenden.

De politieke wil om cannabis niet langer te verbieden maar te gaan reguleren, zal uitgaan van het volksgezondheidsargument. De regering kan beginnen een advies te vragen aan de Raad voor de Volksgezondheid over de vraag of het wenselijk is om cannabisteelt uit de illegaliteit te halen.

Een positief advies leidt tot stap twee: een wetenschappelijk experiment met een gereguleerde kwekerij voor een aantal coffeeshops. Zo’n experiment is mogelijk binnen het kader van het huidige VN-verdrag waarin immers staat (Artikel 4, onder c) dat elk land zich ertoe verplicht om de productie, de vervaardiging, de in- en uitvoer, de afgifte van, de handel in, het gebruik en het bezit van verdovende middelen uitsluitend tot geneeskundige en wetenschappelijke doelen te beperken.

Vervolgens dient Nederland, liefst samen met andere EU-landen als Spanje, Portugal, Tsjechië en België, een procedure op te starten bij de VN om cannabis van Lijst 1 te halen. Op dat moment begint een lange periode van discussie, waarin geen besluit zal vallen. Tijdens deze periode kan Nederland gewoon zijn eigen stappen zetten, zolang het kan uitleggen dat die stappen zijn gebaseerd op wetenschappelijk inzicht, nodig zijn voor de volksgezondheid en dat men export blijft bestrijden.

Als Nederland en andere landen niet in staat blijken het VN-verdrag in deze zin te wijzigen, zou Nederland dit VN-Verdrag kunnen opzeggen, en onmiddellijk daarna opnieuw kunnen ondertekenen onder voorbehoud van ter zake doende artikelen. [20]

Om aan iemand het recht te verlenen cannabis te kweken voor niet wetenschappelijke of medicinale doeleinden moet artikel 3 van de Opiumwet, waarin dit nu verboden wordt, worden gewijzigd. De minister van volksgezondheid dient de mogelijkheid te krijgen ontheffingen te verlenen ten behoeve van gereguleerde cannabisteelt voor andere dan bovenstaande doeleinden.

Ondertussen kan voor geïmporteerde cannabisproducten het opportuniteitsbeginsel -dat stelt dat de officier van justitie niet verplicht is te vervolgen, de juridische grondslag voor het huidige gedogen- worden gehandhaafd. De noodzaak voor deze constructie vervalt zodra het cannabisverbod internationaal wordt opgeheven.

Hoe nu verder?

De ontwikkeling van ons cannabisbeleid is op een cruciale tweesprong beland. De belangrijkste vragen die beantwoord moeten worden: laten we de teelt en groothandel van cannabis in de toekomst over aan criminelen of gaan we eindelijk reguleren? Kiezen we voor controleren of criminaliseren? Kiezen we voor cannabisverkoop op straten, schoolpleinen en vanuit woonhuizen of verkoop in de veilige en vertrouwde omgeving die de coffeeshop nu nog is? Willen we meer overlast of meer overzicht? Zero tolerance zonder zinvol effect of harm reduction met minder overlast en criminaliteit?

Het THC model is een eerste aanzet voor pragmatische en rationele regulering van cannabis in Nederland. Het model berust op expertise en ervaring van direct betrokkenen, beschikt over een ruim draagvlak en is praktisch uitvoerbaar en haalbaar. Zolang ons land grootschalige export blijft bestrijden, is er voldoende ruimte om ons cannabisbeleid te moderniseren. De onmiskenbare trend richting decriminalisering van cannabis in Portugal, Tsjechië, België, Spanje, de VS, en Zuid-Amerika is een steun in de rug voor Nederlandse politici met lef en visie bij het nemen van hun verantwoordelijkheid.

Noten:

1] ‘Evaluatie van het Nederlandse drugsbeleid’, WODC/Trimbos Instituut, 2009, tabel 5.1, pag. 70. Het recent (laatste jaar) gebruik van cannabis in alle 27 EU-landen bedraagt 7 procent, in de EU-15 landen plus Noorwegen 7,5, in Nederland 5,4, in Australië 9,1, in de VS 10,1 en in Canada 15,4 procent. In de drugsnota van 2000, ‘Het pad naar de achterdeur’, concludeert het ministerie van justitie: ‘Veruit het grootste deel van de cannabisgebruikers [stopt] voor hun dertigste met het gebruik zonder ooit harddrugs te hebben gebruikt’.

2] Zie hierover bijvoorbeeld: ‘Sociale functies van 115 Amsterdamse coffeeshops’, Adviesburo Drugs, 1994. Socioloog en emeritus hoogleraar milieukunde Egbert Tellegen schrijft in ‘Het utopisme van de drugsbestrijding’ (Mets & Schilt, 2008): ‘De unieke Nederlandse uitvinding van de coffeeshop had allang uitgeroepen moeten worden als de belangrijkste Nederlandse sociale innovatie van de afgelopen halve eeuw.’

3] Het rapport van de Global Commission on Drug Policy, verschenen op 1 juni 2011, is in dit verband een historische doorbraak. Negentien voormalige wereldleiders, Nobelprijswinnaars, diplomaten en top-ondernemers (o.a. Kofi Annan, Javier Solana en Richard Branson) roepen de huidige politieke leiders op te erkennen dat de war on drugs een fiasco is en te kiezen voor decriminalisering, regulering en harm reduction in plaats van repressie.

4] De taskforce organiseerde in 2011 debatten in Amsterdam (5 februari), Eindhoven (26 februari), Leeuwarden (5 maart) en Den Haag (21 maart). Tijdens het derde Cannabis Tribunaal, op 16 mei 2011, presenteerde de taskforce een samenvatting van het model waarin de reacties en suggesties tot dan toe waren verwerkt.

5] ‘Coffeeshops in Nederland 2009′, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, oktober 2010.

6] Sinds de Bond van Cannabis Detaillisten in 1997 haar eerste viertalige voorlichtingsfolder uitbracht heeft de branche in toenemende mate haar verantwoordelijkheid genomen op dit gebied. Veel coffeeshops bieden naast folders over veilig en verantwoord cannabisgebruik ook flyers van het Trimbos Instituut aan.

7] Zie voor een berekening: Nebahat Albayrak, Boris van der Ham, Gerd Leers e.a.: ‘Manifest van Maastricht: experiment voor het reguleren van de teelt en handel van softdrugs’, december 2005. Sinds de verschijning van dit manifest zijn de prijzen van cannabis aanzienlijk gestegen.

8] Martijn Boermans: ‘An economic perspective on the legalisation debate: the Dutch Case’, Amsterdam Law Review, 22 oktober 2010

9] ‘De betekenis van het bezoek aan coffeeshops voor de Maastrichtse economie’, OWP Research, oktober 2008.

10] ‘Coffeeshops in Nederland 2009′, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, oktober 2010.

11] ‘Monitor Coffeeshopbeleid Rotterdam’, Intraval, Bureau voor Onderzoek & Advies, september 2010.

12] Jaarverslag 2009 Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving, Tabel GPS-8.

17] Tim Boekhout van Solinge: ‘Het Nederlands drugsbeleid en de wet van de remmende voorsprong’, Nederlands Juristen Blad nummer 40, 22 november 2010.

18] Spinant deed haar uitspraken tijdens een speciale hoorzitting over regulering van cannabis en andere drugs in het Europees Parlement op 8 december 2010.

19] Bert Lanting: ‘Mijn eerste zorg is het bestrijden van de drugssmokkel’, De Volkskrant, 4 mei 2005

20] Op 24 juni 2011 hield Pablo Solon, de Boliviaanse ambassadeur bij de Verenigde Naties, een persconferentie in New York over de terugtrekking van zijn land uit het Enkelvoudig Verdrag inzake Verdovende Middelen van 1961. Op 1 januari 2012 zal Bolivia uittreden en op dezelfde dag het verdrag opnieuw ondertekenen, onder voorbehoud van een aantal artikelen. Bron: http://boliviaun.net/cms/?cat=4

Website Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod: www.voc-nederland.org

Dank

Een groot aantal mensen heeft meegedacht, mee gediscussieerd of anderszins bijgedragen aan de totstandkoming en verfijning van het THC model. Wij zijn hen veel dank verschuldigd.

Thanasis Apostolou
Hans Baerveldt
André Beckers
Ciel Bergman-Hehemann
Jeroen Bos
Wernard Bruining
Richard Cowan
Ben Dronkers
Raymond Dufour
Hans van Duijn
Leo Hasz
Adriaan Jansen
Martin Jelsma
Bianca van Kaathoven
Hendrik Kaptein
Hester Kooistra
Darpan van Kuik
Lisa Lankes
Gerd Leers
August de Loor
Nicole Maalsté
Jan Atze Nicolai
Maarten van Ooijen
Freek Polak
Henk Poncin
Paul Schenderling
René Slikker
Egbert Tellegen
Bart Vollenberg
Michael Veling
Ibrahim Wijbenga
Jackie Woerlee
Koos Zwart

Must-hear interview Raymond Dufour over failliet war on drugs

webmaster — Sun, 12 Jun 2011 15:16:59 +0000

Heel soms is er in de media aandacht voor de échte drijfveren achter de war on drugs en de leugens waarop ook in ons land repressief drugsbeleid wordt gebaseerd. In de Tros Nieuwsshow van 3 juni kreeg Raymond Dufour, voorzitter van de Stichting Drugsbeleid, dertien minuten om te vertellen hoe de vork in de steel zit.

De Stichting Drugsbeleid werd in 1994 opgericht door een groep vrijwilligers met uiteenlopende maatschappelijke achtergronden en streeft naar regulering van de cannabisteelt voor coffeeshops en regulering van productie, verkoop en gebruik van de andere drugs. Voorzitter Raymond Dufour was te gast in de Tros Nieuwsshow naar aanleiding van het baanbrekende rapport van de Global Commission on Drug Policy, dat op 1 juni in in New York werd gepresenteerd.

Klik hier om het interview te beluisteren

Een aantal citaten:

Over het rapport van de Global Commission:
“Dit is een belangrijke doorbraak. Er is 12 jaar geleden, toen de VN een speciale top georganiseerd hadden om het drugsbeleid voor de komende 10 jaar af te spreken, ook een verklaring geweest van prominente figuren, maar die was veel voorzichtiger. Nu zeggen deze mensen: je moet gewoon erkennen dat de drugsoorlog een totale mislukking is en je moet overgaan op regulering van alle drugs. En je moet zorgen dat individuele landen een eigen beleid kunnen voeren, zodat we van elkaar kunnen leren.”

“Je kunt met de beste wil van de wereld deze mensen niet verslijten voor naïeve, wereldvreemde idealisten. Dit kan niet genegeerd worden. Je moet er wat mee doen, ook in de Nederlandse binnenlandse politiek.”

Over de lauwe reacties in Nederland:
“Dat is heel wonderlijk en dat speelt voortdurend in het drugsbeleid. Het drugsbeleid wordt zwaar onderschat, de gevolgen van de drugsoorlog worden niet gezien. Dat is heel vreemd. Laten we het even tot Nederland beperken: sinds de Opiumwet, dat is eind zestiger jaren ingevoerd, het verbod om drugs te produceren, te verkopen en in bezit te hebben, is er zich ook hier in Nederland een bijna ongemerkte, ongeziene, ongehoorde oorlog gaan ontwikkelen. Dat is de drugsoorlog. Dat is dus het totaal aan activiteiten van de misdaad om het drugsverbod te omzeilen en van de overheid om dat tegen te gaan.”

Massale politie-inval bij een woonwagenkamp in Eindhoven, 29 maart 2011. Ruim 100 ambtenaren troffen 0 planten aan (© Gonzo media)

Over de drugsoorlog:
“Als je nou ziet wat die drugsoorlog heeft aangericht moet je twee dingen constateren. In de eerste plaats: om het drugsverbod echt effectief te laten zijn ten opzichte van de consumptie van drugs, moet je toch zeker 85, 90% van de drugs die op de markt komen in beslag weten te nemen. Dat is het doel. Wat doet de politie? Met een ongelofelijke inspanning, de helft van hun mankracht en middelen, krijgen ze niet meer dan 5 à 10% van de drugs te pakken. Dat is dus een totaal fiasco. En dat is andere landen exact hetzelfde. Maar het is veel erger dan een fiasco. Want de drugsoorlog is direct en indirect verantwoordelijk voor de helft van de totale criminaliteit in ons land. Dat is onvoorstelbaar. En dat wordt niet opgemerkt, noch door de politiek, noch door de media. Dat weten de verantwoordelijke ministers niet eens, die beseffen dat niet.”

Over de drugsbrief van het kabinet:
“We hebben nu vorige week de drugsbrief van de regering gekregen. Wat gebeurt daarin? Het is een armetierig geschrift waarin als belangrijkste probleem van het drugsbeleid in ons land gesignaleerd wordt dat er overlast is van drugstoerisme. Hou me vast. Dat is natuurlijk een totale miskenning van de werkelijkheid. Als je het hebt over de helft van de totale criminaliteit in ons land: dat is wel wat meer dan overlast. Dat gaat van de directe criminaliteit, dealertjes, hennepplantages enzovoorts, tot indirecte gevolgen. En dan heb je het over onderlinge afrekeningen van drugsbendes, bedreigingen van burgemeesters, afpersing, infiltratie met drugsgeld binnen economische sectoren als onroerend goed handel, horeca enzovoort. Levensgevaarlijke zaken. En daar wordt met geen woord over gerept in die hele drugsbrief. Nee, overlast van drugstoerisme. Nou, daar hebben we helemaal niet zoveel overlast van. Dat is ook met andere middelen heel makkelijk oplosbaar. Nee, dit is de hoofdfocus van de regering, die doet daar flink mee en het zal de zaak alleen maar verergeren.”

Over coffeeshops:
“De coffeeshop is een werelddoorbraak. Er wordt hier een beetje schamper gedaan over de coffeeshop, ‘ja, dat is toch allemaal maar half werk’ enzovoorts, maar het is een werelddoorbraak. Want het is het sterkste bewijs dat de hele drugsoorlog niet nodig is. Je kunt hier als 18-jarige Nederlander gewoon je cannabis kopen in de coffeeshop. Wat is er gebeurd? Niet heel Nederland is aan de cannabis gekomen, niet heel Nederland is volgens de stepping stone theorie van soft naar hard drugs overgestapt, dat is helemaal niet gebeurd. Het gebruik van hennep en andere drugs ligt onder het Europese gemiddelde. Dat geldt ook voor verslaving aan drugs: wij liggen heel, heel laag.”

Over politici en media:
“De coffeeshops worden met deze drugsbrief van de regering de nek omgedraaid, dat is gewoon het einde van de coffeeshop. Niemand zit daar op te wachten, gek genoeg. En waarom heeft de politiek -en ook de media, hoor, laten we dat niet vergeten- waarom hebben die deze zaak niet opgepakt? Waarom is het niet zo dat wanneer een Opstelten of Teeven het heeft over de criminaliteit, dat er dan niet meteen gezegd wordt: ja, maar meneer, wat doet u dan aan de drugsoorlog? Die is verantwoordelijk voor de helft van de criminaliteit. Wat gaat u daar nou aan doen? Niks daarvan. Hij komt er mee weg en dat is een heel wonderlijke zaak.”

Over mogelijkheden voor regulering:
“Voor de cannabis is het heel simpel: je hoeft alleen maar de achterdeur van de coffeeshop te reguleren. De coffeeshop kan aan de voordeur verkopen, maar aan de achterdeur niet inkopen, wat natuurlijk bizar is. Dat regel je door een vergunningstelsel voor hennepkwekerijen. Doodsimpel, gemeenten willen het al jaren, de regering houdt het tegen. Het buitenland zou helemaal niet furieus reageren. Dat argument wordt wel steeds gebruikt, maar dat is het argument van kuddedieren die net zo willen zijn als de buitenlanders en die bang zijn om af te wijken uit de kudde. En die daarom zeggen: nee, nee, dat kan niet vanwege het buitenland.”

Beeld: VOC

“Het buitenland is hoogst geïnteresseerd in die coffeeshop en ziet het voor wat het is: een enorm interessant experiment dat het failliet van de drugsoorlog aantoont. We zouden dit best als Nederland alleen kunnen doen. Het komt gewoon op politici met een beetje lef neer, die zeggen: luister eens even buitenland, jullie hebben met hetzelfde probleem te maken als wij, laat ons maar eens experimenteren, daar kunnen we allemaal van leren. En dan zal je zien dat er belangstelling komt, want het is helemaal niet zo dat het hele buitenland ons op de nek gaat springen als we dit doen. Absoluut niet. Je zit overal in de wereld met gigantische problemen.”

“We kunnen enorme bezuinigingen aanbrengen voor de Nederlandse samenleving als we dit doen. Dat gaat om miljarden. Eén à anderhalf miljard belasting per jaar, tien miljard minder lasten voor de samenleving omdat de criminaliteit met een derde afneemt en de handhavingskosten gaan met vier miljard naar beneden.”

“Als je praat over bezuinigingen, als je praat over het terugdringen van criminaliteit, de hoofdpunten van dit kabinet, dan moet je in de eerste plaats eens even gaan praten over de drugsoorlog. Dat is een enorm probleem en dat kunnen we binnen een jaar uit de wereld helpen.”

Zie ook: Global Commission on Drugs: ‘War on drugs has failed’, VOC Blog, 2 juni 2011

Over het rapport van de Global Commission on Drug Policy:

“Dit is een belangrijke doorbraak. Er is twaalf jaar geleden, toen de Verenigde Naties een speciale top georganiseerd hadden om het drugsbeleid voor de komende tien jaar af te spreken, ook een verklaring geweest van prominente figuren, maar die was veel voorzichtiger. Nu zeggen deze mensen: je moet gewoon erkennen dat de drugsoorlog een totale mislukking is en je moet overgaan op regulering van alle drugs. En je moet zorgen dat individuele landen een eigen beleid kunnen voeren, zodat we van elkaar kunnen leren.”

Over de lauwe reacties en beperkte aandacht in Nederland voor het rapport:

“Dat is heel wonderlijk en dat speelt voortdurend in het drugsbeleid. Het drugsbeleid wordt zwaar onderschat, de gevolgen van de drugsoorlog worden niet gezien. En dat is heel vreemd. Laten we het even tot Nederland beperken: we hebben natuurlijk sinds de Opiumwet, dat is eind zestiger jaren ingevoerd, het verbod om drugs te produceren, te verkopen en in bezit te hebben, is er zich ook hier in Nederland een bijna ongemerkte, ongeziene, ongehoorde oorlog aan het ontwikkelen gegaan. Dat is de drugsoorlog, dat is dus het totaal aan activiteiten van de misdaad om het drugsverbod te omzeilen en van de overheid om dat tegen te gaan. Als je nou ziet wat die drugsoorlog heeft aangericht dan moet je twee dingen constateren. In de eerste plaats: om het drugsverbod echt effectief te laten zijn ten opzichte van de consumptie van drugs, moet je toch zeker 85, 90 procent van de drugs die op de markt komen in beslag weten te nemen. Dat is het doel. Wat doet de politie? Met een ongelofelijke inspanning, de helft van hun mankracht en middelen besteden ze eraan, krijgen ze niet meer dan vijf à tien procent van de drugs te pakken. Dat is dus een totaal fiasco. En dat is andere landen exact hetzelfde. Maar het is veel erger dan een fiasco. Want de drugsoorlog is direct en indirect verantwoordelijk voor de helft van de totale criminaliteit in ons land. Dat is onvoorstelbaar en dat wordt niet opgemerkt, noch door de politiek, noch ook door de media. Dat weten de verantwoordelijke ministers niet eens, die beseffen dat niet.”

Over de drugsbrief van het kabinet:

“We hebben nu vorige week de drugsbrief van de regering gekregen. Wat gebeurt daarin? Het is een armetierig geschrift waarin als belangrijkste probleem van het drugsbeleid in ons land gesignaleerd wordt dat er overlast is van drugstoerisme. Hou me vast. Dat is natuurlijk een totale miskenning van de werkelijkheid. Als je het hebt over de helft van de totale criminaliteit in ons land: dat is wel wat meer dan overlast. Dat gaat van de directe criminaliteit, dat zijn dealertjes, hennepplantages enzovoorts, tot indirecte gevolgen. En dan heb je het overonderlinge afrekeningen van drugsbendes, bedreigingen van burgemeesters, afpersing, je hebt het over infiltratie met drugsgeld binnen economische sectoren als onroerend goed handel, horeca enzovoort. Levensgevaarlijke zaken. En daar wordt met geen woord over gerept in die hele drugsbrief. Nee, overlast van drugstoerisme. Nou, daar hebben we helemaal niet zoveel overlast van. Dat is ook met andere middelen heel makkelijk oplosbaar. Nee, dit is de hoofdfocus van de regering, die doet daar flink mee en het zal alleen maar de zaak verergeren.”

Over coffeeshops:

“De coffeeshop is een werelddoorbraak. Er wordt hier een beetje schamper gedaan over de coffeeshop, ‘ja, dat is toch allemaal maar half werk’ enzovoorts, het is een werelddoorbraak. Want het is het sterkste bewijs dat de hele drugsoorlog niet nodig is. Je kunt hier als achttienjarige Nederlander gewoon je hennep, je cannabis kopen in de coffeeshop. Wat is er gebeurd? Niet heel Nederland is aan de cannabis gekomen, niet heel Nederland is volgens de Stepping Stone Theorie van soft naar hard drugs overgestapt, dat is helemaal niet gebeurd. Het gebruik van hennep en andere drugs ligt onder het Europese gemiddelde. Dat geldt ook voor verslaving aan drugs: wij liggen heel, heel laag.”

Over de toekomst:

“De coffeeshops worden met deze drugsbrief van de regering de nek omgedraaid, dat is gewoon het einde van de coffeeshop. Niemand zit daar op te wachten, gek genoeg. En waarom heeft de politiek -en ook de media, hoor, laten we dat niet vergeten- waarom hebben die deze zaak niet opgepakt? Waarom is het niet zo dat wanneer een Opstelten of Teeven het heeft over de criminaliteit, dat er dan niet meteen gezegd wordt: ja, maar meneer, wat doet u dan aan de drugsoorlog? Die is verantwoordelijk voor de helft van de criminaliteit. Wat gaat u daar nou aan doen? Niks daarvan. Hij komt er mee weg en dat is een heel wonderlijke zaak.”

Over mogelijkheden voor regulering

“Voor de cannabis is het heel simpel: je hoeft alleen maar de achterdeur van de coffeeshop te reguleren. De coffeeshop kan aan de voordeur verkopen, maar aan de achterdeur niet inkopen, wat natuurlijk bizar is. Dat regel je door een vergunningstelsel voor hennepkwekerijen. Doodsimpel, gemeenten willen het al jaren, de regering houdt het tegen. Het buitenland zou helemaal niet furieus reageren. Dat argument wordt wel steeds gebruikt, maar dat is het argument van kuddedieren die net zo willen zijn als de buitenlanders en die bang zijn om af te wijken uit de kudde. En die daarom zeggen: nee, nee, dat kan niet vanwege het buitenland. Het buitenland is hoogst geïnteresseerd in die coffeeshops en ziet het voor wat het is: een enorm interessant experiment dat het failliet van de drugsoorlog aantoont.”

“We zouden dit best als Nederland alleen kunnen doen. Het komt gewoon op politici met een beetje lef neer, die gewoon zeggen: luister eens even buitenland, jullie hebben met hetzelfde probleem te maken als wij, laat ons maar eens experimenteren, daar kunnen we allemaal van leren. En dan zal je zien dat er belangstelling komt, want het is helemaal niet zo dat het hele buitenland ons op de nek gaat springen als we dit doen. Absoluut niet. Je zit overal in de wereld met gigantische problemen, we kunnen enorme bezuinigingen aanbrengen voor de Nederlandse samenleving als we dit doen. Dat gaat om miljarden. Een a anderhalf miljard belasting per jaar, tien miljard minder lasten voor de samenleving omdat de criminaliteit afneemt met een derde, de handhavingskosten gaan met vier miljard naar beneden.

Als je praat over bezuinigingen, als je praat over het terugdringen van criminaliteit, de hoofdpunten van dit kabinet, dan moet je in de eerste plaats eens even gaan praten over de drugsoorlog. Dat is een enorm probleem en dat kunnen we binnen een jaar uit de wereld helpen.”

VOC » Hennepteelt

Politie prikt eigen mythes over wietteelt door in onderzoeksrapport

Geldbomen op zolder

Thuiskwekers van hennep in beeld

Kanttekeningen bij de wietpas, de afstandseis en de beeldvorming rond cannabis

Kanttekeningen bij het afstandscriterium

Kanttekeningen bij de ‘wietpas’

Kanttekeningen bij de beeldvorming rond cannabis en coffeeshops

Nieuwe Aanwijzing Opiumwet gepubliceerd in Staatscourant

Klik hier om de petitie STOP DE WIETPAS digitaal te ondertekenen

Cannabis: feit & fictie

Woordvoerder justitie: fysieke wietpas van de baan

Van Gijzel vreest tekort coffeeshops

Klik hier om de petitie STOP DE WIETPAS te tekenen

Ex-politievoorman Hans van Duijn in NRC: drugsbeleid kabinet helpt slechts criminelen aan nieuwe klanten

Politieman: laat die drugs toch zitten

Britse Beckley Foundation lanceert Global Initiative for Drug Policy Reform

THE GLOBAL WAR ON DRUGS HAS FAILED

IT IS TIME FOR A NEW APPROACH

Cannabis feit & fictie: 10 misverstanden rechtgezet

Cannabis: feit & fictie

Lees hier het THC-model ‘Van gedogen naar handhaven’

Klik hier voor PDF-versie

Click here for English version

VAN GEDOGEN

NAAR HANDHAVEN

Model voor een transparant en rationeel cannabisbeleid

Inleiding

Principes van het THC-model

Regulering van bezit en teelt voor persoonlijk gebruik

Normalisering van de coffeeshop

Gedoogontheffingen voor professionele teelt

Voordelen van het THC model

Kanttekeningen bij het afstandscriterium

Kanttekeningen bij de ‘wietpas’

Kanttekeningen bij de beeldvorming rond cannabis en coffeeshops

Praktische haalbaarheid van het THC model

Stappenplan

Hoe nu verder?

Noten:

Dank

Must-hear interview Raymond Dufour over failliet war on drugs

Klik hier om het interview te beluisteren

Model voor een transparant
en rationeel cannabisbeleid